Cerita Pendek & Novel นอกใจ

เพื่อนสนิทส่งเอกสารข้อตกลงการหย่าที่ร่างไว้ให้ฉัน “เธอใช้เวลาตั้งห้าปีกว่าจะจีบอวี่โจวติด ทำไมจู่ๆ ถึงอยากหย่าขึ้นมาล่ะ” ฉันยกยิ้มมุมปาก “เพราะเขาไม่ยอมกินข้าวกับฉัน” ห้าชั่วโมงก่อน ฉันส่งที่อยู่ร้านอาหารให้อวี่โจว “ครบรอบแต่งงานสามปี ฉันจองโต๊ะที่นี่ไว้แล้วนะ” เขาตอบกลับแทบจะทันที “ยุ่ง ไม่มีเวลา” ตามจีบมาห้าปี แต่งงานมาสามปี สิ่งที่ฉันได้รับกลับมามีเพียงสามคำ และยังเป็นภาพที่ฉันเห็นใต้ตึกบริษัท ตอนเขาประคองหญิงสาวผมสั้นขึ้นรถอย่างทะนุถนอม ตลอดห้าปีที่ฉันตามจีบอวี่โจว คำตอบของเขาค่อยๆ เปลี่ยนจากการเมินเฉยในตอนแรก มาเป็นการแบ่งปันทั้งความสุขและความทุกข์ร่วมกับฉัน จนกระทั่งตอนนี้ คำว่า “ยุ่ง ไม่มีเวลา” กลับกลายเป็นคำตอบที่เขาใช้พูดกับฉันอยู่บ่อยๆ ฉันเคยคิดว่าตัวเองคงทำได้ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน ที่แท้ก็แค่คนที่เขารักเปลี่ยนไปแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากร้านอาหาร “คุณสี่คะ ขอสอบถามว่าคืนนี้มากันกี่ท่านคะ” ฉันเก็บเอกสารข้อตกลงการหย่าลงในกระเป๋า “คนเดียวค่ะ” ฉันรู้ว่าอวี่โจวพาผู้หญิงคนนั้นไปร้านอาหารเดียวกันแล้ว ก็ดี ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมนูขึ้นชื่อของร้านนั้น คุณจะชอบแบ่งปันให้ใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกแล้ว ฉันจะเก็บไว้กินคนเดียว

น้ำหนักมือของหมอนวดเปิดท่อน้ำนมนั้นนุ่มนวล แต่ก็หนักแน่น ทำให้ฉันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว จนทรุดตัวลงบนโซฟา “คุณผู้หญิงช่างไวต่อความรู้สึกจริง ๆ …” ลมหายใจอุ่น ๆ รดที่ข้างหู ทำให้ร่างกายของฉันสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว…

หลังจากครอบครัวของฉันล้มละลาย คู่หมั้นของฉัน ซูซินอวี่ ก็ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะถอนหมั้นกับฉัน เลือกฮันโม่หราน เป็น ฉีถิงสือ ที่ช่วยฉันใช้หนี้จนหมด จัดการงานศพของพ่อฉัน และช่วยฉันออกมาจากความทุกข์ยากราวกับช่วยขึ้นจากกองไฟและสายน้ำ ตลอดสามปีถัดมา เขายิ่งอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด แต่พอฉันคิดว่าตัวเองได้พบกับการเยียวยาแล้ว แต่กลับได้ยินเขาคุยกับเพื่อนสนิทของเขาในวันก่อนพิธีแต่งงาน “นายตั้งใจจะแต่งงานกับเฉิงซวงจริง ๆ เหรอ นายไม่กลัวหรือว่าในอนาคตเธอจะรู้ว่า การตายของพ่อเธอ รวมถึงการล้มละลายของตระกูลเฉิง เป็นฝีมือของนายเอง?” “โม่หรานแต่งงานกับซูซินอวี่ไปแล้ว จะแต่งกับเธอก็แต่งไปเถอะ ต่อให้เธอรู้แล้วจะทำไม หนี้ฉันก็ช่วยใช้ให้แล้ว พ่อของเธอก็ถูกฝังเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ถือว่าทำดีกับเธอมากพอแล้ว” ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้ว ฉีถิงสือ ก็หลอกฉันเช่นกัน ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่หลงเข้าไปในบทบาทนั้น มีเพียงฉันคนเดียว

