Novel & Cerita คู่รักในวัยเด็ก

โดยพี่น้องสองคนนี้เป็นเด็กชายทั้งคู่อายุราว ๑๓-๑๔ ปีซึ่งเป็นเด็กโตที่สุด ณ ที่แห่งนั้น ในทีแรกว่าจะรับเลี้ยงเด็กที่อายุน้อยกว่าทว่าน้องแผนก็ใจอ่อนเมื่อเห็นเด็กสองคนนี้วิ่งเข้ามาทักทายเป็นคนแรก ๆ แม้พวกเขาจะไม่สามารถยื่นเอกสารขอรับเลี้ยงในนามสามีภรรยาหรือคู่ชี

‘หน่าโตบ่อต้องไปรักษาไส โตมีลูกคนแรกมันกะสิคอยเซาไปเอง’ (หน้าหนูไม่ต้องไปรักษาที่ไหน หนูมีลูกคนแรกมันจะค่อย ๆ หายไปเอง) ‘มีกับไผล่ะแม่ใหญ่’ (มีกับใครล่ะยาย) ตอนนั้นเธออายุแค่สิบแปดปี ไม่เคยคิดว่าจะมีใครมาแต่งงานด้วย ‘คู่โตนั่นตั้ว’ (เนื้อคู่หนูไง) ‘ข่อยมีคู่อ ยู่ติ’ (ฉันมีคู่ด้วยเหรอ)

เธอเคยได้ยินเพื่อนพูดกันสมัยที่ยังเรียนอยู่ที่อเมริกา เรื่องแบบนี้เด็กที่โน่นพูดกันแบบเปิดเผย ไม่มีใครอายใคร แต่เพราะถูกน้าพลอยสอนเธอจึงไม่ได้เห็นดีเห็นงามไปด้วย เพราะน้าพลอยเองก็เจ็บช้ำจากความรักมามาก เธอจึงอยากให้เมธิญารักนวลสงวนตัว อย่างน้อยก็ควรรักษาไว้รอ ถึงช่วงอายุที่เหมาะสม ผู้หญิงอย่างเรามีเพศสัมพันธ์ตั้งแต่เด็กไม่ดี อย่างน้อยก็ควรจะสัก 20 ปี ขึ้นไปถึงจะเหมาะ

หญิงสาวถามเสียงราบเรียบ “นั่นไม่ใช่แฟนพี่ แต่เป็นแฟนเพื่อน มีลูกแล้ว” หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มเหมือนไม่เชื่อที่เขาพูด แฟนเพื่อน แต่ทำไมเขาดูสนิทกันจัง เป็นประโยคคำถามที่เธอคิดแต่ไม่กล้าถาม

ในวัยเด็ก ตอนที่เด็กชายขุนพลอายุเพียงหกขวบ ซึ่งอายุเพียงเท่านี้ ยังถือว่าเด็กเกินกว่าที่จะเข้าใจในความสัมพันธ์ และเหตุผลของพวกผู้ใหญ่ เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมบิดา และ มารดา ที่เคยอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข บอกรักกันทุกวัน จู่ๆ วันหนึ่งก็เกิดหมางเมินใส่กัน ทำไมมารดาถึงเอาแต่ร้อ

เสียงใสดังก้องซึ่งกำลังสนุกสนานกับบางอย่างของเด็กน้อยชายเเละหญิงมันดังเข้ามากระทบโสตประสาทของคนที่กำลังจะร่วมรักกัน ทว่าตอนนี้ทุกอย่างกลับต้องสะดุดเอาไว้เพียงเท่านี้เมื่อเสียงใสๆของเด็กน้อยทั้งสองคนนั้นมันคือเสียงของเจ้าเเฝดตัวเเสบของทั้งคู่นั่นเองซึ่งตอนนี้ควินตันกับ ควีนนี่อายุได้สามขวบเเล้วเเถมยังโคตรดื้อโคตรซนจนบิดามารดาจะเครซี่ไม่เว้นเเต่ละวันไม่ได้พักผ่อนสมอง

นับเป็นเรื่องไร้สาระและฉาบฉวย ชีวิตคู่ที่ไม่จีรังยั่งยืนของบิดามารดาก็เป็นตัวอย่างให้เห็น ใครต่อใครต่างเล่าให้ฟังว่า ก่อนแต่งงานบิดามารดาของเขาถูกมองว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก มีแต่คนมองด้วยความชื่นชมและอิจฉา ทว่าความรักของทั้งคู่ก็หวานชื่นอยู่ได้เพ ียงแค่สิบปี ซึ่งเป็นสิบปีที่เขามีความสุขที่สุด ต่อจากนั้นก็อยู่กันอย่างลุ่มๆ ดอนๆ ทะเลาะเบาะแว้งกันไม่เว้นแต่ละวัน สร้างปมให้เกิดในใจเขา ซึ่งตอนนั้นกำลังอยู่ในช่วงวัยรุ่น กระทั่งเขาอายุสิบห้าปีทั้งคู่จึงหย่าขาดจากกัน

ฉันหย่อนคำถามปลายเปิดลงไปเผื่อจะพอรู้ถึงความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง “อา ใช่ๆ สองคนนั้นอยู่บ้านเดียวกันตั้งแต่เด็กๆ แล้ว” ...ความสนิทสนมที่มีมาแต่เด็กหรอ? “งั้นพวกเขา ...คบกันนานแล้วสินะ?” “หา? เรื่องนั้นเราไม่รู้หรอก ก็คบเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว เราไม่เคยถามเรื่องนั้ น”

"จะไปเครียดทำไมคะไม่ต้องไปเครียดหรอก เรื่องของเด็กๆ ก็ปล่อยให้พวกแกคิดตัดสินใจเองเถอะค่ะเราเป็นพ่อกับแม่เราแค่คอยดูอยู่ห่างๆ ก็พอถ้าเกิดแกมีปัญหาเราก็ค่อยให้คำปรึกษา "ที่รักคิดแบบนั้นจริงๆ เหรอ" "อื้มมม" "แล้วที่รักไม่กลัวไอ้ซีมันมาถอนหงอกเราสองคนเหรอ ที่รักอย่าล ืมว่าน้องปลายทางกับไรเฟิลเค้าเป็นคู่หมั้นกันน่ะลูกเราไปขอจองลูกมันตั้งแต่ปลายทางอายุแค่ขวบเดียวเอง"

ฉันพูดออกไปอย่างจริงจัง ถือว่าได้ข้อมูลชั้นดีเลยล่ะ ไอ้ที่เขาบอกว่ายังไม่ถึงเวลาจะมีเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งด้วยหรือเปล่านะ พวกเราก็ยังเด็กความรักแบบผู้ใหญ่เป็นยังไงยังไม่รู้เลย ถ้าความรักแบบเด็ก ๆ ก็เข้าใจอยู่แอบชอบแอบมองแต่ไม่อยากครอบครอง มีความสุขได้แม้จินตนาการ “ มึงยังคุยกับไอ้ต้นอยู่ไหม”