การกลับมาของผู้แข็งแกร่ง Novels & Stories

สามวันต่อมายังคงผ่านพ้นไปอย่างเรียบง่าย ร่างกายของคนป่วยกลับมาแข็งแรงมากกว่าเดิม เพราะความทรงจำในห้วงสุดท้ายได้ปลุกจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งขึ้นมาด้วย

ท่อนเอ็นที่แข็งยากแข็งเย็นของเขา มันแข็งอย่างรวดเร็วเมื่อดำรงนวดตรงใต้ไข่ เขารู้สึกทรมานอยากปลดปล่อย พร้อมกับระคนดีใจที่มันก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง “คุณภูรินทร์นวดครั้งเดียวยังกลับมาขนาดนี้ หากนวดบ่อยๆ ผมว่าต้องแข็งแรงแน่นอนครับ”

ยืนถอนหายใจอยู่ไม่นาน ลี่จูก็เกร็งขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นจางหมิ่นกำลังเดินกลับมา ตอนนี้เขาดูแข็งแรงและกระฉับกระเฉงต่างจากคนใกล้ตายเมื่อวานโดยสิ้นเชิง การฟื้นพลังของมนุษย์สัตว์วิเศษในโลกนี้มันช่างน่าทึ่งกว่าการที่เธอมีพลังรักษาซะอีก ลี่จูมองคนที่ตัวสูงใหญ่พอ�

ในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หลิวรุ่ยหลินยังคงแสร้งทำเป็นนอนนิ่งและฟื้นฟูร่างกายอย่างลับๆ การไม่มีทางลัดสำหรับการเรียกความแข็งแกร่งกลับคืนสู่กล้ามเนื้อที่อ่อนเปลี้ยของร่างใหม่ มีแต่ต้องอาศัยเวลา และทำอย่างค่อยเป็นค่อยไปเท่านั้น แม้ตอนนี้พลังปราณภายในจะฟื้นมาเพียงน้อยนิด ทว่าความแข็งแกร่งทางกายที่คืนกลับมาก็เพียงพอให้นางสามารถจัดการกับคนธรรมดาได้แล้ว

ความรู้สึกแปลกประหลาดเหล่านี้คือความอ่อนแอที่แม่ทัพเช่นเขาจะมีไม่ได้! เขารีบสวมหน้ากากแห่งความแข็งกร้าวกลับคืนมาทันที มองลงมายังนางด้วยสายตาของผู้เหนือกว่าเช่นเดิม “ตื่นแล้วรึ”

เขาไม่ได้แค่กลับมา แต่เขากลับมาด้วย ระบบที่ดีกว่าเดิม และหัวใจที่ แกร่งกว่าเดิม และเขารู้แล้วว่า… "แพ้แล้วไม่ใช่จบ แต่ถ้าลุกไม่ทัน มันอาจจะไม่มีวันได้เริ่มใหม่อีกเลย"

อคิณบอกพราวฟ้า “เค้าบอกว่ากลับเองได้ก็ได้สิวะ ทำไมต้องให้ไปส่ง ทำงานดึกกว่านี้ก็กลับเองได้ไม่ใช่หรอ”

ฉันเอนกายพิงกับแผ่นอกกว้าง แนบใบหน้ากับไหล่หนาพอดี กลิ่นอายที่แสนคุ้นเคยช่างดีต่อใจอะไรอย่างนี้นะ “คุณยายจะเป็นอะไรมั้ยนะ” “เดี๋ยวก็ฟื้น....” “ถ้ากลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมก็คงดี” “อืมแต่ว่าตอนนี้ริกเริ่มจะแข็งแล้วล่ะ”

ใบหน้าบูดบึ้งเงยมองคนตรงหน้า เอ่ยเสียงเนือย “ทั้งที่เมื่อคืนทำข้าล้าไปทั้งตัว ผ่านมาไม่นานก็กลับมาแข็งแรงอีกแล้ว” วาจาเง้างอนเอ่ยตัดพ้อ แตกต่างจากมือเรียวที่โอบส่วนแข็งขืนเอาไว้พร้อมขยับขึ้นลง

หลวงตามิ่งพยักหน้าเบาๆเห็นว่าตอนนี้ของต่ำในตัวคีรีน่าจะออกหมดไปแล้วเหลือแค่ฟื้นฟูร่างกายสวดมนต์ใช้พุทธคุณรักษาร่างกายที่ซูบผอมอิดโรยก็จะฟื้นคืนแข็งแรงในเร็ววัน หลังจากที่หลวงตามิ่งกลับไปแล้วทุกคนต่างก็ดีใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ที่คีรีกลับมาเป็นคนเดิมเสียที “ทำไม นายยังไม่กลับมาซะทีนะ”