Pagmamahal Sa Bansa Mga Nobela at Kwento

Hindi lang ang paglalakbay sa iba’t ibang bansa, kundi ang paglalakbay sa buhay kasama ang pamilya. At habang may pamilya kaming sumusuporta, walang paglalakbay na hindi magiging masaya. Kaya kahit pa papunta kami sa Japan para sa ‘honeymoon tour’ namin, alam kong ang pinakamasarap pa ring destinasyon ay ang tahanang ito—ang tahanan ng pagmamahal, tawanan, at walang katapusang saya.

Hindi pasasalamat. Hindi pagkakaibigan. Pagmamahal. Ang uri ng pagmamahal na hindi ko kailanman inamin kahit sa sarili ko. Ngunit kasabay ng pag-amin na iyon ay ang mas masakit na katotohanan. Imposible. Hindi ko dapat pangarapin. Magkaiba kami ng mundo. Magkaiba kami ng estado sa buhay. At kahit kailan ay hindi ko maaaring kalimutan iyon.

sagot ni Nigel. "Imposible!" ani Mallory. "Masakit ang pagmamahal." Mabilis naman na sumagot ang isa. "Not really. Love is designed to give pleasure, happiness, joy, gratefulness. Lahat ng magagandang emosyon at bagay sa mundo ay all-in na sa love." "Paano naman 'yung ibang nasasaktan?" "Then, that's the man's shortcomings. We do wrong, intentional or not."

Ang pagmamahal ay mas nararamdaman sa pamamagitan ng kilos at hindi ng salita lamang. Ngayon pa lang, ibinibigay ko na ang aking buong tiwalang karapat-dapat na maging sa 'yo, Mer. ... Vote. Comment. Follow.

paliwanag ko sa kaibigan. "Well, a groom is all you need to be wed, and of course a priest, right? Pero minsan lang kaya ang ikasal sana pinaghanda mo sila ng bongga. Kaya naman nila kahit magkano ang gastusin e." Humalukipkip siya at parang nagmamaktol pa sa desisyon ko. "Wait, don't tell me pumayag din sila sa gusto mo? Isang Guevarra ang papakasalan mo, kaya big deal halos sa buong bansa. The Guevarra's almost owned the Philippines kung pagbabasehan ang kayamanan nila. Kaya bakit ganito ang nangyari?"

Lahat ng mayroon kami, lahat ng pinaghirapan namin ay para sa’yo na ngayon. Hindi ito kabayaran nang pag-aalaga mo sa amin. Kundi ito ang tanging pamana namin sayo. Kasama roon ang hacienda mga negosyo namin sa Switzerland, ipon sa Bangko at mga ari-arian namin. Pero anak… hindi pera ang tunay naming pamana sayo. Kundi pagmamahal. Sana kapag dumating ang araw na maramdaman mong mag-isa ka.

May isang mas matimbang. Bigla ko tuloy naalala ang sinabi ni Lolo noong buhay pa siya. He preached us before that there are two kinds of love. The shallow love and the deep love. The shallow love is the kind of love that gives up easily. It doesn't help you to grow. Iyong ganoong klaseng pagmamahal ay hinding hindi ka mapapanindigan hanggang dulo. While deep love is the kind of love that will help you to grow and love you in a selfless way. Iyon bang kaya mo siyang palayain hindi dahil hindi mo na mahal pero iyon ang mas nakakabuti para sa kanya. Pagmamahal na kahit magkalayo man kayong dalawa, asahan mong may babalikan ka.

"Oo! Tama po kayo na mahirap lang ako pero nagmamahalan po kami ni Uno." "Ano'ng alam mo sa pagmamahal, hija? Ang ibigay ang sarili mo sa kaniya?" Tumawa siya nang nakakainsulto. "Marriage is not all about love. Para sa mahihina lang ang pagmamahal na iyan. Hindi iyan nakakabuhay ng pamilya. Sa palagay mo ba, pakakasalan ka talaga ni Uno? Hindi iiwan ni Uno ang marangya niyang buhay para sa lang sa isang katulad mo!"

sagot mito at tiningnan ako ng malamig. “Hindi ko pinangarap maging kaaway ang buong bansa, at kahit wasakin ko pa ito ni isang beses hindi ko tinuring na kalaban ang bansang ito. Ginagawa ko ang lahat ng ‘yun upang ma realize ng lahat ang gusto kong ipunto.” Paliwanag nito sa akin. “Pero hanggang kailan mo ito gagawin lahat?” Tanong ko dito.

Hindi ito umalis sa ibabaw n’ya habang pinupunasan ang kan’yang mga luha. Hindi sa mapusok nitong mga halik ang iniiyakan n’ya, bagkus ay sa matinding pagpipigil sa sarili na mahulog sa tuksong nasa harapan n’ya na. Nakakatawang tukso na ang bansag n’ya sa pagmamahal na dating tinatawag n’ya. Nakakalungkot. Hindi patas ang mundo para sa kagaya n’yang gusto lang magmahal at mabigyan ng buong pamilya ang mga anak.