All

เขาเกลียดข้าเพียงเพราะข้าเป็นกาฝากที่เข้ามาอาศัยในจวนอ๋อง เขาทำร้ายและรังแกข้าสารพัด เขานำสิ่งที่ข้าต้องการมาต่อรองให้ข้าเป็นสตรีของเขา เขาห้ามข้ารู้สึกห้ามหึงห้ามหวง เขาคิดว่าข้าจะทำได้งั้นรึ

“ทำแตกกี่ชิ้น กูก็จะเอามึงเท่าจำนวนของที่ตกแตก” มือใหญ่ปัดขวดโคโลญจน์ที่กำลังลอยมาทางตนและด้วยความที่รู้และตั้งรับอยู่แล้วเลยทำให้ขวดที่ลอยมาถูกปัดทิ้งไปอีกทาง เพล้ง! “อย่าเข้ามานะ ฉันเป็นแม่เลี้ยงแกนะ” หึหึ เขากลั้วขำในลำคอพร้อมมองจ้องคนที่บอกกับเขาว่าเป็นแม่เลี้ยงของเขา หล่อนมันก็แค่ผู้หญิงหิวเงินคนหนึ่งเท่านั้น ผู้หญิงที่มาจับผู้ชายแก่ๆ อย่างพ่อของเขาเพื่อหวังจะรวยทางลัด “แล้วไง ไม่ใช่แม่ที่อุ้มท้องกูมาสักหน่อย” เท้าใหญ่ก้าวลงส้นเท้าหนักๆ ตรงไปหาคนที่ตอนนี้หมดทางหนีแล้ว หล่อนเดินถอยไปจนชนกับผนังห้อง “ฉันจะบอกพ่อแกว่าแกข่มเหงฉัน” “อย่าลืมบอกด้วยล่ะว่ากูเอามึงกี่ครั้ง กี่ท่า ว่าแต่มีอะไรแตกบ้างเมื่อกี้ โคมไฟ แจกัน นาฬิกา และขวดโคโลญจน์ สี่อย่างก็สี่ยก”

"เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เนื้อตัวมีแต่ขี้ไคล กูไม่สนใจเอามาขัดดอก" . เมื่อพ่อบังเกิดเกล้าทิ้งหนี้สินจำนวนมากไว้ให้ก่อนตาย หญิงสาววัย 20 ปีก็ต้องจำใจมาทำงานเป็นลูกหนี้มาเฟียเพื่อแลกกับที่ดินของยายที่ถูกนำไปค้ำประกัน ทว่าความไม่ประสีประสาดันไปต้องตาต้องใจเหมราช ชายวัย 38 ปี มาเฟียที่ไม่ชอบจับปืนแต่ชอบจับไม้สนุ๊ก

“เธอ” ตกลงยอมเป็น ของ (หวง) ของ “เขา” ด้วยความเต็มใจหวังเอาชนะใจ แต่… ตัวอย่าง : “ก็ง่ายเอง แล้วจะมาเรียกร้องอะไร” … “พะ...พี่เป็นใครคะ…ข้าวไม่รู้จัก”  

“รวมเรื่องสั้นอารมณ์เสียวของเมียสาว ที่จะพาคุณก้าวไปสู่อีกโลกของพวกเธอ ที่แต่ละคนร่านร้อนจนคิดไม่ถึง”

ไทเกอร์คลั่งรัก แพรวพราวตามจีบน้ำตาลเพราะตกหลุมรักที่น้ำตาลทำโก๊ะใส่ด้วยการเจอครั้งแรกในลิฟต์แล้วดันบอกรักไทเกอร์เพราะตะลึงในความหล่อ "ขึ้นชั้นไหนครับ" "ฉันรักคุณค่ะ"

หลุดมาในนิยายที่เป็นเพียงนางร้ายตัวประกอบที่มีบทเพียง 3 หน้าก็ถูกพระเอกฆ่าตาย เช่นนั้นข้าก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก แต่ว่า "ข้าจะไม่ยอมยกเลิกงานหมั้นของเราเป็นอันขาด!!” ยุ่งละสิ พระเอกปล่อยข้าไปเถอะ!!

เสวี่ยหนิงทะลุมิติมาอยู่ในนิยายแถมเป็นนางร้ายที่สามีไม่รัก แบบนี้ก็ต้องหย่าสิเจ้าคะ รออะไรอยู่! แล้วไปปลูกผักทำสวนให้ฉ่ำปอด นางจะอยู่แบบสวยๆรวยๆเชิดๆ ว่าแต่นางไปจ้างพ่อหนุ่มจอมซึนคนนี้มาตอนไหนไม่ทราบ!

