Romans & histoires ของหวงคุณหมอ

เสียงทุ้มกระซิบบอกคนข้างกาย ก่อนจะนอนกอดกันหลับไป อังคณาไม่ค่อยพอใจเท่าใดนักที่เห็นว่าพริมาไม่ได้มาตามลำพัง แต่ก็รีบเก็บอาการแล้วเรียกตัวหญิงสาวเข้าไปกอดหอมให้หายคิดถึง “หมอใจร้ายมากเลย วันนี้เจาะแขนแม่อีกแล้ว” คุณนายยกแขนให้เธอดู “เอะอะก็เจาะ ๆ แม่เจ็บไปหมดเลย” “คุณหมอต้องทำตามหน้าที่ค่ะ คุณป้าจะได้หายไว ๆ ไงคะ”

หวังกวงเอ่ย นางดูแลเรือนหลังนี้ นอกจากรับผิดชอบงานทั่วไป นางยังเชี่ยวชาญเรื่องยาและการรักษาโรค และหวังกวงคือคนคอยปรุงสารพัดยาเพื่อขับพิษที่อยู่ในร่างกายจ้าวเล่อซี นางอาจไม่ใช่หมอเทวดา แต่ก็เป็นผู้ที่มารดาเขาไว้ใจเนื่องจาก ถานปิงส่งตัวมาให้ “คุณชายอาจติดไข้จากนาง ไข้นี้สามารถทำให้ท่านได้รับบาดเจ็บได้” ‘ป้าหวังลืมแล้วหรือ นางคือโอสถของข้า อย่างไรข้าก็ต้องกินนาง หากติดไข้จากนางสักเล็กน้อยอาจทำให้ข้ามีกำลังวังชามากกว่าเดิม’

ดาวเรืองร้อนใจเอ่ยถามกลับหมอในทันที ที่หมอพูดจบ "คือว่า... ทุกคนทำใจดีๆ นะครับ ศีรษะของคนไข้ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก ทางเราไม่สามารถบอกได้ว่า คนไข้จะกลับมาใช้ชีวิตปกติได้หรือเปล่า " "หมายความว่ายังไงคะหมอ " "หมายความว่าคนไข้ อาจจะไม่เหมือนเดิมนะครับ "

“ขอบคุณท่านหมอหวัง นายท่านรองมากเจ้าค่ะ” “เพื่อมิให้ผู้อื่นสงสัย เจ้าคงต้องทำเป็นเดินทางไปหยุนหนานตามแผนเดิม” หมอหวังข่ายเริ่มหายใจได้เต็มปอด “แต่เรื่องนี้จะปิดคนในบ้านสกุลเกาได้นานเพียงใดนั้น ข้าไม่อาจคาดเดาได้เลย”

“ใช่ ใช่ ใช่ ถ้าตอนนั้นหยวนเออร์ถือเป็นคนบ้านโจว ดังนั้นเธอก็ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลค่าผ่าตัดให้เขา นะถูกต้องแล้วนะนางโจว” ป้าหวังที่ยืนอยู่ในกลุ่มแก๊งกินแตงพูดขึ้นมาเสียงดังทันที แกเป็น FC ที่เหนี่ยวแน่นของ หยางชิงโม่อยู่แล้ว ไม่ว่าคุณหมอพูดอะไรคือ ใช่ที่สุดแล้ว คือถ ูกต้องที่สุด ดีที่สุด ถ้าคุณหมอบอกตะวันออก มันไม่มีทางเป็นตะวันตกไปได้หรอก นางคิด

แต่มันคือเกียรติยศและคือความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ "ว้าว...ดูพวกเราสิ" หวงจิงกล่าวขึ้นพลางหมุนตัวไปมา "คุณหมอหวง คุณหมออู๋ คุณหมอโจว คุณหมอหยาง...และ พญ. เกาซูอวี้...ฟังดูดีชะมัด!"

คนโดนอุ้มร้องโวยวายกอดคอคนอุ้มแน่น “หมอโกรธเหรอ” “เปล่า” “ไม่โกรธแล้วทำไมไม่มองหน้าตะวันเลย” “หวง” “หมอเนี่ยนะหวง ปกติไม่เคยจะหวง วันนี้มาหวงได้ไงคะ”

อี้หานยิ้มกว้าง ดวงใจแกร่งอ่อนยวบยาบ เมื่อรู้ว่าภรรยาเกิดอาการหึงหวงตนเอง “กะ ก็ข้าเป็นฮูหยินของท่าน จะหึงหวงก็มิใช่เรื่องแปลก” “มิแปลกๆ พี่เพียงชอบให้เจ้าหึงหวง” “อย่าพูดให้มากความ บอกมาว่านางคือผู้ใด”

เขาดุ “นี่คุณหมอภัทร ฉันเป็นคนท้องนะ ไม่ใช่คนป่วย แล้วก็ไม่ได้เป็นง่อย” เธอเหวี่ยงเขาอีกแล้ว

“ข้าเป็นหมอในหมู่บ้านอันชุนนามว่าจ้าวหว่านชิงเจ้าค่ะ ได้ยินว่าเมืองหงตูเกิดโรคระบาดและหมอไม่พอ...ข้าจึงมาที่นี่เพื่อหวังช่วยเหลือ” คำตอบนั้นทำให้หวังซืออันนิ่งงันไปชั่วขณะ คิ้วขาวเลิกขึ้นเล็กน้อยแววตามองหญิงสาวฉายความแปลกใจและไม่เชื่อครึ่งหนึ่ง “เจ้า…เป็นหมอ?”