โยธาเมื่อไรจะรัก Novels & Stories

น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลฟังแล้วไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำคำพูดของเขาทำให้หัวใจของเธอชุ่มฉ่ำเลือดสูบฉีดจนทำให้ใบหน้าขาวแดงระเรื่อ เกือบบ่ายสองผ่านไปครึ่งค่อนวันแล้วเลยเวลาเรียนโยคะมาหลายชั่วโมงและยังไม่มีทีท่าว่าจะเริ่มเรียนโยคะเมื่อใดเลย เอเน

เมื่อรัตติกาลมาเยือน ริมแม่น้ำก็พลันปรากฏพลุไฟที่จุดขึ้นอย่างตระการตา เรียงร้อยเป็นตัวอักษรคำว่า "ฉันรักเธอ" "ชอบไหม?" เสิ่นเยี่ยนโจวสวมกอดเธอจากด้านหลัง ปลายคางเกยอยู่บนกลุ่มผมของเธอ "ตั้งใจเตรียมมาให้คุณโดยเฉพาะเลยนะ"

หมอวินตัดใจปล่อยเต้าอิ่มออกจากปาก เขาฟุบหน้าลงกลางร่องเต้าอวบ สูดลมหายใจลึก แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมามองสบตาคู่สวยที่ตื่นตระหนก “เมื่อกี้รักบอกว่ายังไม่พร้อม” “ค่ะ” “แล้วจะพร้อมเมื่อไรครับ” แสนรักอ้าปากเหวอ ไม่คิดว่าเขาจะรุกถามเอาคำตอบ เพราะเมื่อกี้ เธอแค่พูดเพื่อเอาตัวรอด

วายุถามพร้อมหรี่ตามองเพื่อนรัก “ไอ้จะยกหรือไม่ยกนั่นมันไม่ใช่ประเด็นประเด็นคือ...นายภัทรมันยังไม่มาสู่ขอน้องรันเลย อีกอย่างเรื่องความรักฉันไม่บังคับใครอยู่แล้ว” ราเมธพูดเปิดทางให้ รักชอบกันจริงก็รอให้มันมาสู่ขออยู่นี่แหละ น้องสาวเขาทั้งคน

ธีร์ธวัชคลี่ยิ้มอ่อนโยน มือหนายกขึ้นลูบเรือนผมนุ่มของเธอแผ่วเบา “เรื่องของความรัก เวลาไม่ใช่ข้อกำหนดนะครับ บทจะรัก แค่วินาทีเดียวก็หลงรักกันได้” เขากล่าวเสียงนุ่มทุ้ม ราวกับจะยืนยันในสิ่งที่หัวใจของเธอเองกำลังรู้สึก

ต้องคูณสองเท่า ‘รัมภา...เมื่อไหร่...คุณจะลดช่องว่างระหว่างเราเสียที...ผมรักคุณมากรัมภา...’

้อมทานไม่ต้องรอให้เสียเวลา’ “ต่อไปนี้ถ้าคุณมีเวลา ให้ฉันทำมื้อเที่ยงให้คุณทานก็แล้วกันนะคะ ฉันรู้ว่าคุณหมออย่างคุณงานยุ่ง คุณไม่ต้องมาหาฉันตลอดหรอกค่ะ” เมิ่งเหยาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มสดใส มู่เฉินมองหน้าคนรัก ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกอิ่มเอิบใจอย่างบอกไม่ถูก เขาเดินเข้าไปหาเธอแล้ วดึงร่างบอบบางเข้ามาโอบกอดเอาไว้

จะซ้อนทับขึ้นมา. "เสี่ยวเทียน?" ในตอนนี้ดูเหมือนว่า...รักแรกที่หล่นหายไปตามกาลเวลา...กำลังจะหวนกลับคืนมา...ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดเสียแล้ว ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ตฤณที่นั่งอยู่ข้างๆ โยธาแอบกระซิบสีหน้ายิ้มกริ่มให้ได้ยินกันสองคนเมื่อเห็นสาวสวยที่ตามจีบเพื่อนเดินมาแต่ไกล และทันทีที่โยธาได้ยิน สายตาราบเรียบก็ช้อนตามองไปยังตรงทางเข้าของโรงอาหารทันที ทำให้เขาและเธอได้ประสานสายตากันพอดิยพอดี พริกไทยที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองอยู่ก ็ฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจก่อนจะรีบย้ำเท้าเดินไปหาที่โต๊ะ “ที่รักค่ะ…” “พากลับคอนโดแค่คืนเดียวเองถึงกับเรียกที่รักเลยเหรอวะ มึงนี่มันไม่เบาเลยนะไอ้โย”

สอนให้พวกเขารู้จักความอดทน มากกว่าความรัก ทุกวันต้องเดินอยู่ในบทบาทที่ถูกต้อง ถูกเวลา จนวันที่ทั้งคู่ได้มาเจอกัน รอยยิ้มที่คุ้นเคยทำให้รู้ว่า ความรักบางอย่างไม่เคยตาย มันเพียงหลบซ่อนอยู่ใต้กาลเวลา และรอจะเต้นแรงอีกครั้ง…ในวันที่ไม่ควร...แต่ก็ห้ามไม่ได้