สถาปนิกสาวทายาทมหาเศรษฐีกลับมาตายในไซต์งานก่อสร้างเพราะเกิดแผ่นดินไหวกะทันหัน จนวิญญาณถูกดึงให้ย้อนเวลาไปยังยุคโบราณ "มีปู่ย่าและญาติพี่น้องเห็นแก่ตัวเอาเปรียบกันถึงขนาดนี้ ฉันไม่ยอมเด็ดขาด!”

"คบเพื่อนกลุ่มนั้นนานแค่ไหนแล้ว ทำไมฉันไม่รู้" ภูพิงค์ก้าวขาขึ้นเตียงบ้าง สอดตัวเข้ามาในผ้าห่มผืนเดียวกัน เหมือนผัวเมียกันเป๊ะ! "คบนานแล้ว ผมสั้นๆ เซ็กซี่ๆ ชื่อกะเพรา ผมยาวๆ ลอนๆ ชื่อของขวัญ เพื่อนสนิทฉันนิสัยดีทั้งคู่" "แล้วโสดแพ็กคู่ปะ?" "อยากโดนเข่าคู่กระแทกหน้าปะภู อดอยากนักก็ไปหากินไกลๆ เถอะไป" "เกรี้ยวกราดนี่หึงใช่ไหม?" หนุ่มหล่อยักคิ้วอย่างสบายใจ ทว่าคำพูดที่ดังขึ้นใหม่กลับทำให้เขาหน้าตึง "ไม่หึง มึงมีใหม่ก็แค่ไม่ต้องมีกู!"

ลู่จื้อ อาศัยอยู่ในไต้หวัน เธอเป็นเจ้าของคาสิโนขนาดใหญ่ ที่ส่งต่อมาจากพ่อบุญธรรมที่รับเธอมาเลี้ยงจากบ้านเด็กกำพร้า เธอวางมือคืนอำนาจให้ญาติพี่น้องของพ่อบุญธรรม แต่พวกเขากลับตามฆ่าเธอ

เบื้องหลังประตูที่ปิดลง จู่ๆ ฉันก็นึกอยากอาบน้ำ จึงรีบแก้ผ้าจนเนื้อตัวเปลือยเปล่าล่อนจ้อน ฉันคว้าขันนี้พลาสติกตักน้ำในโอ่งราดรดเรือนร่างเปล่าเปลือยด้วยความตื่นเต้นอันประหลาด จากนั้นก็เอื้อมคว้าก้อนสบู่เอามาลูบไล้ร่างกาย อาบน้ำจนเพลิน ก่อนจะตกใจแทบช็อก เมื่อมีเสียงเคาะดังขึ้นที่หน้าประตูห้องน้ำ “ใคร… ” ฉันร้องถาม “ผม… ไอ้เมฆครับ ผมเอาสบู่ก้อนใหม่มาให้ครับ เผื่อว่าคุณลิลล์อยากจะอาบน้ำ” ฉันรีบคว้าเสื้อผ้ากลับมาสวมใส่ดังเดิม คว้าผ้าขาวม้ามากระโจมอกทับอีกที ก่อนเปิดประตูออกมา ครั้นแล้วก็ต้องตกใจแทบช็อกอีกครั้ง เมื่อพบว่าตอนนี้ไอ้เมฆกับไอ้ดินอยู่ในสภาพเกือบล่อนจ้อน พวกมันถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เหลือเพียงแค่กางเกงในที่ปกปิดความเป็นชายเอาไว้ “พวกแกจะ… ” ไม่ทันที่ฉันจะพูดจบก็โดนพลักเข้ามาข้างในพร้อมกับสองหนุ่มที่ปรี่เข้าประชิดตัวฉันด้วยแววตาหื่น “เรามาสนุกกันนะครับคุณลิลล์” ไอ้ดินทำหน้าหื่น ฉันถอนร่นจนแผ่นหลังชนฝา ไอ้เมฆรวบข้อมือสองข้างของฉันแล้วดันขึ้นมากดล็อกเอาไว้เหนือศีรษะ “ไอ้บ้า… อย่านะ” ฉันร้องเสียงสั่น

นางกลับมาเพื่อทวงทุกอย่างของนางคืน เด็กสาวไร้เดียงสาในวันวานจะไม่มีอีกต่อไป ทุกอย่างที่พวกท่านทำไว้กับข้า!! ข้าจะส่งมอบคืนให้พวกท่านเป็นร้อยเท่าพันทวี!!!

