เมียอุ้มบุญของคุณนนท์ นิยาย & เรื่องราว

คิดย้อนไปตอนที่เธอยังเด็ก ช่วงเวลาที่มีคุณานนท์เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวมันก็ดีมากจริงๆ แม้จะคนละสายเลือดแต่คุณานนท์ก็คอยปกป้องดูแลเธออย่างดี “อยากได้พี่ชายที่คอยดูแลน้องสาวตัวเล็กๆ อยากมีเจ้าหญิงตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นในบ้าน” เดย์ตันพูดทุกอย่างออกมาด้วยรอยยิ้ ม มือหนาวางลงที่หน้าท้องนูนของเมียรักแล้วลูบสัมผัสเบาๆ ก่อนจะโอบกอดมันไว้อย่างหวงแหน

“หนูรู้พี่นนท์บอกหนูหลายครั้งแล้ว” “แล้วหนูชอบให้พี่กินไหมล่ะ” “ชอบที่สุด” “น่ารักจังหนูปุณเมียพี่” “พี่นนท์ให้หนูเป็นเมียจริงๆ ใช่ไหม” “จริงสิ คืนนี้พี่จะทำให้เมียมีความสุขนะครับ”

คู่หมั้นของขุนศึก บุตรสาวของคุณหญิง นวลปรางเพื่อนสนิทกับคุณหญิง นฤมิตร "นามิ...ยอมให้พี่ขุนเอาผู้หญิงคนนั้นมาเป็นเมียอีกคนก็ได้นะคะ...แต่เป็นเมียน้อย...และเป็นแม่อุ้มบุญของลูกของเรา..." ตอนที่1

ฝนสุดาพูดออกไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม พลอยทำให้หญิงวัยกลางคนสบายใจขึ้น ซึ่งฟองคำคือมารดาของสรวิชกับสะบันงา สามีของนางคือนายเชิดชัย หัวหน้าคนงานที่นายแพทย์จิรายุไว้ใจ ให้บริหารไร่ชาสืบทอดมาตั้งแต่สมัยปู่ย่าตายายรุ่นสู่รุ่น “แม่ไม่ต้องห่วงหรอกนะ สะบันงาจะดูแลภร รยาของคุณหมอเป็นอย่างดี” หญิงสาวท่าทางจะก๋ากั่นไม่เบาพูดจาออกมาอย่างไม่ลดราวาศอก

"ช่างหัวมัน อุ้มเลย เฮ้ย ๆ ทิมระวัง" ณัฐนันท์ตัดสินใจอุ้มหญิงสาวขึ้นมาแล้วพาเดินเข้ามาในบ้าน ศิริญญาเป็นคนบอกทางไปห้องนอน

บิวตอบออกไปด้วยสีหน้าปกติ "แล้ว...คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ คุณเป็นอะไรกับพี่ธาวินเหรอ" "ฉันเป็นแม่อุ้มบุญลูกของคุณธาวินค่ะ" "แม่อุ้มบุญ?" "ค่ะ" "คุณไม่ได้เป็นแฟนหรือเมียของพี่ธาวินใช่ไหม"

หยกมณีรับไหว้ลูกเขยของเธอด้วยรอยยิ้มที่ค่อนข้างจะมีความสุข เพราะคนตรงหน้าดูจะรักลูกสาวของเธอที่เพิ่งจะส่งไปอยู่บ้านเขาได้เพียงแค่เดือนเดียวมากเหลือเกิน “ครับ ผมนนท์ธิวรรธน์ครับ” “พี่นนท์นี่แม่หนูเองค่ะ แม่ณี” “สวัสดีครับคุณแม่”

วรรณนรียิ้มรับคำชม แม้จะรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง แต่แค่คุณหญิงไม่รังเกียจเธอก็พอใจแล้ว “อืม เรียกอาภัณฑ์ก็ได้จ้ะ คุณหญิงอะไรกัน ฟังแล้วห่างเหินน่ะ นนท์เป็นหลานอา ในเมื่อหนูเป็นเพื่อนนนท์ก็เหมือนเป็นหลานอาอีกคนนั่นแหละ”

เด็กหญิงดุจดาวเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นเดินเข้าไปสวมกอดเพื่อนมารดาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “หนูก็จะให้ลุงคอปป์อุ้ม คุงพ่อชอบแกล้ง” ธนนท์เองก็ไม่ยอมให้บิดาอุ้มเช่นเดียวกัน เจ้าตัวเล็กเดินไปยืนข้างคอปเตอร์ทันที คนเป็นลุงจึงอุ้มธนนท์ขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด พร้อมกับหอมแก้มฟอดใหญ่

“ครับ คุณแม่พานนท์มาทานข้าว เพราะวันนี้นนท์ครบสามขวบครับ” ไม่ทันที่เนเน่จะได้เอ่ยตอบคุณลุงหมอ น้องนนท์ก็เอ่ยชิงตอบเสียก่อน “ว้าว สุดหล่อเกิดวันนี้เหรอครับ” “ครับ วันนี้วันเกิดนนท์”