จี้เฉิน Novels & Stories

เมื่อเห็นว่าเจียงเฉิงไปแล้ว เสี่ยวชุ่ยก็ลากลูกสาวมาสอบถามต่อด้วยความเป็นห่วง “ลูกสาว เจ้าแน่ใจหรือว่าจะอยู่ในตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพใหญ่ได้โดยไม่ทำให้พวกเขาโกรธเคืองน่ะ นี่เขาเป็นถึงพระญาติของฮ่องเต้เชียวนะลูก”

ไท่จื่อเฟย จากสกุลเฉิน นามเฉินจินฮวาถูกแต่งตั้งให้เป็นเฉิน ฮองเฮา หรือ ชิงอีจินฮองเฮา ซึ่งแปลว่าจักรพรรดินีผู้เต็มเปี่ยมไปด้วย แสงแห่งความดีและความสุข จบบริบูรณ์

“ชื่อจงไห่ในแผ่นดินแคว้นฉินมีน้อยนัก หมู่บ้านที่เจ้าอยู่ติดเมืองหลวงห่างไปไม่ไกลเลย ครอบครัวเจ้าตายหมดเหลือเพียงลุงและป้า ซึ่งไม่ได้ไยดีเจ้าสักเท่าไร ฉะนั้นสำหรับข้าแล้ว เจ้าถือว่าไม่มีค่า” โจวหมิงเจ๋อเพิ่มความกวนอารมณ์นักโทษด้วยการยกขาพาดหัวเข่าซ้ายไว้เอนกาย มือถือแส้ม้าลูบ เล่นขณะเอ่ยเสียงกระเซ้า “เฉียนฟาน ข้าพูดมากเกินไป ขอน้ำชา”

เสียงขรึมเอ่ยถาม ดวงตาเผยแววแปลกใจเล็กน้อย ด้วยปกติอี้จิงที่ติดตามเขาไม่เคยเสียกิริยาเช่นนี้ “เหมืองพลอยที่เจียงหนานของเราถล่มลงมา ฮูหยินใหญ่ติดอยู่ข้างในขอรับ” สีหน้าของฉิงเหวินฟู่เคร่งขรึมในทันที เนื่องจากอี้ซิ่น ฮูหยินใหญ่สกุลฉิงคือมารดาของเขา เพราะบิดาเสียชีว ิตไปตั้งแต่ตนยังเด็ก มารดาที่พอมีหัวทางด้านนี้จึงเป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ยามนี้อีกฝ่ายเดินทางไปตรวจงานที่เจียงหนาน ไม่คิดว่าจะประสบเหตุไม่คาดฝัน

ชีวิตในวังนับร่วมเดือนของจินฉานนับว่าสงบก็มิใช่ จะว่าครึกครื้นเกินไปก็ไม่อาจกล่าวได้เต็มปาก อาจเป็นเพราะว่าจินฉานเริ่มมีทิศทางว่าจะได้เป็นสนมคนโปรดของฮ่องเต้ จึงเริ่มมีผู้คนไปมาหาสู่มากมายจนธรณีประตูแทบสึก ส่วนใหญ่มักเป็นผู้ที่มีตำแหน่งต่ำกว่าอย่างเฉินไฉ ่เหริน เหยาเป่าหลิน ถงฟูเหริน ตามประสา ‘นกดีมักเลือกกิ่งไม้เกาะ’ ซึ่งมีแต่คำพูดเยินยอสารพัด ตบท้ายด้วยคำพูดที่คล้ายฝากฝังให้จินฉานเอ่ยถึงชื่อพวกนางต่อหน้าพระพักตร์ เผื่อว่าจะฝ่าบาทจะได้สงสารเห็นใจแบ่งปันเศษเสี้ยวพระเมตตามาให้เหล่าบุปผาแล้งน้ำอย่างพวกนางบ้าง

"เขาคือโอรสของไต้หวาง เฉินซื่อเหลียน ที่รอดตายจากการลงทัณฑ์ด้วยการโยนลงบ่ออสรพิษเมื่อสิบสามปีก่อนเจ้าค่ะ" "เขา คือเฉินซื่อจื่อ (ทายาทตระกูลเฉิน) หรอกรึ?" ฉีจู้เฉิงพึมพำ สมองเริ่มร้อยเรียงเรื่องราวเหตุการณ์ต่างๆเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว"เจ้าแน่ใจรึ? นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆที่ จะมาล้อเล่นนะ"

จี้เฉินยวนสวมโค้ทยาวสีดำ น้ำฝนหยดลงมาจากปลายผมของเขา ความโหดเหี้ยมอำมหิตแผ่ซ่านออกจากตัว เขาจ้องฉันกับเนี่ยนเนี่ยนเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและดื้อรั้น เสียงแหบแห้งเหมือนเอากระดาษทรายถูกัน “ซ่งจืออวี่ เธอกล้าพาลูกฉันหนีมาอย่างนั้นเหรอ?”

“ผมดีใจที่คุณหึงผมซื่ออิน” ซื่ออินตัวแข็งทื่อ เพิ่งรู้ว่าตนเองแสดงความหึงหวงออกมาอย่างชัดเจน จนลืมไปเลยว่าเขาไม่ใช่สามีเธอจริง ๆ เขาคือสามีของซื่ออิน แต่ใครจะรู้เล่า ซื่ออินก็คือโจวหมิงเยว่ แม้จะสับสนในตัวเอง อย่างไรแล้วหัวใจของเธอก็รักผู้ชายใบหน้านี้ไปแล้ว อ ีกอย่างนิสัยของอี้เฉินต่างจากซูเมี่ยนลิบลับ

และทำตามที่มาม๊าบอกอย่างเคร่งครัดเสมอ "ฉันเห็นหนูในข่าวที่ประธานเฉินแถลงเมื่อวันก่อน หนูเป็นลูกสาวของประธานเฉินเหรอจ้ะ?" หญิงสาวไม่ตอบคำถามของเด็กน้อย แต่กลับโยนคำถามให้แทน "ใช่ค่ะ หนูเป็นลูกสาวปะป๊าเฉิน หนูชื่อหลิงหลิงค่ะ หนูมีชื่อภาษาไทยด้วยนะคะ ชื่อภา� �าไทยของหนูมาม๊าตั้งให้ชื่อว่าเด็กหญิงแก้วกัลยาค่ะ แปลว่าผู้หญิงที่มีความงดงามและมีคุณค่าดั่งแก้วอันวิจิตรค่ะ"

เยี่ยนหยางเจวี๋ยยังจำภาพบุตรชายคนโตยืนหลั่งน้ำตาเงียบ ๆ ตรงหน้าจวนตระกูลเฉินได้เป็นอย่างดี เฉินเมี่ยวซินคือธิดาของนายอำเภอเมืองหานจี รูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทอ่อนหวาน และได้ชื่อว่ามีจิตใจดีงามเป็นที่สุด น่าเสียดายที่ต้องมาอายุสั้น มิเช่นนั้นหลังสงครามสงบบุตรช ายคนโตคงแต่งงาน มีทายาทสืบสกุลนานแล้ว