ในค่ำคืนที่ซือชิงเจ๋อออกไปพลอดรักกับชู้รัก ซางชิวกลับต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถ พญายมให้โอกาสเธอได้กลับมามีชีวิตเป็นเวลาเจ็ดวันเพื่อสะสางความปรารถนาที่ยังค้างคาใจ เธอมีความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียว นั่นก็คือการหย่ากับซือชิงเจ๋อ ให้ทุกอย่างที่ผ่านมาจบสิ้นลง ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นหรือตายก็อย่าได้กลับมาพบเจอกันอีก

ฉันคืนเรือนหอที่เราซื้อด้วยกัน นายหน้ารู้สึกประหลาดใจมาก “จ่ายเงินดาวน์เรียบร้อยแล้ว ไม่รอคู่หมั้นคุณกลับมาเซ็นพร้อมกันเหรอ?” ฉันหัวเราะแล้วเอากุญแจวางบนโต๊ะ “ไม่รอแล้วล่ะ เขาต้องเล่นสกีกับรักแรกของเขา” คบกันมาห้าปี เขาไปญี่ปุ่นช่วงฤดูหนาวทุกปี ปากบอกว่าไปทำงาน แต่โพสต์ภาพยอดภูเขาไฟฟูจิลงโซเชียล ฉันถามเขาว่าจะพาฉันไปฮันนีมูนเมื่อไร เขาพูดว่า “ไว้คราวหน้า” จนกระทั่งเมื่อวานนี้ ฉันเห็นรูปถ่ายหลายร้อยรูปในกล้องถ่ายรูปเก่าที่เขาลืมไว้ที่บ้าน ผู้หญิงคนเดิม มุมเดิม วิวก็เหมือนเดิม ดอกซากุระ หิมะ และภูเขาไฟฟูจิ ครั้งเดียวที่ฉันได้เดินทางไปกับเขา ก็คือตอนไปดูเรือนหอที่เมืองข้างๆ เขากอดแขนฉันแล้วพูดว่า “เราอย่าสนใจเรื่องไร้สาระพวกนั้นเลย ใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายดีกว่า” มองดูเรือนหอที่ตกแต่งเองกับมือ จู่ๆ ฉันก็ปล่อยโฮอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ นายหน้ายื่นปากกาให้ด้วยท่าทีลังเล “คุณยังจะคืนเรือนหอไหม?” “คืน” ฉันยิ้มแล้วปาดน้ำตา เรื่องลาออกได้รับการอนุมัติแล้ว นี่เป็นคืนสุดท้ายที่ฉันจะอยู่ที่เมืองนี้ ภูเขาไฟฟูจิมาหาฉันไม่ได้ แต่ฉันสามารถเดินทางไปหามันได้แล้ว

"หลานรัก ช่วยหาหนังเสียวๆ ให้สักสองสามเรื่องสิ น้าเหงาจนทนไม่ไหวแล้ว" กลางดึกคืนนั้น จู่ๆ น้าสะใภ้ตัวดีก็ผลักประตูห้องนอนของผมเข้ามา เธออยู่ในชุดชั้นเซ็กซี่เพียงตัวเดียว เผยให้เห็นเต้าอวบอัดสองข้างที่ทะลักออกมาท้าทายสายตา ผมที่กำลังช่วยตัวเองอยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง รีบคว้าผ้าห่มมาปิดท่อนล่างไว้แทบไม่ทัน "น้าครับ ทำไมจู่ๆ ก็พรวดพราดเข้ามาแบบนี้ ไม่เคาะประตูเลยล่ะ" ใบหน้าของเธอแดงซ่านด้วยแรงอารมณ์พลางเอ่ยเสียงสั่น "ก็น้ามันคันยิบๆ ไปทั้งตัวแล้วนี่นา น้าเขยขยะของแกน่ะเหรอ ไม่เคยทำให้ถึงใจเลยสักนิด" "แกรีบหาหนังที่มันเร้าอารมณ์ให้หน่อย น้าจะเอาไปจัดการตัวเอง" ผมลอบสัมผัสส่วนแข็งขึงที่ดุนดันอยู่ใต้ผ้าห่ม ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วพูดหยอกกลับไปว่า "ให้ผมช่วยจัดการให้แทนดีกว่าไหมครับ"

