คู่รักในวัยเด็ก Novels & Stories

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในครอบครัวอดยิ้มไม่ได้ ความรักที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาของเด็กทั้งสองเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนมีความสุข แม้แต่น้ำมนต์และบดินทร์ที่หวงลูกมากเชื่อมั่นว่ามิตรภาพและความรักที่แท้จริงนั้นสามารถเริ่มต้นได้ตั้งแต่วัยเยาว์ เมื่อเวลาผ่านไป น้องน้ำเพชรและพี่ ต้าหงเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จากเด็กน้อยที่เคยวิ่งเล่นด้วยกันจนกลายเป็นวัยรุ่นที่เข้าสู่ช่วงวัยมัธยม ความสนิทสนมและความผูกพันของทั้งคู่ยังคงแน่นแฟ้นเหมือนเดิม แต่วัยที่เปลี่ยนไปก็นำมาซึ่งความซับซ้อนทางอารมณ์ที่เริ่มเกิดขึ้นในใจของทั้งสองคน

คำพูดของเขาทำฉันยิ้ม เพื่อนรักในวัยเด็กของฉัน กลายเป็นคู่ชีวิตในวันนี้ ความรักที่ยาวนานเท่าอายุของพวกเราสองคน ฉันหวังว่าเราสองคนจะรักกันแบบนี้ตลอดไปจนกระทั่งวาระสุดท้ายที่เราต้องจากกัน

“เชื่อในเซนส์ของฝันสิคะ เด็กสองคนนี้เป็นเนื้อคู่กันแน่ ๆ” “ถึงนายปัณณ์จะอายุเหมาะที่จะมีครอบครัวแล้ว แต่ยัยตัวยุ่งของเราเพิ่งยี่สิบสองเองนะครับแม่ มันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ”

เธอเรียกชื่อของเขาน้ำเสียงสั่นเครือ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นอย่างหนักหน่วงเหมือนจะหลุดออกจากเบ้า “เราคบกันมาสองปีกับอีกห้าเดือน ปีนี้พี่ก็อายุย่างเข้ายี่สิบแปดปีแล้ว พี่พร้อมที่จะสร้างครอบครัวกับหนูแล้วนะเจ้าขา แต่งงานกับพี่ได้ไหมครับ” ตึก ตึก ตึก ตึก !!!

“เพิ่งรู้ว่ามีเด็กแอบรักฉันด้วย ถ้ารู้ตั้งแต่ตอนนั้นน่าจะรีบขอเธอเป็นแฟน” “ตอนลินอยู่ประถมคุณอยู่มหา’ลัยแล้วนะคะ อายุไม่ต่างกันเกินไปเหรอที่จะมาคบกับเด็กประถมน่ะ” “แต่ตอนนี้ก็ได้เป็นเมียแล้ว”

“เด็กคนนั้น” “คนแบบนั้นไม่คู่สมควรที่จะมีลูกหลานสืบสกุล ต่อให้เขายังอยู่ เขาก็จะเป็นลูกของฉันคนเดียวไม่มีเกี่ยวกับเขา”

“เหมือนตอนเด็กๆ เราจะเคยเล่นด้วยกันน่ะ แม่น้องเป็นเพื่อนกับแม่กู ชอบพาลูกมาเล่นด้วยกันบ่อยๆ เหมือนผู้ใหญ่ก็ยุว่าจะจับหมั้นบ้าง จับให้คู่กันบ้าง โตขึ้นจะผูกแขนให้เป็นแฟนกันบ้าง นานเข้าๆ เด็กมันคงคิดลึก คิดว่าจะได้กับกูเลยฝังใจ เริ่มตามกูแบบเงียบๆ มาตั้งแต่ตอนคบกับม� �งใหม่ๆ จำได้ไหมช่วงมอปลายที่เรารู้จักกัน”

“1ขวบแล้ว ถ้าเทียบเท่าอายุคนก็ประมาณ 15 วัยฮอร์โมนกำลังพลุ่งพล่าน” “เป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกไง จดจำแล้วนำไปใช้นะ ต้องมีคู่กันอยู่แล้วนี่” พัตเตอร์สบตากับแมวตัวหนึ่ง มันก็ส่งเสียงกลับมาทำราวกับว่ารู้เรื่องที่สื่อสาร “อยากได้น้องไหมไอ้สองตัว”

ฉันกับเขาเป็นคู่รักที่เติบโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ตลอดยี่สิบแปดปี เราไม่เคยแยกจากกันเลย ฉันเคยคิดว่า ความรักของเรานั้นลึกซึ้งมั่นคงเกินกว่าใครจะมาแทนที่ได้

ภาคภูมิและปิยะวรรณต่างมองหน้าด้วยสายตาหวานเยิ้ม แม้วันเวลาจะพรากวัยเยาว์จากคนทั้งสองไป แต่ทั้งคู่ยังมีความปรารถนาต่อกันเหมือนวันวาน สุดท้าย ในค่ำคืนนั้น คู่สามีภรรยาเลยพากันทบทวนบทรักที่แสนหวาน เหมือนที่เคยทำสมัยยังเป็นวัยหนุ่มสาว จนก่อให้เกิดพยานรักขึ้นมาเป็ นลูกสาวคนสวยสองคน โดยหนึ่งในนั้นก็คือปวีณา “ภาค…เบาหน่อยซิ!!” ปิยะวรรณร้องครวญครางเพราะความเจ็บ ด้วยอายุที่มากขึ้น เลยทำให้ร่างกายอาจไม่ได้เปล่งปลั่งเหมือนวันวาน แถมถ้ำสาวของปิยะวรรณก็ยังแห้งเหือดไม่ชุ่มฉ่ำเหมือนก่อน