การกลับมาของผู้แข็งแกร่ง นิยาย & เรื่องราว

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เพียงแต่ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บเท่านั้น แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ดีขึ้นจริง ๆ และเข้าสู่ช่วงแรกของการเปลี่ยนแปลงพลังงาน แม้ว่าจะเป็นเพียงความก้าวหน้า แต่ก็เป็นการปรับปรุงความแข็งแกร่งอย่างมาก

ลมปราณที่ถูกผนึกไว้ กลับไหลเวียนกลับคืนมาอีกครั้ง กำลังวังชาที่ถดถอยกลับเพิ่มพูน ฟ้าลั่น ครื้นๆ เหมือนจะตอบรับจอมมารฉูฉางได้อย่างดี เหล่ายอดฝีมือล้วนขนลุกขนพองสัมผัสได้ ถึงไอเย็นยะเยือกราวเข้าใกล้ภูเขาน้ำแข็ง

มีเพียงแค่เสริมความแข็งแกร่งให้กับตนเอง พวกเขาถึงจะสามารถกลับไปยังเมืองจิงโจวได้อีกครั้ง เจี่ยนอันอันพูดความคิดของตนเองออกมา ฉู่จวินสิงไม่ได้แสดงท่าทีคัดค้านใด

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง หญิงคนนั้นนิ่งไปแววตาที่เคยแข็งกลับสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งเหมือนเดิม เธอหันหลัง… แล้วเดินจากไปโดยไม่มีใครรู้ว่าเคยยืนอยู่ตรงนั้น

“กลับมาแล้วหรือ?” ท่านชายปรกณ์ณพัฒน์เอ่ยถามพุดด้วยความเป็นห่วง เพราะวันนี้พุดกลับบ้านค่อนข้างดึก “กลับ..มา...ล้าวววว”

ดวงพรขยุ้มผมตัวเองเป็นกำ ดูท่ามันคงไม่ค่อยงามสำหรับแพทย์ผู้รักษา หมอจึงรีบเข้ามาแกะมือ สั่งพยาบาลทำแผลที่ข้อพับใหม่ “จะกลับกรุงเทพฯ จะกลับเดี๋ยวนี้” เธอพูดเหมือนละเมอ “หนูยังเจ็บหนักอยู่ จะกลับได้ยังไง” หมอเตือนสติคนเจ็บ

ยารินดายังคงยกมือขึ้นป้องปากขบขันเพื่อนรุ่นน้องจากที่ทำงานเก่าแต่แล้วสิ่งที่เธอได้ยินก็ทำให้รอยยิ้มนั้นค่อยๆ หุบลง “เขากลับมาแล้วนะตอนนี้อยู่เมืองไทยแล้ว” พูดแค่นั้นก็พอเดาได้ข่าวแบบนี้มีอยู่เรื่องเดียวและมีแค่คนเดียวที่กลับมา ความน้อยอกน้อยใจที่สะสมมันพรั่งพรูจนม่านหมอกใ นใจเกิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับม่านน้ำใส

บทที่ 9 รางวัล🔞 เวลาผันผ่านไปราวกับติดปีกบิน ความอดทนและหยาดเหงื่อตลอดสามเดือนในการทำกายภาพบำบัดของภาคินสัมฤทธิ์ผลในที่สุด จากคนที่เคยแต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงหรือขยับกายได้อย่างยากลำบาก ตอนนี้เขากลับมาหยัดยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้อีกครั้ง ร่างกายที่เคยซูบเซียวกลับมาแข ็งแกร่งและเต็มไปด้วยพละกำลังดั่งเดิม “เม... กูกลับมาเดินได้คล่องแล้วนะ” ภาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ สายตาคมกริบจ้องมองร่างอ้อนแอ้นของเมที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความนัยบางอย่างที่ปิดไม่มิด

ตอนอวสาน มือแกร่งสองข้างยกขึ้นประคองใบหน้างดงามเอาไว้อย่างมั่นคง เรียวปากแกร่งค่อยๆ แนบชิดลงไปบนริมฝีปากจิ้มลิ้มสีหวานคืนกลับไปช้าๆ แสนอ่อนโยน

เสียงนั้นอ่อนโยนราวกับกำลังสนทนากับสหายเก่า แต่ทุกคำกลับหนักราวค้อนเหล็กที่ค่อย ๆ ทุบลงบนหิน เจิ้งซูเฟยเพียงยิ้มจาง ไม่ปฏิเสธ ไม่ยอมรับ “บางครั้ง การกลับมาของผู้ที่ถูกไม่ได้รับความยุติธรรม…ก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล”