Contos e Romances de นอกใจ

เรือนหอใช้เวลาตกแต่งอยู่ครึ่งปี คู่หมั้นบอกว่าโปรเจกต์รัดตัว พี่ชายบอกว่าต้องออกไปคุยงานต่างจังหวัดตลอด เพื่อนสนิทก็บอกว่าที่บ้านมีธุระ ไม่มีใครว่างมาช่วยฉันเลยสักคน ทว่าก่อนวันย้ายเข้าเพียงหนึ่งวัน พวกเขากลับปิดตาฉันไว้ แล้วบอกว่ามีคนคนหนึ่งที่ฉันคิดไม่ถึงเด็ดขาดกลับมาร่วมงานขึ้นบ้านใหม่ของฉัน พอประตูเปิดออก ฉันก็เห็นซ่งเหยาเพื่อนสมัยเด็กที่ไม่ได้เจอกันหลายปีสวมรองเท้าแตะของฉันอยู่ เธอยิ้มกว้างแล้วพุ่งเข้ามากอด “เซอร์ไพรส์ไหม!” ฉันเซอร์ไพรส์จริงๆ จนกระทั่งเธอพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า “ช่วงที่ผ่านมานี้โชคดีมากที่ได้อาชวนไปเป็นเพื่อนเลือกที่นอน พี่ชายเธอก็มาช่วยฉันขนกระเป๋า เสี่ยวถังก็ยังไปเป็นเพื่อนเลือกผ้าม่านให้อีก” รอยยิ้มบนใบหน้าของฉันค่อยๆ จางลง ที่แท้พวกเขาก็ไม่ได้ยุ่งอะไรเลย เพียงแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องของเธอคนเดียวเท่านั้น ฉันผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้าไป ชุดเครื่องนอนที่ฉันซื้อมาถูกเปลี่ยนสี โต๊ะเครื่องแป้งมีของของเธอวางจนเต็ม ตู้เสื้อผ้าก็ถูกแบ่งพื้นที่ไปกว่าครึ่ง ฉันถามขึ้น “เธอมาอยู่ที่นี่ แล้วจะให้ฉันไปอยู่ที่ไหนล่ะ?” คู่หมั้นขมวดคิ้ว “เหยาเหยาเพิ่งโดนถอนหมั้นมานะ สภาพจิตใจเธอยังไม่ค่อยดี เธอยอมกลับไปอยู่บ้านพี่ชายก่อนสักครึ่งเดือนเถอะน่า” พี่ชายเองก็ช่วยเกลี้ยกล่อม “ก็โตๆ มาด้วยกันทั้งนั้น เธออย่าทำตัวใจแคบไปหน่อยเลยน่า” เพื่อนสนิทหัวเราะแห้งๆ ช่วยพูดไกล่เกลี่ย “ช่วงนี้เหยาเหยาเจอเรื่องซวยๆ มาเยอะแล้ว ให้เธอมาพักที่เรือนหอของเธอ จะได้ถือโอกาสรับพลังบวกล้างซวยไงล่ะ” ฉันยืนมองหน้าพวกเขาทีละคนอยู่หลายวินาที ก่อนจะยิ้มออกมาบ้าง จากนั้นก็เดินตรงไปที่โถงทางเดินหน้าประตู แล้วจัดการตั้งรหัสผ่านประตูดิจิทัลใหม่ทั้งหมด คู่หมั้นหน้าถอดสี “นี่เธอทำบ้าอะไรเนี่ย!” “ก็เปล่านี่” “แค่จู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่า โฉนดบ้านหลังนี้ มันมีชื่อฉันเป็นเจ้าของแค่คนเดียวนี่นา”