ในวันที่ฉันตาย แฟนฉันยังไปคั่วกิ๊กอยู่ เขาเป็นผู้ชายที่ฉันช่วยออกมาจากกลุ่มเศรษฐีนี โดยมีเงื่อนไขว่าให้อยู่เป็นแฟนฉันสามปี ซึ่งเขาตกลง ฉันให้เงินเขาใช้ ช่วยเรื่องการลงทุน ส่งให้เขากลายเป็นคนดัง เขากลับบอกฉันว่าเราเป็นแฟนกันไม่ได้ แต่อีกด้านกลับไปสร้างกระแสจับคู่กับหญิงอื่นไม่เลือก คู่จิ้นของเขาฝากข้อความไว้ให้ฉัน ’ถ้าไม่ใช่หวังไต่เต้า ใครจะมาสนใจหล่อน จืดชืดยังกะอะไรดี’ แต่ทำไมพอฉันตาย เขากลับคลุ้มคลั่งเสียอย่างงั้น

ภรรยาที่ใช้ชีวิตแต่งงานแบบไร้เซ็กซ์มาตลอดสามปี ตั้งครรภ์แล้ว เธอถ่ายสำเนาใบรายงานผลตรวจครรภ์กว่าพันฉบับ แล้วประกาศให้ทุกคนรู้ว่าตัวเองตั้งท้องลูกของคนอื่นได้สำเร็จ เธอกับแก๊งเพื่อนซี้พนันกันว่า ผมจะอาละวาดจนเรื่องวุ่นวายไปหมดหรือเปล่า “ตอนนั้นเพื่อจะได้แต่งงานกับเธอ เฮ่อเซียวถึงกับคุกเข่าต่อหน้าแม่เธอมาตลอดทางตั้งแต่หัวถนนถึงท้ายถนน ทุกคนเห็นกันหมด” “ถ้าเขารู้ว่าเธอท้อง ไม่รู้เลยว่าจะคลั่งขนาดไหน” เจียงหนิงเสวียนขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ “ฉันกับเขาไม่มีแม้แต่ทะเบียนสมรสสักใบ จะนับเป็นผัวเมียอะไรกัน? เขาเอาแต่ทำตัวเหมือนหมากระดิกหางขอความเมตตาจากแม่ฉัน ถ้าไม่มีเขา ฉันคงเป็นอิสระไปนานแล้ว!” เธอกังวลว่าผมจะไปแก้แค้นพ่อแท้ๆ ของเด็ก จึงให้บอดี้การ์ดของเธอหักขาผม แล้วขังผมไว้ในห้องใต้ดินเจ็ดวันเจ็ดคืน พอผมได้ออกมา เธอก็อยู่ต่างประเทศและจดทะเบียนสมรสกับคนอื่นไปแล้ว ครั้งนี้ผมไม่ยืนกรานอีกต่อไป บอกแม่ยายอย่างสงบว่า “แม่ครับ เดิมพันที่มีกำหนดห้าปีนี้ ผมเป็นฝ่ายแพ้แล้ว ผมจะรักษาสัญญาและหายไปตลอดกาล”

สามวันก่อนกำหนดคลอด สามีของฉันกลับมาบ้านและบอกว่าเขากำลังจะแต่งงานกับบิอังก้า วอสส์ “ลูกของเธอจะคลอดวันไหนก็ได้แล้วตอนนี้” ลูก้าพูด “ถ้าฉันแต่งงานกับเธอ ฉันจะได้ตำแหน่งดอน” ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ยุ้มท้องลูกของเขาอยู่ แล้วถามออกไป “สรุปคือคุณอยากให้ฉันใช้ชีวิตที่เหลือหลบๆ ซ่อนๆ ในฐานะเมียน้อยของคุณงั้นเหรอ” เขาสัญญาว่าจะจัดหาทั้งหมอ คนคุ้มกัน เงินทอง และบ้านที่มีการคุ้มกันอย่างหนาแน่นนอกเมืองชิคาโกให้ เขาบอกว่าฉันจะยังคงเป็นภรรยาของเขาตามความจริง ขอเพียงแค่ฉันไม่ไปปรากฏตัวต่อหน้าบิอังก้าก็พอ เมื่อฉันปฏิเสธ เขามองฉันด้วยความเวทนา ราวกับว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาเกินกว่าจะเข้าใจโลกที่เขาจากมาอย่างแท้จริง เขาคิดว่าฉันเป็นแค่อาเรีย ผู้หญิงเงียบๆ ที่ปลูกมะเขือเทศอยู่ริมทะเลสาบ เขาไม่รู้เลยสักนิดว่าฉันคือ อาเรีย คาสเตลลาโน่ ลูกสาวเพียงคนเดียวของประธานสภามาเฟียระดับสูง ฉันมองหน้าเขาแล้วกระซิบ “ถ้าฉันจะบอกคุณว่า ตระกูลของบิอังก้าเทียบไม่ได้เลยกับตระกูลของฉันล่ะ”

