จี้เฉิน Novels & Stories

ร่างบางระหงในชุดเอี๊ยมยีนขาสั้นด้านในเป็นเสื้อสีขาวพอดีตัว ผมหยักศกยาวสยายถูกถักเป็นเปียคู่แลดูทะมัดทะแมง ใบหน้าเล็กน่ารักยังคงถูกปกปิดไว้ด้วยแว่นตาอันโตเหมือนเดิม แต่กลับไม่อาจปกปิดความงดงามและดวงตากลมโตสุกสกาวได้เลยสักนิด แสนหลงเดินตามเสียงวี้ดว้ายสลับเสียงเ ฮเหมือนเชียร์มวยอยู่พักเดียว ยักษิณีสาวค่อยเห็นว่ามีกลุ่มก้อนมนุษย์มากมายรายล้อมเป็นวงใหญ่เหมือนกำลังมุงดูอะไรสักอย่าง?

บัณฑิตที่สอบจิ้นซื่อได้เป็นลำดับที่สามในแผ่นดินเทียนจิน นับว่ามีหน้ามีตาไม่น้อย น้องเล็กจิ้งเสียนของนางเองก็เดินตามรอยพี่ชายใหญ่ สอบได้เป็นซิ่วไฉ่ตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นกัน นับว่าเป็นอีกหนึ่งความภาคภูมิใจของจวนเฉินกั๋วกงเราโดยแท้ น่าเสียดายที่นางซึ่งเป็นสตรีไม่อา

ชุดนี้ชื่อต้วนเฉินลั่ว เจ้าพ่อผู้นำตระกูลต้วนค้าขายอาวุธรายใหญ่ เขากลับมาทวงตำแหน่งที่ควรเป็นของตัวเอง และยังสามารถทำให้ลุงของตัวเองต้องลงจากผู้นำตระกูลภายในไม่ถึงสองปี” เฉิงจี้หยวนมองเอกสารและมองหน้าหมอเฉิน ก่อนจะร้องดังลั่น “อย่าบอกนะว่าหมอเฉินและต้วนเฉินลั่วคือ คนๆเดียวกัน ไม่ใช่แน่ๆ คนของฉันที่อยู่เซี่ยงไฮ้บอกว่าต้วนเฉินลั่วเป็นคนเย็นชา เลือดเย็น ฆ่าคนไม่กะพริบตา และโหดมาก แต่หมอเฉิน...” เฉินจี้หยวนไม่กล้าพูดต่อ กลัวโดนระเบิดยัดปาก “แต่ทำไม ผมมันทำไม”

เถ้าแก่ชุนมีใบหน้าคมเข้ม อายุราวสามสิบห้า รูปร่างกำยำ ผมยาวรวบตึง เสื้อผ้าฝ้ายสีเข้มรัดรูปเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ยังแข็งแรง “ข้าชื่อจางเฉิน พ่อค้าผ้าไหม ได้ยินชื่อเสียงโรงสุรานี้มานาน อยากลองชิมสักหน่อย”

เข็มว่าเข็มตื่นเช้าแล้วนะ ตื่นตั้งกะตีห้าครึ่ง นี่หกโมงจะครึ่งแล้วยังไม่ได้กินข้าวเลย "แม่!เข็มไม่กินข้าวนะ ไม่ทันแล้ว" เข็มบอกแม่แล้วรีบคว้ากระเป๋านักเรียนคาร์เมล ที่ก้นกระเป๋าใช้ตัวหนีบใหญ่ๆหนีบไว้ให้แบนๆ ใส่รองเท้าที่ป้ายครีมทารองเท้าบาจาแบบน้ำ รองเท้าจึงเงาวับ ดึง ประตูเหล็กชั้นนอกออก ก็รีบเดินจ้ำอ้าวออกจากซอย บ้านเธอเป็นอาคารพาณิชย์ ตึกแถวอยู่ในชุมชนคนจีน ใกล้ศาลเจ้าจีน

ระหว่างที่ร้องไห้ฟูมฟาย จี้หงเหมยก็แอบเช็ดทั้งน้ำตา เครื่องประทินโฉม และน้ำมูกลงบนชุดเจ้าบ่าวของเขาอย่างสาแก่ใจ เฉินเสวียนไท่เป็นคนรักสะอาดยิ่งนัก พอถูกนางทำเช่นนี้ สีหน้าก็เขียวคล้ำราวกับกำลังกลั้นอาเจียน สุดท้ายเขาจึงพยายามลากขาเดินออกไปทั้งที่จี้หงเหมยยังเกาะ อยู่เช่นนั้น "ใครก็ได้!"

ฉันหันไปมองเจ้าของคำพูดดังกล่าวที่โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาคือ'เฉินหลง' ศัตรูของอันหลง "..." "มันเดิมพันกับผมไว้ ไม่เชื่อก็รอฟังจากปากมันเอาเอง มันไม่ได้ไม่ว่างหรอกครับ แต่มันแค่เบื่อพี่ อันหลงก็แบบนี้แหละ รักสนุก รักความท้าทาย พอปีนข้ามกำแพงหนา ๆ ได้แล้วก็หมดสนุกเห มือนผู้ชายทั่วไป"

ผ่านไปแค่วันเดียวซีก็กลับมาพร้อมเอกสารลายลักษณ์อักษรแนบรูปถ่ายชัดเจนมาให้ด้วย เสี่ยฮาร์นผู้สุขุมเยือกเย็นอยู่เสมอ แต่พอจ้องมองใบหน้าสะสวยอย่างพิจารณาแล้วนั้นสายตาเขาก็เปลี่ยนไป มันสั่นระริกเช่นเดียวกับมือทั้งสองที่ถือแฟ้มเอกสารอยู่ “เธอชื่อหลิน อายุยี่สิบห้าครับ สามีเธอ..” ซียังพูดไม่จบสายตาเฉี่ยวก็จ้องเขม็งมาที่เขาจนรู้สึกขนลุกซู่ มือขวาฝีมือดีคนนี้ก็ไม่รู้ว่าตนทำอะไรผิดแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยคำใดต่อ จนกระทั่งมีสัญญาณไล่ให้เขาออกจากห้องทำงานไป

เซียวจั้นเทียนหรี่ตาลง แววตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวต้องแสงไฟจากป้อมปราการที่ลุกโชน มือหนากระชับทวนที่สลักลวดลายวิจิตร ทว่าเปี่ยมไปด้วยไอสังหาร “รู้หรือไม่ว่าใครเป็นผู้นำ” “อดีตขันทีของฮ่องเต้จ้าวหมิงตี้ ‘เฉินกุ้ย’ พ่ะย่ะค่ะ” จบคำของแม่ทัพวัยกลางคน เซียวจั้นเทียนก็อดไม่ได้ที่จะย ิ้มหยันออกมา

ดวงตาของฉู่เฉินเฉยเมย ด้วยรอยยิ้มที่ไม่เป็นอันตรายบนใบหน้าของเขา และเขาก็เดินไปยังจินเอ้าเทียน “ไอ้โง่ ฉันเป็นถึงนายน้อยของตระกูลจิน จินเอ้าเทียน!” จินเอ้าเทียนพูดด้วยใบหน้าภูมิใจเล็กน้อย “พ่อของฉันจินอิงห้าวเป็นแชมป์สามสมัยการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ของเจียงจงเชียวนะ!”