เจียงหลีชิงไม่มีวันคาดคิดว่าความรักทางไกลที่กำลังจะสิ้นสุดลง จะจบลงอย่างน่าอับอายเช่นนี้ เพราะสำหรับเธอ ความรักที่เซี่ยจิงอวี้มีให้ ไม่มีใครเทียบได้ เขาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่งานยุ่งมาก แต่กลับนั่งเครื่องบินไปต่างประเทศถึงเก้าร้อยเที่ยว ใช้เวลาบินไปกลับรวมกันเกือบหนึ่งหมื่นชั่วโมง แม้แต่ละครั้งจะได้พบกันเพียงครู่เดียว แต่ในวันที่หิมะแรกโปรย เขากอดเธอไว้แน่น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า เขาเต็มใจทำทุกอย่าง ของขวัญที่เขาส่งให้เธอก็นับไม่ถ้วน ตั้งแต่จดหมายรักที่เขียนด้วยลายมือยาวนับพันคำ ไปจนถึงสร้อยคอมูลค่าหลายร้อยล้านที่ประมูลมาด้วยการเคาะไฟบนเวทีประมูล ตราบใดที่เขาคิดว่าสิ่งนั้นจะทำให้เธอยิ้มได้ ต่อให้เป็นดวงดาวบนท้องฟ้า เขาก็พร้อมเสี่ยงชีวิตไปคว้ามา ความรักที่ฝังลึกถึงกระดูก ตลอดสามปีที่ผ่านมาไม่เคยเปลี่ยนแปลง ดังนั้น เมื่อเจียงหลีชิงนั่งเครื่องบินข้ามคืนกลับประเทศ แล้วได้ยินเพื่อนสมัยเด็กเอ่ยด้วยความอิจฉาว่า ความรักที่เซี่ยจิงอวี้มีต่อเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่เซี่ยจิงอวี้กลับปฏิเสธด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เธอต้องยอมรับว่า หัวใจของเธอราวกับถูกเฉือนด้วยคมมีดนับพัน ความเจ็บปวดที่ได้รับไม่ต่างจากการถูกทรมานอย่างแสนสาหัส

สามีของฉันเป็นคนไร้อารมณ์ทางเพศ ทุกครั้งที่มีอะไรกันเขาจะควบคุมเวลาอย่างเคร่งครัด จนกระทั่งวันนี้ ขณะที่เรากำลังดำเนินไปได้ครึ่งทาง เสียงแจ้งเตือนจากรายชื่อคนโปรดในโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เสียงร้องไห้ของเลขาตัวน้อยดังลอดออกมา “เจ้านายคะ ท่อน้ำที่บ้านฉันแตก ฉันกลัวจังเลยค่ะ...” ต้วนเยี่ยนแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาคว้าเสื้อผ้ามาสวมแล้วลุกขึ้นทันทีโดยไม่ลังเล ฉันเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าตัวเขาไว้ด้วยความอับอาย “ดึกมากแล้วนะคะ พวกเรายัง...” "หลูถังตัวคนเดียวไม่มีใครให้พึ่งพา ผมเป็นเจ้านายเธอ จะปล่อยไปโดยไม่สนใจไม่ได้" เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน เพียงดึงมือออกอย่างนิ่งเฉย แล้วยกมือขึ้นจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย "วันนี้ภารกิจจบลงแล้ว" "ส่วนเวลาที่เหลือ ไว้รอบหน้าผมจะชดเชยให้" ลมหายใจของฉันชะงักไปชั่วขณะ ที่แท้สำหรับเขา การอยู่กับฉันก็เป็นแค่ภารกิจอย่างหนึ่งเท่านั้น หลังจากเขาออกไปได้ไม่นาน ฉันก็ได้รับข้อความจากหลูถัง เธอกำลังซบไหล่สามีของฉันอยู่ “พี่สาวคะ ฉันขอโทษจริงๆค่ะ ฉันแค่กลัวมากเกินไป คราวหน้าฉันจะให้เจ้านายชดเชยให้พี่แน่นอนค่ะ” “วันนี้คงต้องรบกวนพี่ใช้เครื่องสั่นแก้ขัดไปก่อนนะคะ” ฉันอ่านจนจบโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำอย่างสงบ พร้อมกับซักผ้าปูที่นอนจนสะอาด จากนั้นก็เปลี่ยนชุดนอนชุดใหม่ และตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่า ฉันจะไม่เอาผู้ชายคนนี้อีกต่อไป