ฉันคือหญิงสาวผู้เป็นภรรยาที่ใครต่างก็ว่าน่าหลงใหล แต่สามีกลับไม่อาจเติมเต็มความสุขเรื่องบนเตียงให้ฉันได้ วันนั้น ระหว่างที่ฉันเบียดเสียดอยู่บนรถเมล์ ชายหนุ่มสูงใหญ่ แข็งแรง แววตาน่าหลงใหลคนนั้นแอบยกชายกระโปรงของฉันขึ้นเบา ๆ แล้วค่อย ๆ แนบกายชิดเข้ามาจากด้านหลัง...

วันวิวาห์ ในวันวิวาห์ของฉันเอง คู่หมั้นของฉันกับน้องสาวของฉันที่ชื่อว่ากู้หลาน กำลังพัวพันกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่ในห้องรับรองแขก และถูกจับได้คาหนังคาเขาต่อหน้าผู้คน ฉันกลายเป็นตัวตลกของงาน กลายเป็นที่ซุบซิบนินทาไปทั่วทั้งงาน แต่แล้วลู่จิ่งชวนซึ่งเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของฉัน กลับก้าวออกมาคลี่คลายสถานการณ์ คุกเข่าขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผย เพื่อปกป้องฉันจากความอับอาย หลังแต่งงาน เขาก็ดูแลฉันอย่างดี ตามใจฉันทุกอย่าง เพียงแต่เรื่องบนเตียงของเรานั้นไม่ราบรื่น เขามีปัญหาทางเพศมาโดยตลอด จนกระทั่งปีนี้หลังจากที่เราได้ทำเด็กหลอดแก้ว ฉันจึงได้ตั้งครรภ์ หลังจากนั้น เขาก็ยิ่งดูแลฉันอย่างทะนุถนอมเป็นพิเศ ฉันคิดว่า เขาคือที่พักพิงสุดท้ายของฉันอย่างแท้จริง จนกระทั่งวันนั้น ฉันได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อน "อาชวน นายมันใจร้ายเกินไปแล้วนะ กู้หนิงดูแลนายดีขนาดนั้น นายกล้าดียังไงถึงได้สลับไข่ให้กู้หนิงอุ้มบุญแทน เพราะกู้หลานกลัวเจ็บ ไม่กล้ามีลูกงั้นเหรอ?" "อีกอย่าง อีกสองเดือนเด็กก็จะคลอดแล้ว นายคิดจะทำยังไงต่อไป?" เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "พอเด็กคลอดแล้ว ฉันก็จะอุ้มลูกไปให้อาหลาน เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของเธอ" "ส่วนกู้หนิง ฉันก็จะบอกเธอว่าลูกแท้งไปแล้ว" "ชีวิตที่เหลืออยู่ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง" มิน่าล่ะ ความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่ฉันเคยคิดว่าได้รับนั้น แท้จริงแล้วมันเป็นเพื่อเธอคนนั้นทั้งหมด ฉันหันหลังกลับ และนัดหมายการผ่าตัดทันที เด็กสกปรกคนนี้ ฉันไม่ต้องการแล้ว และชีวิตสมรสจอมปลอมนี้ ฉันก็ไม่ต้องการอีกต่อไป

