Novel & Cerita ข้ามภพมาเป็นขวัญตาของท่านอ๋องจอมบ๊อง

เยว่เอ๋อร์ “นำถ้วยยาคว่ำลงไปบนใบหน้าของท่านอ๋อง” “?”

“อย่าบอกนะว่าเป็น...ท่านอ๋อง” “ใช่ ท่านอ๋องคือคนที่จะทำให้ใบหน้าของเจ้าหายเป็นปกติได้ และตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลาที่เจ้ารอคอยแล้ว เจ้าจะได้เป็นสตรีที่เหมือนคนอื่น ๆ ไม่ต้องมีตำหนิใด ๆ บนร่างกายอีกแล้ว”

นางตอบ แต่ตอนนี้ท่านอ๋องดูจะช็อคไปแล้ว “จริงหรือ ท่าทีของข้ามันแสดงออกมาถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” ท่านอ๋องเอ่ยรำพึงรำพันกับตัวเอง

“ข้ามีธุระสำคัญท่านแม่ทัพเฉิง” ไป๋เจี้ยนกล่าวและหันไปรอบ ๆ เห็นก็แต่น้ำในบึงสะท้อนเงาจันทร์ฉาย “ท่านเจ้าสำนักมีธุระอันใดกับข้ารึ”

จบแล้ว ภาพลักษณ์ท่านอ๋องที่แสนสุขุมเย็นชาของข้า "เจ้าออกไปเดี๋ยวนี้ ข้ามีงานต้องทำ" "จะต่ออีกรอบหรือเพคะ?" "มู่หลาน!!!" "อื้อออ ท่านพี่อ๋องอะ!!!" "โอ๊ะ เจ้าจะทำอะไร ลุกออกไปจากตัวข้าเดี๋ยวนี้นะมู่หลาน!!!"

เป็นความสมบูรณ์แบบที่ ‘ห่างเหิน’ จนน่าใจหาย “ขอบคุณท่านอ๋องที่ประทานของพวกนี้มาให้... แต่เรื่องทายา ข้าเป็นเพียงนางบำเรอ มิกล้ารบกวนท่านอ๋องหรอก”

ทุกคนล้วนลุกขึ้นทำความเคารพจิ้งอ๋อง “ตามสบาย เจ้าเอาของขวัญมาให้เราดูสิว่าเหมาะสมหรือไม่” จิ้งอ๋องตรัส “เสิ่นเวย นำไปให้ท่านอ๋อง” เจียงหว่านหันไปบอกบ่าวของตน

หลี่หยางจื่อยิ้มบาง ๆ นัยน์ตาของนางฉายแววแห่งความขอบคุณ "หม่อมฉันขอบพระทัยท่านอ๋องน้อย สำหรับความไว้วางใจนี้ ขอสัญญาว่าจะไม่ทำให้ท่านอ๋องน้อยผิดหวังเพคะ" เฉิงโจวชิงมองหลี่หยางจื่อ ก่อนที่ใบหน้าเขาจะมีรอยยิ้มตามมาอย่างอดไม่ได้ ทันใดนั้นสายตาของท่านอ๋องน้อยก็เปลี่ ยนเป้าหมาย แล้วเขาก็ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังเดินมาคือใคร

รอยยิ้มนั้นเยือกเย็น แววตาเหี้ยม "ข้าเป็นถึงพระสนมของฮ่องเต้ ท่านอ๋องท่านไม่มีสิทธิ์มาลงโทษข้า อย่างมากฮองเต้ก็แค่ขังข้าที่ตำหนักเย็น"

อาเฟยดูถ้วยน้ำที่ท่านอ๋องส่งให้ การกินน้ำด้วยจอกเล็กๆแบบนี้มันจะไปอิ่มอะไร อาเฟยยกกาน้ำของท่านอ๋องที่อยู่ข้างกายขึ้นเทใส่ปากจนหมดกา ถึงแม้ทุกคนจะตกกับตะลึงกับการกระทำของผู้ติดตามแต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดเพราะท่านอ๋องไม่ได้โกรธกับการกระทำของผู้ติดตามเลย กลับหัวเราะชอบใ จกับความกวนประสาทของอาเฟยอีกด้วย "เจ้าไปเปลี่ยนชุดสักหน่อยเถอะอาเฟย เสื้อผ้าเจ้ามอมแมมหมดแล้ว เดี๋ยวข้าจะให้คนเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้" อ๋องหลีพูดขึ้นเมื่อสังเกตว่าเสื้อผ้าของอาเฟยเปอะเปื้อน