เพื่อนสนิทส่งเอกสารข้อตกลงการหย่าที่ร่างไว้ให้ฉัน “เธอใช้เวลาตั้งห้าปีกว่าจะจีบอวี่โจวติด ทำไมจู่ๆ ถึงอยากหย่าขึ้นมาล่ะ” ฉันยกยิ้มมุมปาก “เพราะเขาไม่ยอมกินข้าวกับฉัน” ห้าชั่วโมงก่อน ฉันส่งที่อยู่ร้านอาหารให้อวี่โจว “ครบรอบแต่งงานสามปี ฉันจองโต๊ะที่นี่ไว้แล้วนะ” เขาตอบกลับแทบจะทันที “ยุ่ง ไม่มีเวลา” ตามจีบมาห้าปี แต่งงานมาสามปี สิ่งที่ฉันได้รับกลับมามีเพียงสามคำ และยังเป็นภาพที่ฉันเห็นใต้ตึกบริษัท ตอนเขาประคองหญิงสาวผมสั้นขึ้นรถอย่างทะนุถนอม ตลอดห้าปีที่ฉันตามจีบอวี่โจว คำตอบของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากการเมินเฉยในตอนแรก มาเป็นการแบ่งปันทั้งความสุขและความทุกข์ร่วมกับฉัน จนกระทั่งตอนนี้ คำว่า “ยุ่ง ไม่มีเวลา” กลับกลายเป็นคำตอบที่เขาใช้พูดกับฉันอยู่บ่อยๆ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคงทำได้ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ที่แท้ก็แค่คนที่เขารักเปลี่ยนไปแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากร้านอาหาร “คุณสี่คะ ขอสอบถามว่าคืนนี้มากันกี่ท่านคะ” ฉันเก็บเอกสารข้อตกลงการหย่าลงในกระเป๋า “คนเดียวค่ะ” ฉันรู้ว่าอวี่โจวพาผู้หญิงคนนั้นไปร้านอาหารเดียวกันแล้ว ก็ดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมนูขึ้นชื่อของร้านนั้น คุณจะชอบแบ่งปันให้ใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว ฉันจะเก็บไว้กินคนเดียว

หลังจากครอบครัวของฉันล้มละลาย คู่หมั้นของฉัน ซูซินอวี่ ก็ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะถอนหมั้นกับฉัน เลือกฮันโม่หราน เป็น ฉีถิงสือ ที่ช่วยฉันใช้หนี้จนหมด จัดการงานศพของพ่อฉัน และช่วยฉันออกมาจากความทุกข์ยากราวกับช่วยขึ้นจากกองไฟและสายน้ำ ตลอดสามปีถัดมา เขายิ่งอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด แต่พอฉันคิดว่าตัวเองได้พบกับการเยียวยาแล้ว แต่กลับได้ยินเขาคุยกับเพื่อนสนิทของเขาในวันก่อนพิธีแต่งงาน “นายตั้งใจจะแต่งงานกับเฉิงซวงจริง ๆ เหรอ นายไม่กลัวหรือว่าในอนาคตเธอจะรู้ว่า การตายของพ่อเธอ รวมถึงการล้มละลายของตระกูลเฉิง เป็นฝีมือของนายเอง?” “โม่หรานแต่งงานกับซูซินอวี่ไปแล้ว จะแต่งกับเธอก็แต่งไปเถอะ ต่อให้เธอรู้แล้วจะทำไม หนี้ฉันก็ช่วยใช้ให้แล้ว พ่อของเธอก็ถูกฝังเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ถือว่าทำดีกับเธอมากพอแล้ว” ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้ว ฉีถิงสือ ก็หลอกฉันเช่นกัน ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่หลงเข้าไปในบทบาทนั้น มีเพียงฉันคนเดียว

ในค่ำคืนที่ซือชิงเจ๋อออกไปพลอดรักกับชู้รัก ซางชิวกลับต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ พญายมให้โอกาสเธอได้กลับมามีชีวิตเป็นเวลาเจ็ดวันเพื่อสะสางความปรารถนาที่ยังค้างคาใจ เธอมีความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือการหย่ากับซือชิงเจ๋อ ให้ทุกอย่างที่ผ่านมาจบสิ้นลง ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นหรือตายก็อย่าได้กลับมาพบเจอกันอีก