เมื่อการแต่งงานกับฟู่เซินล่วงเลยเข้าสู่ปีที่ห้า สวี่ลู่ได้รับข้อความเสียงยั่วยุและภาพบนเตียงที่รักแรกของฟู่เซินใช้โทรศัพท์ของเขาส่งมา “ฉันกลับประเทศมาได้หกเดือน แค่ฉันกระดิกนิ้วเรียก เขาก็มาติดเบ็ดแล้ว” “คืนนี้เขาเตรียมดอกไม้ไฟสีฟ้าไว้ให้ฉัน แต่ฉันไม่ชอบสีฟ้า เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เป็นการสิ้นเปลือง ฉันเลยยกให้เธอเอาไว้จุดฉลองในวันครบรอบแต่งงาน” วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของพวกเขามาถึงในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง สวี่ลู่มองดูดอกไม้ไฟสีฟ้าที่กำลังเบ่งบานอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ก่อนหันกลับมามองที่นั่งอันว่างเปล่าตรงข้ามตัวเอง รักแรกของฟู่เซินส่งข้อความมายั่วยุอีกครั้ง โดยเธอส่งภาพถ่ายตอนที่พวกเขาดินเนอร์ใต้แสงเทียนด้วยกันมาให้ สวี่ลู่ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายใด ๆ แค่เซ็นหนังสือหย่าแบบเงียบ ๆ แล้วเธอสั่งให้เลขาไปเตรียมจัดงานแต่งงาน “คุณนายคะ ชื่อของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะให้ระบุเป็นชื่อของใครคะ” “ฟู่เซินกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์” เจ็ดวันต่อมา เธอก็บินไปที่ประเทศนอร์เวย์ ทำให้พวกเขาได้สมหวัง และส่งพวกเขาเข้าพิธีแต่งงานด้วยมือของเธอเอง

แต่งงานกันมาห้าปี กู้จือเหนียนใช้เวลาครึ่งหนึ่งพักอาศัยอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ เขาบอกว่าพี่ชายคนโตของเขาจากไปตั้งแต่ยังหนุ่ม ทิ้งให้ลู่ซาต้องอยู่ตัวคนเดียวอย่างไร้ที่พึ่ง ในฐานะน้องชาย เขาต้องทำหน้าที่ดูแลทั้งสองครอบครัวให้ดี ตอนนั้น ฉันกลับซื่อบื้อเชื่อว่านั่นคือความจริง เพื่อเติมเต็มความกตัญญูของเขา ฉันยอมทนกับการที่เขาไม่เคยอยู่ด้วยในวันเทศกาล ต้องแบ่งมื้อค่ำวันสิ้นปีออกเป็นสองส่วน และถึงขั้นยอมทนให้คนนอกแอบหัวเราะเยาะลับหลังว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ใช้สามีร่วมกับคนอื่น แต่น้ำเสียงที่เขาใช้พูดกับฉัน กลับแฝงไว้ด้วยความห่างเหินอยู่เสมอ จนกระทั่งวันนั้นที่อุบัติเหตุรถชนท้ายกันเป็นทอด ๆ รถถูกชนจนพังยับเยินผิดรูป ฉันโอบปกป้องท้องที่กำลังตั้งครรภ์ พยายามทุบกระจกรถอย่างเอาเป็นเอาตาย "จือเหนียน ช่วยลูกด้วย..." เขาคลานออกมาจากเบาะคนขับ สายตามองผ่านช่วงล่างของฉันที่มีเลือดไหล แต่กลับหันไปงัดประตูเบาะหลังให้เปิดออก เขาโอบกอดลู่ซาที่มีเพียงรอยถลอกตรงหน้าผากเอาไว้ในอกอย่างแนบแน่น "ไม่ต้องมองนะ ไม่เป็นไร มีผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน" ปลอบโยนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนประตูรถของฉัน กลับติดแน่นเพราะโครงรถที่บิดเบี้ยว ที่แท้เขาไม่ได้ยึดมั่นในบุญคุณหรือคุณธรรมอะไรหรอก เขาแค่ทนเห็นเธอลำบากหรือน้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้สักนิดเลยต่างหาก