“ฮึ่ก... หยุด น้าเสียว” ใบหน้าของน้าเดือนบิดเบ้ ผมกระตุกยิ้มย่ามใจ แบะกลีบอูมอ้าขึ้นมาจากพุ่มขนแล้วกดลิ้นขยี้คลึงปุ่มกระสัน ไม่นานน้ำเสียวก็แตกซ่านออกมา “อ๊า... ยะ... อย่า” น้าเดือนคงอาย ที่ไม่สามารถสะกดกลั้นความเสียวเอาไว้ได้ หลังจากโดนผมเบิร์นรูสวาทจนน้ำหล่อลื่นทะลักไหล เคลื่อนตามดุ้นลิ้นที่ชักออกมาจากรูเนื้อฟิตแน่น “ฮึ่ก... ฮื่อ... อ๊อย” น้าเดือนครางจะขาดใจ “โห... รูสวยสุดๆ ทุกซอกทุกหลืบยังเป็นสีชมพู ดูฟิตแน่นน่าเสียบเหลือเกินน้าเดือนจ๋า”

เมื่อมีสาวงามมาเสนอตัวให้ถึงที่ ชายชาติทหารอย่างเขามีหรือจะปล่อยผ่านไปได้ แต่พอตื่นขึ้นมาอีกทีนางกลับหายไป เขาตามหานางแทบพลิกแผ่นดิน แต่เมื่อพบนางแล้วสิ่งที่นางเอ่ยออกมามันทำให้เขาแทบทรุดลงกับพื้น

เขาร้ายใส่ทุกคนแต่อ่อนโยนแค่กับเธอคนเดียว มาวิน วิศวกรรมเครื่องกลปี 3 เพลงขวัญ ครุศาสตร์ ปี 1

เยว่จื่อรุ่ย (岳梓睿) ทุ่มเททั้งชีวิตนางกลับได้รับการทรยศเป็นการตอบแทน... หวนคืนกลับมาครั้งนี้ #สตรีเช่นข้าจะไม่เป็นหมากของผู้ใด เพราะบิดาไม่รัก จึงส่งนางแต่งเข้าจวนอ๋องไร้ความสามารถ เพราะพี่ชายไม่ปกป้อง จึงส่งนางเป็นตัวแทนรับคมดาบ เพราะสามีไม่เห็นค่า จึงส่งนางเป็นบรรณาการแลกอำนาจ ชาติก่อนนางเป็นเพียงหมากของผู้อื่น ชาตินี้หวนคืนกลับหมากบนกระดานนางจะเป็นคนคุมเอง

พระรามอย่าร้าย พระราม หนุ่มหล่อแห่งคณะวิศวะ ผู้พรากหัวใจสาว ๆ รวมทั้งหัวใจของศัตรูเธอ เธอจึงต้องได้หัวใจเขามาครอง เอวา เด็กสาวปีหนึ่ง หน้าตาน่ารักสวยโด่ดเด่น เป็นที่ต้องตาต้องใจ รวมถึงต้องใจเขา และเมื่อเธอต้องได้ใจเขา ส่วนเขาก็ต้องได้ตัวเธอ ปฏิบัติการ (ตามรัก) จึงเกิดขึ้น “ถ้าหนูมีแฟน หนูจะหาให้หล่อเหมือนพี่” “ทำไมต้องหาอีก ในเมื่อพี่ก็อยู่ตรงนี้ รอให้หนูจีบ” ตัวอย่าง... "คนสวยคะ" "คะ" "หนูเหยียบเท้าพี่ค่ะ"

ความรักข้างเดียวที่ทุ่มเทจนสุดตัว สุดท้ายกลายเป็นเพียงสตรีแสนโง่เขลาให้คนดูถูกย่ำยีเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แม้แต่ชีวิตของคนในตระกูลก็ต้องจบสิ้น เช่นนั้นชาตินี้ข้าขอเป็นสตรีไร้หัวใจ ใช้ชีวิตเสพสุขไร้พันธะให้สมกับที่สวรรค์ให้โอกาสข้าได้กลับมา

"ต่อให้ท่านเป็นแม่ทัพปีศาจแล้วอย่างไร ข้าจะทำให้ท่านเห็นและต้องยอมรับให้ได้ว่า สตรีเช่นข้าก็มีความสามารถที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าบุรุษเช่นท่าน!