วันวิวาห์ ในวันวิวาห์ของฉันเอง คู่หมั้นของฉันกับน้องสาวของฉันที่ชื่อว่ากู้หลาน กำลังพัวพันกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่ในห้องรับรองแขก และถูกจับได้คาหนังคาเขาต่อหน้าผู้คน ฉันกลายเป็นตัวตลกของงาน กลายเป็นที่ซุบซิบนินทาไปทั่วทั้งงาน แต่แล้วลู่จิ่งชวนซึ่งเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของฉัน กลับก้าวออกมาคลี่คลายสถานการณ์ คุกเข่าขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผย เพื่อปกป้องฉันจากความอับอาย หลังแต่งงาน เขาก็ดูแลฉันอย่างดี ตามใจฉันทุกอย่าง เพียงแต่เรื่องบนเตียงของเรานั้นไม่ราบรื่น เขามีปัญหาทางเพศมาโดยตลอด จนกระทั่งปีนี้หลังจากที่เราได้ทำเด็กหลอดแก้ว ฉันจึงได้ตั้งครรภ์ หลังจากนั้น เขาก็ยิ่งดูแลฉันอย่างทะนุถนอมเป็นพิเศ ฉันคิดว่า เขาคือที่พักพิงสุดท้ายของฉันอย่างแท้จริง จนกระทั่งวันนั้น ฉันได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อน "อาชวน นายมันใจร้ายเกินไปแล้วนะ กู้หนิงดูแลนายดีขนาดนั้น นายกล้าดียังไงถึงได้สลับไข่ให้กู้หนิงอุ้มบุญแทน เพราะกู้หลานกลัวเจ็บ ไม่กล้ามีลูกงั้นเหรอ?" "อีกอย่าง อีกสองเดือนเด็กก็จะคลอดแล้ว นายคิดจะทำยังไงต่อไป?" เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "พอเด็กคลอดแล้ว ฉันก็จะอุ้มลูกไปให้อาหลาน เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของเธอ" "ส่วนกู้หนิง ฉันก็จะบอกเธอว่าลูกแท้งไปแล้ว" "ชีวิตที่เหลืออยู่ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง" มิน่าล่ะ ความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่ฉันเคยคิดว่าได้รับนั้น แท้จริงแล้วมันเป็นเพื่อเธอคนนั้นทั้งหมด ฉันหันหลังกลับ และนัดหมายการผ่าตัดทันที เด็กสกปรกคนนี้ ฉันไม่ต้องการแล้ว และชีวิตสมรสจอมปลอมนี้ ฉันก็ไม่ต้องการอีกต่อไป

ในวันที่ฉันตาย แฟนฉันยังไปคั่วกิ๊กอยู่ เขาเป็นผู้ชายที่ฉันช่วยออกมาจากกลุ่มเศรษฐีนี โดยมีเงื่อนไขว่าให้อยู่เป็นแฟนฉันสามปี ซึ่งเขาตกลง ฉันให้เงินเขาใช้ ช่วยเรื่องการลงทุน ส่งให้เขากลายเป็นคนดัง เขากลับบอกฉันว่าเราเป็นแฟนกันไม่ได้ แต่อีกด้านกลับไปสร้างกระแสจับคู่กับหญิงอื่นไม่เลือก คู่จิ้นของเขาฝากข้อความไว้ให้ฉัน ’ถ้าไม่ใช่หวังไต่เต้า ใครจะมาสนใจหล่อน จืดชืดยังกะอะไรดี’ แต่ทำไมพอฉันตาย เขากลับคลุ้มคลั่งเสียอย่างงั้น

หลังจากฉันจับได้เป็นครั้งที่เก้าสิบเก้าว่าซางชิงเสวี่ยนอกใจ เพื่อแก้แค้นฉัน เธอจงใจนอนกับคุณชายตัวปลอม ตอนที่ฉันบุกเข้าไปจับได้คาเตียง สีหน้าของเธอไม่มีแม้แต่แววสำนึกผิด กลับยอมรับการกระทำของตัวเองอย่างเปิดเผย "เซียวเจียรุ่ย น้องชายคุณเด็ดกว่าคุณเยอะ" ชาติที่แล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ ฉันก็พังทลายอย่างสิ้นเชิง อาละวาดจนเรื่องราวบานปลาย ฉันเอาภาพบนเตียงของเธอกับคุณชายตัวปลอมเผยแพร่ไปทั่วโลก ซางชิงเสวี่ยทนไม่ไหว สุดท้ายก็หย่ากับฉัน ส่วนพ่อแม่ก็ผิดหวังในตัวฉันอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะไล่ฉันออกจากบ้าน ฉันเคยคิดว่าชีวิตจะค่อย ๆ ดีขึ้น แต่ความจริงกลับสั่งสอนฉันอย่างเจ็บแสบ ฉันเติบโตอยู่ในชนบทอย่างดิ้นรนตามยถากรรมมาตลอดสิบแปดปี ต่อให้ถูกรับกลับเข้าตระกูลแล้ว ก็ยังไม่มีความสามารถจะเอาตัวรอด ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังถูกตระกูลลู่เล่นงานจนหิวโหยแทบไม่มีอะไรกิน หลายปีต่อมาก็ตายด้วยโรคมะเร็ง ส่วนคุณชายตัวปลอมกลับได้แต่งงานกับซางชิงเสวี่ย และหลังแต่งงานก็ได้ก้าวเข้าสู่สังคมชั้นสูง ส่วนฉัน อดีตสามีของเธอ กลับกลายเป็นตัวตลกของผู้คนไปโดยสิ้นเชิง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมายังวันที่เธอกับคุณชายตัวปลอมกำลังนอนด้วยกัน

สามวันก่อนกำหนดคลอด สามีของฉันกลับมาบ้านและบอกว่าเขากำลังจะแต่งงานกับบิอังก้า วอสส์ “ลูกของเธอจะคลอดวันไหนก็ได้แล้วตอนนี้” ลูก้าพูด “ถ้าฉันแต่งงานกับเธอ ฉันจะได้ตำแหน่งดอน” ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ยุ้มท้องลูกของเขาอยู่ แล้วถามออกไป “สรุปคือคุณอยากให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลือหลบๆ ซ่อนๆ ในฐานะเมียน้อยของคุณงั้นเหรอ” เขาสัญญาว่าจะจัดหาทั้งหมอ คนคุ้มกัน เงินทอง และบ้านที่มีการคุ้มกันอย่างหนาแน่นนอกเมืองชิคาโกให้ เขาบอกว่าฉันจะยังคงเป็นภรรยาของเขาตามความจริง ขอเพียงแค่ฉันไม่ไปปรากฏตัวต่อหน้าบิอังก้าก็พอ เมื่อฉันปฏิเสธ เขามองฉันด้วยความเวทนา ราวกับว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาเกินกว่าจะเข้าใจโลกที่เขาจากมาอย่างแท้จริง เขาคิดว่าฉันเป็นแค่อาเรีย ผู้หญิงเงียบๆ ที่ปลูกมะเขือเทศอยู่ริมทะเลสาบ เขาไม่รู้เลยสักนิดว่าฉันคือ อาเรีย คาสเตลลาโน่ ลูกสาวเพียงคนเดียวของประธานสภามาเฟียระดับสูง ฉันมองหน้าเขาแล้วกระซิบ “ถ้าฉันจะบอกคุณว่า ตระกูลของบิอังก้าเทียบไม่ได้เลยกับตระกูลของฉันล่ะ”

“คุณเอเวอลิน คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะว่าพร้อมจะยุติชีวิตสมรสตลอด 20 ปี และสละสิทธิ์การเลี้ยงดูลูก ๆ” “ค่ะ ยื่นเรื่องได้เลย ฉันพอแล้ว” ฉันตอบอย่างใจเย็นผ่านโทรศัพท์ ขณะออกแรงขัดคราบไขมันฝังแน่นบนเคาน์เตอร์หินแกรนิต ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ฉันทุ่มเททั้งชีวิตให้กับครอบครัวนี้ ฉันจัดการทุกอย่างในบ้าน ดูแลเรื่องการศึกษาของลูก ๆ และยืนอยู่เคียงข้างสามี คอยสนับสนุนให้เขาก้าวขึ้นสู่ความสำเร็จในแวดวงธุรกิจโดยไม่เคยปริปากบ่น แต่แล้วอเล็กซานเดอร์ สามีของฉัน กลับพาโคลอี้ น้องสาวบุญธรรมวัยสาวของเขาไปให้สัมภาษณ์ด้วย พร้อมพูดว่า “ความสำเร็จของผมในวันนี้ ล้วนต้องขอบคุณน้องสาวบุญธรรมของผม” แม้แต่ลูก ๆ ของฉันเองก็ยังดูถูกฉัน เรียกฉันว่าเป็นแค่แม่บ้านธรรมดา ๆ หยาบกระด้างคนหนึ่ง พวกเขาจับมือเป็นพวกเดียวกับ “คุณอา” ที่มักจะวนเวียนอยู่ไม่ห่าง คุณอาที่ดูราวกับคิดว่าตัวเองต่างหากคือนายหญิงตัวจริงของบ้านหลังนี้ ฉันจึงเซ็นเอกสารหย่าแล้วเดินจากมา ปล่อยให้พวกเขาได้เป็น “ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ” อย่างที่พวกเขาต้องการนักหนา แต่ตอนนั้นเองที่ทั้งครอบครัวเริ่มตื่นตระหนก…

อยู่กับซ่งเยี่ยนชิงมาเก้าปี ฉันเคยช่วยเขาจัดการแฟนสาวไปเก้าคน คนที่สิบ คือตัวฉันเอง หลังจากตัดสินใจเลิกกัน ฉันก็เอาสัญญาเลิกกันทั้งเก้าฉบับที่ฉันเคยยื่นออกไป เซ็นชื่อตัวเองที่ด้านบน ตอนยื่นให้ซ่งเยี่ยนชิง เขาก็อึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า： "ไม่รอหน่อยเหรอ? บางทีผมอาจจะแต่งงานกับคุณจริงก็ได้?" เก้าปี คำพูดแบบนี้ เขาเคยพูดมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ในตอนที่ฉันกำลังช่วยเขาจัดการผู้หญิงคนที่เก้านั้น ก็ถึงกับช็อกสะท้านเมื่อพบว่า นั่นคือผู้หญิงที่ฉันเจอ ตอนที่ฉันช่วยเขาตัดไฟรักตัดสัมพันธ์เป็นครั้งแรก ผู้หญิงคนนั้นมองมาที่ฉันด้วยดวงตาที่ยิ้มแย้มและพูดว่า： "คิดไม่ถึงจริงๆ เลยว่า ตลอดหลายปีมานี้ คนที่อยู่เคียงข้างเขาก็ยังเป็นเธอ" หัวใจของฉันพลันปวดแปลบขึ้นมาจุกอก ถึงได้เพิ่งตระหนักรู้ถึงคำลวงที่กักขังฉันไว้ตลอดเก้าปีนี้ ถึงเวลาที่ควรจากไปแล้ว

ฉันเป็นหญิงชนบทคนหนึ่ง แต่กลับป่วยเป็นโรคเสพติดเซ็กส์ที่แสนจะทุกข์ทรมาน โรคร้ายที่กำเริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิ เมื่อไม่มีหนทางอื่น จึงต้องติดตามสามีไปพบนักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งเดินทางมาหมู่บ้านเพื่อทำการรักษา แต่วิธีการรักษาของเขากลับทำให้ฉันแทบอยากจะกลั้นใจตาย....

หลังจากสามีออกไปทำงานต่างเมือง ทั้งบ้านจึงเหลือเพียงฉันและน้องชายของเขา ในคืนหนึ่ง เขายื่นแก้วนมให้ฉัน จากนั้นจึงทำเรื่องนั้นกับฉัน...