นับตั้งแต่ได้ยินลั่วถิงเซินเรียกชื่อรักแรกออกมาตอนอยู่บนเตียง ซางอิ๋งก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่น แต่ไม่มีแสงไฟเปิดรอในบ้านอีกแล้ว เขาไปดื่มที่คลับจนเมาหัวราน้ำ แต่เธอกลับไม่ได้ออกมารับเขาด้วยความร้อนใจอีกต่อไป กระทั่งตอนที่ลั่วถิงเซินเล่นเกมแพ้ในงานเลี้ยงรุ่น บทลงโทษคือต้องเลือกเพศตรงข้ามมากัดคุกกี้ชิ้นเดียวกัน เขาเลือกจงหว่านอวี๋ ทั้งสองคนกัดไปกัดมาจนริมฝีปากสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ซางอิ๋งก็ยังคงยิ้มแย้มขณะปรบมือโห่ร้องไปพร้อมทุกคน เมื่อเกมจบลง ลั่วถิงเซินเห็นซางอิ๋งยืนยิ้มปรบมืออยู่ท่ามกลางผู้คน สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที เขาแหวกกลุ่มคนเดินตรงไปหาซางอิ๋ง ก่อนคว้าข้อมือเธอ "ซางอิ๋ง! ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบเล่นเกมแบบนี้มาโดยตลอด เมื่อกี้ก็เลยไม่ได้เลือกเธอ แต่ที่ปากชนกันมันเป็นอุบัติเหตุ ฉัน..."

หลังการสอบแอดมิดชั่นสิ้นสุดลง ฉันก็โพสต์โมเมนต์เล่นๆ ไปโพสต์หนึ่ง "การเลิกพึ่งพาเธอ ถือเป็นการเติบโตเป็นผู้ใหญ่หรือเปล่า" คอมเมนต์ของเพื่อนสมัยเด็กเด้งขึ้นมาแทบจะในทันที "ถือเป็นเรื่องที่ต้องเฉลิมฉลองกันทั่วหน้า" ฉันไม่เข้าใจ จึงส่งเครื่องหมายคำถามไปให้เธอตามสัญชาตญาณ ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉันถึงรอจนได้คำตอบรับจากเธอ "ต้วนฉง นายรู้ไหมว่าคนอื่นเขาพูดกันว่านายเป็นพลาสเตอร์ปิดแผลสลัดไม่หลุดของฉันน่ะ" "การสอบแอดมิดชั่นก็สิ้นสุดลงแล้ว นายไม่จำเป็นต้องคอยตามติดฉันทุกวันหรอก" "เรียนรู้ที่จะก้าวเดินด้วยตัวเองได้แล้ว พอเข้ามหาวิทยาลัยไป ไม่มีใครมาคอยโอบรับทารกยักษ์หรอกนะ" จากนั้น เธอก็โยนไฟล์ติดตั้งไฟล์หนึ่งมาให้ฉันอย่างเงียบๆ "มีเรื่องอะไรก็ถาม AI เอา ได้ผลดีกว่ามาคอยพึ่งพาฉันเยอะ" และแล้ว เพื่อนสมัยเด็กที่คอยดูแลฉันมาตลอดสิบสองปี ก็โยนฉันทิ้งไว้ให้กับซอฟต์แวร์ AI ตัวหนึ่ง ฉันยืนอึ้งไปเนิ่นนาน สุดท้ายก็กดดาวน์โหลดไฟล์ติดตั้งนั้นลงมาอย่างเงียบๆ

