ของหวงคุณหมอ Novelas e Histórias

กู้เหยียนเซียวกล่าวน้ำเสียงเย็นชา “นายท่านกู้อย่างเพิ่งโมโห ข้าก็แค่พูดผิดไปเท่านั้น ข้ามีหรือจะไม่เชื่อถือโรงหมอหงจือหลิน” หวังสวี่กล่าวเสียงอ่อน เขารู้ดีว่ายามนี้หงจือหลินเป็นความหวังสุดท้ายของตนแล้ว ถ้าถูกไล่ออกไปต่อให้จ่ายมากแค่ไหน ก็คงหาหมอที่กล้ารับคนป่วยสภาพร่อแร่แบบ นี้ไม่ได้อีกแล้ว

คำว่าฉันต้องไปหาหมอไม่อาจหลุดออกมาจากปากของหวังชาง เมื่อปากเล็ก ๆ ของคนบนตักกำลังดูดกลืนเสียงเขาจนหมดสิ้น ถ้าแม่งจะยั่วกันขนาดนี้ ‘กูไม่ไปก็ได้วะ’ มึงต้องไปหาหมอ กูไม่ได้เป็นอะไร แข็งแรงจะตายห่า มึงมีประชุมที่ฮ่องกงด้วย

“สวัสดีค่ะคุณหมอ หวาเป็นภรรยาของคุณหมอติณณ์ค่ะ เรียกว่ายี่หวาก็ได้ค่ะ วันนี้ขอรบกวนหน่อยนะคะ” “ตายจริงรบกวนอะไรกันล่ะคะ ในเมื่อมาพร้อมกับลูกตาล ก็แสดงว่าถูกชวนมาสินะคะ” “ค่ะ คือว่า อยากรู้อยากเห็นส่วนตัวด้วยน่ะค่ะ”

ฮองเฮาฟังคำทูลของหวังหยู่ รู้สึกประหลาดใจแต่ก็เชื่อมั่นในความสามารถของหวังหยู่ พระนางทราบดีว่าหวังหยู่มีความรู้ที่ต่างจากหมอหลวงคนอื่นๆ และพระนางเองก็ต้องการให้ฮ่องเต้หายจากอาการประชวร “ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถทางการแพทย์ ข้าจะให้โอกาสเจ้า หากเจ้ารักษาฮ่องเต้ให ้หายได้ ข้าจะเป็นผู้สนับสนุนเจ้าอย่างเต็มที่”

ในชนบทแบบนี้ค่อนข้างทุรกันดาร แต่สองผัวเมียก็ไม่เคยกลัวความลำบาก คิดว่าที่นี่ขาดแคลนหมอ จึงมาเป็นหมออยู่ที่อนามัยแห่งนี้ “ยายจันทร์ได้หลานสาวนะครับ” คุณหมอหนุ่มเอ่ยบอกกับจันทรา ทำให้นางต้องชะโงกหน้าเข้าไปดูทารกน้อยที่ห่อเอาไว้ด้วยผ้าอ้อมสีขาวสะอาดตา

“ผมทั้งหึงและหวงคุณนะผึ้งเพราะฉะนั้นอย่าทำให้ผมรู้สึกว่าคุณจมีใครหรือใครที่จะเข้ามาหาคุณ” “เรื่องนี้มันแค่การแสดงค่ะ คุณองศาเชื่อใจหนูนะคะ” “ครับผมหวังว่าแผนของผึ้งกับเพื่อนจะไปได้ดี”

เพียงเพราะอยากช่วยแมว ชีวิตแสนเรียบง่ายของเธอเลยถึงคราวพลิกผัน ต้องพานพบกับคุณหมอเทวา นายสัตวแพทย์หนุ่มมาดเถื่อน ที่ชอบทำตัวเหมือนยาจก ทั้งที่รวยไม่เป็นสองรองใคร วันๆ เอาแต่มาขอข้าวบ้านเธอกิน หลงตัวเองนี่ยืนหนึ่ง เรื่องชอบมโนไปเองนี่สุดๆ ไม่รู้ว่าไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหน แต่ความดีและความอบอุ่นที่เขามีให้ ก็ทำให้เธอค่อยๆ เผลอใจรักคนหน้าเถื่อนแต่(พยายาม)น่ารักเข้าจนได้ และช้ำใจแทบตาย กับความจริงที่ว่าเทวาซ่อนผู้หญิงไว้อีกคน เธอเป็นแค่คนคั่นเวลา ที่เขาแอบมาหาเวลาเหงาใจ!

นางโกหกหน้าตาย จริงๆ แล้วนางวิเคราะห์จากสูตรยาที่วางเกลื่อนกลาดต่างหาก “ยาพวกนั้นรักษาผิดทาง หากกินเข้าไปอีกเทียบเดียว คนป่วยจะธาตุไฟแตกซ่าน ตายภายในหนึ่งก้านธูป” “บังอาจ!” เสียงทุ้มต่ำดังมาจากหลังม่านไม้ไผ่ ชายชราหนวดเคราขาวโพลนในชุดหมอเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร ่งเครียด เขาคือ ‘เถ่าแก่หวัง’ หมอที่มีชื่อเสียงในย่านนี้ “เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม กล้ามาวิจารณ์การรักษาของข้า!”

เขาเอ่ยขึ้น แต่เขามั่นใจว่าอย่างไรเขาก็ไม่ได้ตรวจคุณหนูผู้นี้ผิดแน่ “จะอย่างไรข้าก็ต้องขอขอบคุณท่านหมอหวังเป็นอย่างมาก” หลัวจื่อโจวเอ่ยขอบคุณหมอที่มาทำการรักษาบุตรสาวของตน หมอหวังผู้นี้ถือเป็นหมอที่เก่งกาจ หากจะให้หาหมอที่มีความสามารถมากกว่านี้เขาว่าคงจะยากอยู่ไม่น้อ ย

พระนางตรัสถามหมอหลวงโดยทันที “ทูลหวางโฮ่ว ต้าหวางเป็นโรคหทัยเต้นช้า เมื่อทรงงานมากจะทำให้ทรงเวียนพระเศียรหรือหมดพระสติได้ หรือแย่ไปกว่านั้นอาจสิ้นพระชนม์ได้พระเจ้าค่ะ” หมอหลวงทูลบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา