Novelas y relatos de ของหวงคุณหมอ

กงซุนเซี่ยเอ่ยบอกเช่นนี้ แล้วคุกเข่าลงก้มลงจรดพื้น คนป่วยร้อยพันรักษาได้แต่กลับหวางเย่ของต้าหวางกลับรักษาไม่ได้ “ข้ารู้แล้ว...เจ้าออกไปก่อน” เยว่หัวเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ทูลต้าหวาง กระหม่อมรู้จักหมอหญิง ผู้หนึ่งนางเป็นเพื่อนกับกระหม่อม นางชื่อจ้าวอิง นางเป็นหม อหญิงที่มีคนขนานว่าหมอเทวดา รักษาคนเป็นร้อยคน นางก็รักษาหายมาแล้ว หยางหนวี่ของนางก็เก่งเรื่องสมุนไพรด้วยเช่นกัน ให้กระหม่อมตามตัวมารักษาหวางเย่ดีหรือไม่พระเจ้าค่ะ” กงซุนเซี่ยเอ่ยถามเยว่หัว (หยางหนวี่ คือ ลูกบุญธรรมหญิง)

ถ้าจะให้ฉันเปลี่ยนชุดให้นางชะนีคงไม่ไหว แค่คิดก็ผิดแล้ว “เปงไข้ ก็ทานยา” มะปรางเอ่ย พร้อมกับยิ้มหวานตามฉบับคนเมาให้โต้ง

สำนักคุณธรรมที่หวังหวั่นเอ่ยถึงชื่อเต็มๆ ก็คือ สำนักนักฆ่าคุณธรรมที่นางเคยอาศัยอยู่มาเนิ่นนาน ในนั้นมีหมอฝีมือดีอยู่ผู้หนึ่ง หวังหวั่นมักจะไปคลุกคลีกับท่านหมอผู้นี้อยู่บ่อยๆ “อันที่จริง ยานี้จะช่วยให้คนที่ผ่านเรื่องเลวร้ายลืมเหตุการณ์พวกนั้นไปเสีย การกินต้องทำอย ่างระมัดระวัง หากใช้มากเกินไปจะทำลายความจำส่วนอื่นไปด้วย”

ชิงเหลียนกังวลอย่างเห็นได้ชัด “ท่านมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกข้าหรือไม่” หมอหวงเริ่มสงสัย ทำไมนางถึงพูดเรื่องโรคแฝง...หรือนางเป็นโรคอื่นอยู่ แต่เขาตรวจแล้วนอกจะเลือดลมไม่ปกติก็ไม่เห็นมีอะไรผิดแผกแตกต่าง เหมือนคนปกติทั่วไป

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างขบขัน เมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าเอาแต่จ้องเขาราวอย่างกับประเมิน แล้วนั่นส่งผลให้สาวน้อยที่ถูกเขาแซวอออกอาการหน้าแดง ‘ว่าน’ เวทัส อนัตรวิเศษกุล หรือที่ใครๆ ก็เรียกว่า ‘หมอว่าน’ ยิ้มออกมาอย่างถูกใจ คืนนี้ เขาตั้งใจว่าทำงานแทนบาร์เทนเดอร์ที่ร้านอย่างไม่คิดอะไร แต่ก ลายเป็นว่ากลับเจอ ‘ของถูกใจ’ เข้าให้เสียแล้ว

หมอรุจชะโงกหน้าเข้ามาถาม “ก็เช้าๆ เมียฉันวิ่งอ้วกทุกเช้าเลย” “ฉันว่าอาการเหมือนคนแพ้ท้องว่ะ” พอหมอเขื่อนพูดจบเสียงของหมอทั้งสองคนอุทานออกมาพร้อมกัน “ห่ะ!อะไรนะ!” “เมียแก..ท้อง!” “ไอ้หมอเขื่อน..แกจะรีบแซงหน้าพวกฉันไปไหนเนี่ย"

พอเซียวเป่ยมองไป ก็พบว่าเป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง เขาสวมชุดหรูหราสวยงาม มองแวบแรกก็รู้ว่าเป็นเถ้าแก่ใหญ่ แต่ร่างกายของเขาผอมมาก ผมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก สีหน้าซีดเหลือง เอามือกุมตรงหน้าอกเอาไว้ มีเหงื่อไหลออกมาจากหน้าผากอยู่ตลอดเวลา แล้วถามอย่างอ่อนแรงว ่า “คุณหมอ สามารถรักษาผมให้หายได้มั้ย? ขณะนี้ฉินเฟิงก็กระโดดออกมา พูดเสียดสีประชดประชันไปว่า “สามารถรักษาได้! มีแพทย์เซียนเซียวอยู่ สามารถรักษาให้หายขาดได้อย่างแน่นอน! เถ้าแก่หวัง ไม่ต้องกังวลนะ” “จริงเหรอ?” ในดวงตาของหวังหู่นั้นเต็มไปด้วยความดีใจ

เจียงหวานหว่านไม่มีภูมิหลังครอบครัวโดดเด่น แต่มีฝีมือแพทย์ดีมาก มีคนเช่นนี้สนับสนุนเขา เขาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะทำการใหญ่ไม่สำเร็จแล้ว เจียงหวานหว่านตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองถูกหรงมู่หานหมายปองแล้ว การปรากฏตัวกะทันหันของโจวไท่ฟู่และหรงมู่หาน ทำให้เหล่าผู้ป่วยในหอบรรพชนชิ งเหอหวาดหวั่นและตื่นตระหนก พวกเขาเริ่มแตกตื่น ถึงขนาดบางคนมีความคิดที่จะหลบหนี

ผู้มาไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นสาวใช้ของนาง ท่านหมอหูและศิษย์อีกสองคน สาวเท้ารีบร้อนมาหานาง เมื่อเห็นดังนั้นสีหน้าหลี่หลิงเฟิ่งดีขึ้นเล็กน้อย ส่งรอยยิ้มอิดโรยไปให้ “ท่านหมอหู” “เสี่ยวยาโถว* ขออภัยที่ตาเฒ่าผู้นี้มาช้า ข้าเพิ่งทราบข่าวเมื่อเช้า ไม่รู้ป่านนี้ผู้ป่วยเป็นอย่างไ รบ้าง” หูซานผู้นี้เป็นแพทย์ประจำโรงหมอที่นางขายสมุนไพรให้ มีสองคนคือพี่น้องตระกูลหวัง หวังซีและหวังข่ายที่ติดตามมาด้วย วิชาการแพทย์หูซานนับว่าไม่เลว อายุราวๆ สี่สิบ รูปร่างผอมซูบ มือถือล่วมยายืนหอบหายใจ

ธนาธิปบอกเล่ากับคู่หมั้นของเจ้านายหนุ่มเสียงทุ้ม แล้วเลือกใช้คำว่าหวงคุณแทนที่จะใช่ำคำว่า 'หวงของ' เพื่อเลี่ยงการเกิดเรื่องไม่ดีระหว่างเจ้านายหนุ่มกับคู่หมั้นสาว "หวงฉันเหรอคะ?" อลิสาถามขึ้นอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "..ไม่หรอกค่ะ ฉันไม่เชื่อคุณหรอกแล้วอีกอย ่างเจ้านายคุณก็เป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจที่สุดที่ฉันเคยเจอมาเลยล่ะ แถมบังชอบบังคับฉันอีกด้วย"