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว

สามีฉันตายไปแล้ว ในวันครบรอบแต่งงานของเรา เขาไปซื้อเค้กให้ฉันท่ามกลางสายฝน แล้วถูกรถบรรทุกชนตาย ศพเขาแตกเป็นเสี่ยง ๆ ประกบเป็นร่างเดิมของเขาไม่ได้ น้องสาวของสามีบอกว่าฉันทำร้ายให้พี่ชายของเธอตาย ไม่คู่ควรได้รับทรัพย์สินที่สามีทิ้งไว้ แม่สามีร้องไห้และด่าว่าฉันเป็นตัวซวย และไล่ฉันออกจากบ้านไป ฉันทนทุกข์ทรมานในใจวันๆ และจินตนาการอย่างต่อเนื่องว่าถ้าฉันหยุดเขาในวันนั้น เขาจะไม่ตายใช่ไหม ในที่สุดฉันก็เป็นมะเร็ง เมื่อชีวิตมาถึงจุดสิ้นสุด แม่สามีมาเยี่ยมฉัน "ช่างโง่จริง ๆ จะพูดอะไรก็เชื่อ" เธอทิ้งรูปถ่ายครอบครัวที่มีสามคนในนั้นให้ฉัน พอฉันดูแล้วก็หายใจไม่ออกชั่วครู่ แล้วก็โกรธจนตายโดยตรง ที่แท้ สามีของฉันไม่เพียงแต่ไม่ตายเท่านั้น เขายังมีลูกกับคนรักในใจด้วย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันได้ย้อนกลับไปในวันที่เพิ่งได้รับข่าวการเสียชีวิตของสามี

หลังจากยั่วยวนสามีผู้ทรงศีลถึง 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ยอมแหกกฎเพื่อฉัน และร่วมรักกับฉันนานถึงสามวันสามคืน ฉันคิดว่าในที่สุดเขาก็หลงรักฉันแล้ว แต่ตอนที่กำลังจัดห้องหนังสือ ฉันเห็นข้อความบนคอมพิวเตอร์ของเขาโดยบังเอิญ เขาส่งคลิปลับของฉันไปให้กู้เจียวพี่สาวของฉัน [ทำแบบนี้แล้ว ต่อไปเธอก็จะไม่มายุงกับฉันอีก เจียวเจียวเธอวางใจเถอะ ต่อให้ผมตายก็ไม่มีวันแตะต้องตัวเธอเด็ดขาด คนที่ผมรักมีแค่เธอคนเดียว] กู้เจียวส่งข้อความเสียงความยาว 60 วินาทีมา น้ำเสียงยั่วยวนและมีเสน่ห์ดึงดูด "อวิ๋นเซิน ฉันซาบซึ้งใจมากจริงๆ! คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ให้ฉัน คุณถึงกับหาคนมาเล่นสนุกกับเธอตั้งมากมายขนาดนี้ ไม่รู้ว่าถ้าวันไหนเธอรู้ความจริงเข้า จะโกรธฉันหรือเปล่านะ?" น้ำเสียงแหบพร่าของลู่อวิ๋นเซินทั้งกดข่มและอดกลั้น "เธอกล้าเหรอ? เธอเทียบกับเส้นผมของคุณไม่ได้สักเส้นด้วยซ้ำ เธอร่านขนาดนั้น มีคนยอมทำด้วยก็ถือว่าเป็นบุญของเธอแล้ว" "อีกอย่าง รูปโป๊กับคลิปพวกนั้นก็อยู่ในมือฉัน ถึงเธอจะรู้เรื่อง ก็ไม่มีหน้าไปโทษใครหรอก" กู้เจียวส่งรูปถ่ายวาบหวิวส่วนตัวมาให้หลายรูป "อวิ๋นเซิน คุณช่วยฉันดูหน่อยสิ ท่านี้ของฉันเป็นยังไงบ้าง? ควรจะอ้าขาออกกว้างกว่านี้หรือเปล่า?"

