คุณเฟิง Novels & Stories

“ไม่ต้องมากพิธีลุกขึ้นเถิด ตอนรู้จากท่านอัครมหาเสนาบดีว่ามีคนเสี่ยงชีวิตช่วยฉางเฟิง ข้ายังนึกสงสัยว่าคนเช่นไรกันจะช่วยบุรุษเสเพลไม่เอาไหนผู้นั้น” “ฉาง...เฟิง?” เยวี่ยอันหวางหัวเราะ “หมายถึง...ฝานจิ่นสิง นั่นชื่อเล่นที่ข้าเรียกเขา ฉางเฟิงพั่วลั่ง[1] สมตัวทีเดียว คิดเช่นนั้นหรือไม่ เมื่อก่อนเขาเป็นเช่นนี้จริงๆ”

‘พี่เฟิง’ ที่มนสิชาพูดถึงมีชื่อเต็ม ๆ ว่า หลี่เฟิง หรือ Frankie Lee สามีลูกครึ่งไทย-ฮ่องกงของอรนุช เขาเป็นนักธุรกิจเจ้าของภัตตาคารอาหารจีนที่มีหลายสาขาทั้งในฮ่องกง ไต้หวันรวมถึงประเทศไทย นัยว่าเป็นธุรกิจของตระกูลที่แบ่งให้ลูกหลานช่วยกันดูแล

เขามีนามว่า หวงเฟยหมิง เขาเป็นองค์ชายแห่งแคว้นเว่ย เขาเป็นพระอนุชาเพียงคนเดียวขององค์หญิงแคว้นเว่ยที่มีนามว่า หวงเหม่ยเหลียน เขากับเสด็จพี่มีกันแค่สองพี่น้องที่เกิดจากมารดาในอุทรเดียวกัน เขาเดินทางข้ามแคว้นมากับภคินีของเขาเมื่อภคินีของเขาต้องมาแต่งงานหมายเชื่อมสัมพันธ์ร ะหว่างแคว้นกับองค์ชายของแคว้นเป่ยหยางผู้มีนามว่า หยางจื้อเฉิง นั่นจึงทำให้เขากับองค์ชายหยางจื้อเฉิงค่อนข้างจะสนิทกันถึงแม้ว่าอายุของเราจะห่างไกล เพราะในยามนั้นเขาอายุได้เพียงเจ็ดขวบ ส่วนองค์ชายสี่หยางจื้อเฉิงอายุย่างยี่สิบปีเข้าไปแล้ว

หลงเฟยพยักหน้า แต่สิ่งที่ทำให้คะน้าชะงักคือรายชื่อหนึ่งที่เขาวงกลมไว้ เป็นตัวอักษรจีนง่าย ๆ ชื่อเดียว ‘คุณจิน’ คะน้ายิ้มทันที หลงเฟยมองสีหน้าของเธอแล้วถามเบา ๆ “ดีใจเหรอคะ?”

แผ่นหลังของบุรุษแปลกหน้าตั้งตรง เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาคมราวเปลวเพลิงเหล็ก “ข้าชื่อหลี่เสวี่ยเฟิง หรือท่านจะเรียกเสวี่ยเฟิงเฉย ๆ ก็ได้” เสวี่ยเฟิง ที่แปลว่า ลมหิมะ เหรอ ในนิยายต้นฉบับไม่มีตัวละครที่ชื่อเสวี่ยเฟิง

หลี่อันพยักหน้า เด็กชายถามมารดาเบา ๆ “นางเป็นใคร” หลี่อันยังไม่ทันตอบ เฟยซิ่นก็ลุกขึ้น “ข้าชื่อเฟยซิ่น เป็นแขกจากเป่ยเหลียง” เด็กชายมองนางก่อนค้อมศีรษะเลียนแบบผู้ใหญ่ “ยินดีต้อนรับ”

"คิดไม่ถึงว่าเพิ่งถึงพ้นวัยปักปิ่นไม่ถึงครึ่งปี เจ้ากลับต้องแต่งออกไปเสียแล้ว เสี่ยวเฟิ่ง" จี้หงเหมยเงยหน้าขึ้นมองสตรีในคันฉ่อง ดวงตาคู่งามอ่อนลงเล็กน้อย สาวน้อยยกยิ้มบางเมื่อนึกถึงนามรองที่ท่านแม่บุญธรรมตั้งให้ เสี่ยวเฟิ่ง หรือเจ้าหงส์น้อย นอกจากสวีหวงกุ้ยเฟย หยางฮองเฮา หยางเหยาจี และ ฮ่องเต้เฉินเสวียนจ้ง หรือก็คือ จักรพรรดิเฉินตี้จง แล้วก็ไม่มีผู้ใดเรียกนางด้วยนามนี้อีก

นางชี้ให้อี้เฟิงดูทางที่หยางหมิงและคุณหนูคนที่ว่ายืนอยู่ “คุณหนูเฟยฮวา” อี้เฟิงไม่ได้รู้จักอีกฝ่ายอย่างใดนัก เพียงแต่เพราะเมื่อคราก่อนที่ถูกคุณหนูเฟยฮวาวิ่งชน เขาเองก็รีบหลบออกมาจึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใด แต่เพราะได้ยินหยางหมิงหลุดชื่อของนางตอนที่เข้ามาประคอ งก็เท่านั้น

“เรียกเสี่ยขาไงคะ” เจ้าหล่อนหันขวับมองมาที่คนด้านหลัง เมื่อกี้เขาพูดว่ายังไงนะแล้วลงท้ายว่ายังไงเธอฟังไม่ผิดใช่ไหม แต่ตอนนี้เธอไม่ทันได้คิดเขาก็โถมตอกอย่างแรงเข้ามาเล่นเอาเธอจุกท้องน้อยอยู่หน่อย ๆ “เสี่ยขา~ เสี่ยขาหนูหลินชอบ”

ลู่ชิงหว่านยิ้มเล็กน้อย “ขอบคุณสำหรับคำชมเจ้าค่ะ ข้าแค่วาดตามที่เห็นในความฝันเท่านั้น” เว่ยอู่เซี่ยนหัวเราะเบา ๆ “เจ้าเป็นสตรีที่น่าทึ่งจริง ๆ ข้าชื่อเว่ยอู่เซี่ยน” “ข้าลู่หว่านชิง ส่วนลูกชายข้าชื่อไฉ่เฟิง”