Pagmamahal Sa Sariling Wika Novels & Stories

Hanggang ngayon nga proud ako sa sarili ko kase kinakaya kong sikapin na mag trabaho at buhayin si Elizabeth na mag-isa. "Alam mo minsan kase kapag alam mong walang nagmamahal sayo di, mahalin mo ang sarili mo. Iwanan ka man ng lahat pero yang sarili mo hinding-hindi ka nyan iiwanan, kaya nga sabi nila love yourself muna bago yong iba kase pano ka magmamahal ng ibang tao yong sarili mo ay hindi mo mahal o di mo alam kong pano mahalin yang sarili mo." Nakatitig lang ito sakin na para bang nag-iisip o may kung anong inaalala.

"Pero alam mo kung ano ang hindi mo dapat na kalimutan? Iyon ang mga aral na natutunan mo sa lahat ng ito at ang pagmamahal mo sa sarili mo. Love yourself first before you love others. It’s not called selfishness. It is called self-love and self-reservation because how can you love the other people when your love for yourself is not strong enough? How can you love other people when your love for yourself is easily shaken and easily broken?” “Kung magmamahal ka ay dapat na magtira ka pa rin para sa sarili mo. Kung magmamahal ka ay please, mahalin mo pa rin ang sarili mo. Magtira ka ng pagmamahal para sa sarili mo at hindi iyong ibubuhos mo ang lahat ng mayroon ka at pagmamahal mo para sa isan

Malugod kong tatanggapin yun. “Cassandra, please don’t do this to yourself. Huwag mong ibababa ang sarili mo para lang sa isang lalaking katulad ko. Alam kong nasaktan kita pero mawawala rin yan. You’ll find someone better than me, someone you won’t have to beg just to love you back. I can’t really love you.” Prangka kong wika. Napayuko siya at tahimik na umiyak.

Ni hindi ito umiwas. "Wala akong naging kasalanan sayo. Ang tanging kasalanan ko lang ay ang mahalin ka. Mahalin ka nang higit sa sarili ko! Una pa lang sinabi ko na sayo kung gaano kita kamahal. Pati pangarap ng mga magulang ko kinalimutan ko para sa lintek na pagmamahal ko sayo. Pero anong sinabi mo?!" malakas kong sinuntok ang dibdib niya. "Anong sinabi mo?! Hindi mo ako pinilit diba? Oo kusa kong ibinigay ang sarili ko sayo dahil ganun kita ka mahal! Pero sa lahat ng yun anong isinukli mo sa akin ha? Wala! Wala, dahil ang baba nang tingin mo sa akin na inakala mong pera mo lang ang habol ko. Oo mahirap lang kami pero may dignidad ako. Ni minsan hindi ako naghangad ng higit para sa sarili

sambit ko. "Oo, tinuruan ako ni Ha-Neul sabi ko sa kanya turuan niya ako alam niya kasi pangarap ko maging celebrity in the future kaya gusto ko matuto ng pagsasalita ng ibang language hindi lang ako bihasa sa ngayon." wika ni Keith hindi ko maiwasang ngumiti sa kanya.

I ask sunod-sunod dahil gusto ko na ring tapusin ‘to dito. “Magkaiba ‘yon, Selene!” she yelled again. “Pareho lang ‘yon, Luna,” I yelled back. “Love isn’t always about other people. Love can’t be forced, love is letting go, love is letting someone they love be happy, love is growing up, Luna. Love is loving yourself. Paano ka magmamahal ng iba kung hindi mo kayang mahalin ang sarili mo? Grow up. Hindi mo nga kayang mahalin ang sarili mo. Paano ka pa kaya mamahalin ng ibang tao? Damn, Luna! This is fvcking fvck.”

Dahil sinabi niyang mahal niya ito, ang totoong pagmamahal ay ang makaramdam ng awa at pag-aalala sa kaniya, 'di ba? Kung kahit ang masaktan ito ay wala siyang pakialam para lang maipilit ang kaniyang sariling pagnanasa, ang salitang "mahal" ay nananatili lang na isang mabulaklak na salita sa kaniyang bibig.

ngumiti ito sa kanya at napahaplos sa tiyan nito. "Pero naamin ko sa sarili ko na, kahit makalaya man ako sa sakit pero hinding-hindi naman ako makakalaya sa pagmamahal ko sa kanya." Biglang saad nito at nakangiting napatingin sa kanya. "Kahit yata, saktan niya ako ng paulit-ulit, sa kanya parin ako babalik, siya parin ang nanaisin kong mamahalin. Ganoon ko siya kamahal!" Hindi niya alam pero, nakadama siya ng inggit. Naiingit siya sa klase ng pagmamahal nito para sa Zachary na iyon. Parang gusto niyang hilingin na sana, siya nalang. Pero alam niyang malabo namang matutupad iyon, dahil ang lalaking kinaiingitan niya ang lalaking tangi nitong mamahalin.

lumuluha niyang muling wika Hindi ko naman mapigilan ang maluha. Ayaw kong saktan si Mommy pero, talagang dumating sa punto noon na hindi ko na kaya. Wala naman sana akong balak na umalis noon kaya lang, feeling ko, nag-iisa ako. Walang kakampi...at kahit ang sarili kong Ina ay ayaw na sa akin "H'wag na po nating pahirapan ang mga sarili natin, Mom! Matagal na pong nangyari iyun at nakaraos na po ako." seryosong wika ko.

Ramdam ko ang tibok ng puso ko na parang may sariling mundo. “Wifey,” mahina pero buo niyang sabi. May halong ngiti, pero may lalim din. “Isang bagay na natutunan ko kay Mommy, mayaman man o mahirap, pareho lang ‘yan pagdating sa pagbibigay sa taong mahal nila. Magkaiba lang ng halaga sa materyal, pero ‘yung bigat ng pagmamahal, pareho lang. Walang bawas.”