รักแรกของสามีป่วยเป็นโรคไตวายเฉียบพลัน และฉันเป็นเพียงคนเดียวที่ผลตรวจเนื้อเยื่อเข้ากันกับเธอได้ เพื่อช่วยชีวิตเธอ เขาบังคับให้ฉันไปทำแท้งในตอนที่ฉันตั้งครรภ์ได้หกเดือน เขาใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเอ่ยคำพูดที่กรีดแทงใจที่สุดออกมา “คุณหัดมีเมตตาบ้างได้ไหม คุณแค่เสียลูกไปหนึ่งคน แต่สิ่งที่เธอต้องเสียไปคือชีวิตเลยนะ!” ฉันไม่ยินยอมอย่างเด็ดขาด แต่เขากลับเอาความตายมาขู่บังคับฉัน บนเตียงผ่าตัด ฉันและลูกในท้องต้องสิ้นใจไปพร้อมกัน ส่วนรักแรกของเขาได้รับการปลูกถ่ายไตจนสำเร็จ และรอดชีวิตมาได้อย่างปลอดภัย ผลลัพธ์ของเรื่องราวเป็นไปตามที่เขาต้องการแท้ๆ แต่เขากลับกลายเป็นคนเสียสติไปหลังจากที่ได้รับข่าวการตายของฉัน

จู่ ๆ ในงานศพของญาติก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามา ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดบอกว่าเป็นแฟนของสามีฉัน จะจัดการฉันที่เป็นเมียน้อยด้วยตัวเอง เพราะเห็นแก่งานศพของครอบครัว ฉันจึงไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย ได้แต่โน้มน้าวเธอให้รองานศพจบก่อนแล้วค่อยว่ากัน ใครจะไปรู้ล่ะว่าจู่ ๆ เธอจะหาเรื่อง สั่งให้ทุกคนตัดชุดบนตัวของฉันหมด ญาติที่อยู่รอบ ๆ ตัวต่างเมินเฉย ได้แต่จ้องภาพนี้ด้วยสายตาเยือกเย็น ฉันปรบมือและลุกขึ้นยืน ชี้แนะให้เธอไปยืนข้างโกศใส่กระดูก “โกศใส่กระดูกของแม่ใบนี้ก็เป็นใบที่แฟนเธอซื้อให้ เสียเงินไปตั้งห้าสิบล้านบาทแนะ！” เมียน้อยโกรธจนตัวสั่นอย่างที่เธอคิดไว้ จากนั้นก็กรีดร้องและเขวี้ยงโกศใส่กระดูกจนแตกกระจาย “พวกแกมันสารเลวหน้าไม่อาย ตายแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้เงินของแฟนฉันสักแดงเดียว!” เธอไม่รู้ว่าคำว่า ‘แม่’ ที่ฉันพูดออกมาหมายถึงแม่ของสามี นั้นก็คือแม่สามีของฉัน ที่เธอกำลังอาละวาดอยู่คืองานศพแม่สามี และที่ทำลายไปก็คือโกศใส่กระดูกของแม่สามี

"อื้อ..." อาข้างบ้านต้องเดินทางไปทำธุระต่างจังหวัดสองวัน จึงฝากฝั่งให้ผมช่วยดูแลอาสะใภ้ คิดไม่ถึงเลยว่าอาสะใภ้จะไร้ความระมัดระวังตัวต่อผมถึงเพียงนี้ สวมชุดนอนสุดวาบหวามสลบไสลอยู่บนเตียง เรือนร่างขาวผ่องเปลือยเปล่าเผยออกต่อหน้าผมอย่างหมดไส้หมดพุง แผ่นอกกระเพื่อมไหวเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจ ผมห้ามใจไว้ไม่อยู่ ยื่นมือออกไปหาหญิงสาวที่กำลังหลับสนิท ใช้มือสัมผัสกะขนาดเรือนร่างอันทรงเสน่ห์เย้ายวนนั้นด้วยตัวเอง เรือนร่างของหญิงสาวสั่นสะท้านตามสัมผัสของผม ทว่าเธอกลับยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที มิหนำซ้ำยังเกิดอารมณ์ซาบซ่านขึ้นเรื่อย ๆ จากการถูกลูบไล้ ร่างกายขยับแนบชิดเข้ามาหาเองโดยสัญชาตญาณ และผมก็ไม่อาจอดทนต่อความร้อนรุ่มพุ่งพล่านในกายได้อีกต่อไป นำส่วนนั้นที่แข็งขึงชูชันตั้งนานแล้ว ขยับถูไถเข้ากับช่วงล่างของเธอ...