หย่าแล้วแต่งใหม่—ฉันจำไม่ได้แล้วว่าฉันกับอารอนแต่งงานและหย่ากันไปแล้วกี่ครั้ง ครั้งหนึ่งเขามองและปฏิบัติต่อฉันดั่งของมีค่า แต่ไม่ถึงปีหลังแต่งงาน เขากลับขอหย่าเป็นครั้งแรก เหตุผลเพียงแค่ วิเวียนกำลังกลับมา “วิเวียนเป็นคนมีชื่อเสียง” เขาบอกฉัน “ฉันไม่อยากให้ใครคิดว่าเธอเกี่ยวข้องกับผู้ชายที่แต่งงานแล้ว” เธอเป็นนักแสดงระดับท้ายๆที่ไม่มีอะไรเลย เหลือเพียงแต่ชื่อที่พ่อของเธอเสียสละให้เท่านั้น พ่อของเธอรับกระสุนแทนอารอน ชีวิตแลกชีวิต เพราะแบบนั้น อารอนจึงรู้สึกว่าติดหนี้บุญคุณเธอทั้งชีวิต ทุกครั้งที่วิเวียนกลับมา อารอนก็จะหย่ากับฉัน และทุกครั้งที่เธอไป เราก็จะแต่งงานกันใหม่ ครั้งแรกที่เราเลิกกัน ฉันจมกองน้ำตาไปกับวิสกี้และเดินโซซัดโซเซกลับบ้านของเขาในสภาพกึ่งเมา ไฟข้างในบ้านอบอุ่น ตอนนั้นเขาอยู่กับเธอ ส่วนฉันได้แต่ยืนอยู่ข้างนอก หนาวสั่นไปทั้งคืน ครั้งที่สอง ฉันตามเช็กทุกฝีก้าวของเขาทั้งร้านอาหาร งานประมูล งานกาล่าการกุศล เพียงแค่ “บังเอิญ” ได้เจอเขาอีกครั้ง หลังจากนั้น ฉันเรียนรู้มากขึ้น ทันทีที่เขาพูดถึงการหย่า ฉันเก็บกระเป๋าเงียบๆ และหายตัวไปจากคฤหาสน์ของเขา ความรักและความอับอายขายหน้าทำให้ฉันติดอยู่ในวงจรที่ไม่สิ้นสุดของการเลิกราและกลับมาคบกันใหม่ แต่ครั้งนี้ อารอนมารอฉันที่ศาลาว่าการเพื่อแต่งงานกันอีกครั้ง ฉันกลับไม่ไปปรากฏตัว

จู่ ๆ ในงานศพของญาติก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามา ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดบอกว่าเป็นแฟนของสามีฉัน จะจัดการฉันที่เป็นเมียน้อยด้วยตัวเอง เพราะเห็นแก่งานศพของครอบครัว ฉันจึงไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย ได้แต่โน้มน้าวเธอให้รองานศพจบก่อนแล้วค่อยว่ากัน ใครจะไปรู้ล่ะว่าจู่ ๆ เธอจะหาเรื่อง สั่งให้ทุกคนตัดชุดบนตัวของฉันหมด ญาติที่อยู่รอบ ๆ ตัวต่างเมินเฉย ได้แต่จ้องภาพนี้ด้วยสายตาเยือกเย็น ฉันปรบมือและลุกขึ้นยืน ชี้แนะให้เธอไปยืนข้างโกศใส่กระดูก “โกศใส่กระดูกของแม่ใบนี้ก็เป็นใบที่แฟนเธอซื้อให้ เสียเงินไปตั้งห้าสิบล้านบาทแนะ！” เมียน้อยโกรธจนตัวสั่นอย่างที่เธอคิดไว้ จากนั้นก็กรีดร้องและเขวี้ยงโกศใส่กระดูกจนแตกกระจาย “พวกแกมันสารเลวหน้าไม่อาย ตายแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้เงินของแฟนฉันสักแดงเดียว!” เธอไม่รู้ว่าคำว่า ‘แม่’ ที่ฉันพูดออกมาหมายถึงแม่ของสามี นั้นก็คือแม่สามีของฉัน ที่เธอกำลังอาละวาดอยู่คืองานศพแม่สามี และที่ทำลายไปก็คือโกศใส่กระดูกของแม่สามี

