การกลับมาของผู้แข็งแกร่ง Novels & Stories

เขาให้เหตุผล “ถ้าแม่อาการดีขึ้นแล้ว ดาจะรีบกลับมาค่ะ” “นั่นสิ ก็ไม่รู้เมื่อไหร่ เพราะงั้น คืนนี้พี่จะกินดานานๆ ดาจะได้ไม่ลืมพี่”

"เข้มแข็งพอให้ลูกเมียพึ่งพาหรือยังจะไปน่ะ ถ้าแข็งแกร่งพอแล้วฉันจะไม่ห้ามแก แต่ถ้าไปแล้วทำให้วิวที่อ่อนแออยู่แล้วไร้คนพึ่งก็อยู่ก่อน ตั้งสติ " "ต้องเข้มแข็ง ใช่ ฮึก~ ต้องเข้มแข็งดิวะ" เขาเกือบจะร้องไห้อย่างคนสติแตกแล้วด้วยซ้ำ เพราะตื่นมาก็พบเจอกับความเจ็บปวดและเสียใจ แต่เพราะวิวกับลูกเองก็ต้องมีที่พึ่งพิง หากเขาอ่อนแอแล้ววิวกับลูกจะเป็นอย่างไร เขาต้องแกร่งขึ้นสิถึงจะถูก

ส่วนฉัน ไม่ต้องการจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องยุ่งเหยิงของพวกเขาอีก ฉันมองเขาที่ล้มอยู่บนพื้นแวบหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบ:"รถพยาบาลมาถึงแล้ว" เขานิ่งเงียบไปนาน ในที่สุดก็เอ่ยปากด้วยเสียงแหบแห้ง: "อาหนิง... เราสามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?" ฉันได้ฟังแล้วก็หัวเราะเบา ๆ

เสียงนั้นอ่อนโยนราวกับกำลังสนทนากับสหายเก่า แต่ทุกคำกลับหนักราวค้อนเหล็กที่ค่อย ๆ ทุบลงบนหิน เจิ้งซูเฟยเพียงยิ้มจาง ไม่ปฏิเสธ ไม่ยอมรับ “บางครั้ง การกลับมาของผู้ที่ถูกไม่ได้รับความยุติธรรม…ก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล”

ความรู้สึกแปลกประหลาดเหล่านี้คือความอ่อนแอที่แม่ทัพเช่นเขาจะมีไม่ได้! เขารีบสวมหน้ากากแห่งความแข็งกร้าวกลับคืนมาทันที มองลงมายังนางด้วยสายตาของผู้เหนือกว่าเช่นเดิม “ตื่นแล้วรึ”

ทว่าเมื่อถึงช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ หลี่จื่อเกอที่เคยแข็งแรงมาโดยตลอดกลับล้มป่วยจนลุกไม่ขึ้น จอมราชันย์ผู้ก่อตั้งแผ่นดินจากการกรำศึกบนหลังม้า ตอนนี้แม้แต่จะถือพู่กันเพื่อตรวจฎีกาก็ยังไร้ซึ่งเรี่ยวแรง

น้ำเสียงผะแผ่วเอ่ยอย่างกระท่อนกระแท่น ขาดห้วงเสียงจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ทว่าคนที่อยู่ด้านหลังกลับรู้ดีว่าเขาต้องการสิ่งใด “ข้าเองก็เช่นกัน” เขาเอ่ยตอบพร้อมกับหยุดกระแทกส่วนแข็งขืน จากนั้นก็เปลี่ยนท่าทางให้คนใต้ร่างพลิกกายหันมาเผชิญหน้ากับเขา เรือนร่างคนตรงหน้าแดงก่ำไม่แพ้กับใบหน้า ส ่วนอ่อนไหวกลางกายกระตุกเบา ๆ ส่วนปลายปริดปริ่มน้ำสีใสจนฉ่ำเยิ้ม คนตรงหน้าของเขาช่างดูยั่วยวนเสียจนเขาแทบอดกลั้นไม่ไหว

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง หญิงคนนั้นนิ่งไปแววตาที่เคยแข็งกลับสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิม เธอหันหลัง… แล้วเดินจากไปโดยไม่มีใครรู้ว่าเคยยืนอยู่ตรงนั้น

เมื่อได้ยินคำพูดที่คุ้นเคยของจางอิ๋ง ร่างกายของฉันก็สั่นสะท้านขึ้นมาในทันที ก่อนจะตระหนักได้ว่า ฉันได้กลับมาเกิดใหม่แล้ว เมื่อเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ได้ยินดังนั้น ก็เริ่มเอ่ยปากชื่นชมขึ้นมาทันที “ว้าว จางอิ๋งนี่เป็นคุณหนูที่ทั้งสวยและจิตใจดีจริง ๆ เลย”

เวลาหนึ่งเดือนแลกกับการที่ร่างกายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ถือว่าคุ้ม “ได้ ฉันจะกลับไป” ผ่านไปไม่นาน มู่ซูหนิงก็กลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลลู่ที่ให้ความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็แปลกตาในเวลาเดียวกัน