แฟนผมเป็นคนขี้หึงขี้หวงมาก ตลอดระยะเวลาเจ็ดปีที่คบกันมา ประโยคติดปากของซูหว่านหยินก็คือ： “แฟนฉันหล่อมากเลยนะรู้ไหม？ถ้ารู้แล้วมีคนจะเข้ามายุ่งล่ะก็เจอดีแน่” “ที่รักหล่อขนาดนี้ใครเห็นก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ แค่เห็นคนอื่นจ้องที่รัก ฉันก็หึงแล้ว” เพราะแบบนี้ เธอเลยไม่เคยให้ผมไปทำความรู้จักกับวงสังคมของเธอเลย จนกระทั่งวันที่ผมใช้บัญชีสำรองเข้าไปดูหน้าโพสต์ของเธอ สามปี รวมทั้งหมดหกร้อยกว่าโพสต์ และทุกโพสต์นั่นล้วนเต็มไปด้วยช่วงเวลาที่เธอใช้ร่วมกับผู้ชายอีกคน ภาพของเธอกับเขาที่เดินเล่นที่พระราชวังโปตาลาด้วยกัน ขอพรบนยอดภูเขาหิมะด้วยกัน จูบกันอย่างดูดดื่มกลางถนนในกรุงซิดนีย์ โพสต์ล่าสุดบนหน้าโปรไฟล์ของเธอ ภาพประกอบเป็นภาพบรรยากาศริมทะเล เธอกำลังจูบกับผู้ชายคนนั้นท่ามกลางเสียงโห่แซวและเสียงกรี๊ดจากกลุ่มเพื่อนที่รายล้อมอยู่ คำบรรยาย：การรักใครสักคน คือการอดไม่ได้ที่จะประกาศให้โลกรู้ว่าเขาเป็นของเรา ปลายนิ้วผมสั่นระริก ผมกดออกจากหน้าโพสต์นั้นเงียบ ๆ ก่อนจะจองตั๋วเครื่องบินไปเมืองหนานเฉิง ที่แท้ความสัมพันธ์เจ็ดปี ก็สามารถปล่อยมือได้ภายในชั่วพริบตา

"อื้อ..." อาข้างบ้านต้องเดินทางไปทำธุระต่างจังหวัดสองวัน จึงฝากฝั่งให้ผมช่วยดูแลอาสะใภ้ คิดไม่ถึงเลยว่าอาสะใภ้จะไร้ความระมัดระวังตัวต่อผมถึงเพียงนี้ สวมชุดนอนสุดวาบหวามสลบไสลอยู่บนเตียง เรือนร่างขาวผ่องเปลือยเปล่าเผยออกต่อหน้าผมอย่างหมดไส้หมดพุง แผ่นอกกระเพื่อมไหวเบา ๆ ตามจังหวะลมหายใจ ผมห้ามใจไว้ไม่อยู่ ยื่นมือออกไปหาหญิงสาวที่กำลังหลับสนิท ใช้มือสัมผัสกะขนาดเรือนร่างอันทรงเสน่ห์เย้ายวนนั้นด้วยตัวเอง เรือนร่างของหญิงสาวสั่นสะท้านตามสัมผัสของผม ทว่าเธอกลับยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที มิหนำซ้ำยังเกิดอารมณ์ซาบซ่านขึ้นเรื่อย ๆ จากการถูกลูบไล้ ร่างกายขยับแนบชิดเข้ามาหาเองโดยสัญชาตญาณ และผมก็ไม่อาจอดทนต่อความร้อนรุ่มพุ่งพล่านในกายได้อีกต่อไป นำส่วนนั้นที่แข็งขึงชูชันตั้งนานแล้ว ขยับถูไถเข้ากับช่วงล่างของเธอ...

ฉันแต่งงานกับสามี ฮั่วเจ๋อซวี่ มาแปดปี ตลอดเวลานั้น เขาพาผู้หญิงกลับบ้านทั้งหมดเก้าสิบเก้าคน ฉันมองดูเด็กสาวคนที่หนึ่งร้อยตรงหน้า เธอจ้องมองฉันอย่างท้าทาย แล้วหันไปถามเขาว่า “คุณฮั่วคะ นี่คือภรรยาที่ไม่ได้เรื่องของคุณเหรอคะ?” ฮั่วเจ๋อซวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตอบอย่างเกียจคร้านว่า ใช่ เด็กสาวคนนั้นเดินเข้ามาตบหน้าฉันเบา ๆ พร้อมหัวเราะแล้วพูดว่า “คืนนี้ตั้งใจฟังให้ดีนะ ว่าผู้หญิงที่เก่งเขาเป็นยังไง!” คืนนั้น ฉันถูกบังคับให้นั่งฟังเสียงครวญครางที่ห้องนั่งเล่นตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วเจ๋อซวี่สั่งให้ฉันทำอาหารเช้าเหมือนเช่นเคย แต่ฉันปฏิเสธ ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ฉันกับเขาแต่งงานกันด้วยข้อตกลง และวันนี้คือวันที่สามก่อนที่ข้อตกลงจะสิ้นสุดลง