จี้เฉิน Novels & Stories

“เขาความจำเสื่อม จำเรื่องราวของตนเองไม่ได้แม้แต่น้อย” “สิ่งเดียวที่พอใช้ยืนยันตัวตนได้ มีเพียงจี้หยกที่สลักนามของเขาเอาไว้ว่า ‘เยี่ยนจิ่งเฉิน’ เท่านั้นขอรับ” หร่วนชางเซิงเหลือบมองใบหน้าของศิษย์ตน ก่อนเลิกคิ้วขึ้น

หยวนอิงไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกของเขาอย่างไรแล้ว เพ่ยจี้เป็นนักรบที่ยอดเยี่ยม ฮูหยินของเขาทำมาค้าขายที่หนึ่ง เพ่ยจี้เป็นนายพลของแคว้นต้าชิ่งและเป็นหนึ่งในคนที่ร่ำรวยที่สุดเพียงไม่กี่คนใน ราชสำนักต้าชิ่ง เฉินฝาน: “ไม่เอา!” “เช้ง!” เพ่ยจี้ชักกระบี่ของตนเองออกมา กระบี่ของเ พ่ยจี้แตกต่างจากของคนอื่น

ข้อความแรกมาจากอ๋องเฉิน อีกข้อความมาจากจิ่งอี้ จิ่งอี้เป็นสามัญชน เถ้าแก่ของโรงหมอแห่งหนึ่ง กลับมีใจอุทิศตนช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์โดยไม่เห็นแก่ผลประโยชน์ และยังสามารถคาดเดาการเคลื่อนไหวของรัชทายาท เกรงว่าไม่ใช่คนธรรมดา แต่เขากลับพบว่าจิ่งอี้กับฉู่เชียนหลีมีความเ กี่ยวข้องกัน หากฉู่เชียนหลียืมมือจิ่งอี้ มีความคิดนอกรีตอะไร…

นางไม่มีทางแต่งให้กับบุรุษที่ไม่เห็นความงามเฉิดฉายของตน เฉินจิ้นเหอพลันตะลึง ฉีเล่อเริ่มลอบยกยิ้มในพริบตา จินเยว่ชิงยังคงเอ่ยออกมา “คนรักของข้ามีนามว่าฟงจินหมิง” “หือ...” เฉินจิ้นเหอยิ่งตกตะลึง นั่นมิใช่น้องชายของฟงชินหยางหรอกหรือไร

“คิดหรือว่าเก็บกระดูกเอาไว้แล้วลินจะยอมอยู่กับคนเห็นแก่ตัวอย่างนาย กลัวแต่ว่าถ้าวิญญาณเธอรู้จะสาปแช่งละไม่ว่า” จางหยูอี้มองคนตรงหน้าดวงตาแดงก่ำ เขาโกรธกับคำพูดแทงใจดำเหล่านั้นจนแทบคลั่ง ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนที่จะแตะต้องได้ เพราะคนตรงหน้าคือเฉินซานแห่งตระกูลเฉิน ไม่มีใค รที่ไม่รู้จักเฉินซาน เจ้าพ่อแห่งวงการธุรกิจของจีน ชายผู้โดดเด่นเหนือใครที่ยืนมองทุกคนจากเบื้องบน

บทที่ 23 “ม่อซื่อเป็นสหายของข้า” รั่วหยางจิ้นเริ่มอย่างนั้น “เขามาเรียนแค่บางอย่างกับท่านพ่อ เพราะที่จริงก็มีอาจารย์อยู่แล้วที่เมืองเฉิน แต่เรื่องเขากับพี่สาวของเจ้าข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่หากจำไม่ผิดเคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาติดตามไปยังจวนตระกูลฝูของเจ้า จำได้หรือไม่”

เจียวจิ้นถามน้องสาวเสียงเย็น สายตาที่ของเขาจับจ้องไปที่เยี่ยนเฉินอย่างไม่เป็นมิตร “เรื่องมันยาวเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าเขาชื่อเยี่ยนเฉินและเขาเป็นสหายของข้า เจ้าค่ะ” จินเยว่ที่เห็นว่าเจียวจิ้นกำลังอารมณ์ไม่ดีก็เดินเข้าไปคล้องแขนพี่ชายไว้ “กลับบ้านกันเถอะเจ้าค่ะ” จินเยว่จูงพี่ชายไปที่วัวเทียมเก วียน

เสียงร่าเริงดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างผอมบางคนหนึ่งที่แบกย่ามใบใหญ่เดินยิ้มกริ่มเข้ามา เขาคือฟู่เฉิน คนสนิทที่คอยติดตามเซียวจวินไปทุกที่ “แหมพี่เซียวจวิน ท่านก็ดุเด็กมันเกินไป ดูสิ ไอ้หนูคนนี้หน้าตาจิ้มลิ้มหยดย้อยยังกับปั้นมาจากแป้งสาลีชั้นดี จะให้นั่งบนไม้ ฟืนแข็งๆ มันก็กระไรอยู่”

ด้านฉีซื่อเอินนั้นไม่ค่อยมีโอกาสได้พบเจอหน้าค่าตาของฮั่วจินเฉินบ่อยนัก จึงไม่อาจจดจำรูปลักษณ์ของอีกฝ่ายใต้หน้ากากได้ ในตอนนั้นเองฉีหวยหมิงก็พาชายหนุ่มปริศนาเดินตรงดิ่งมาหาคู่พ่อลูก “เจ้าสี่ พี่จะแนะนำให้รู้จัก คุณคนนี้คือคุณเฉิน นักธุรกิจใหญ่ที่เพิ่งเดินทาง มาจากซิงโจว และยังเป็นแขกวีไอพีของพี่ด้วย” ฉีซื่อเอินร้องอ้อตอบรับ ทว่าลึกลงไปในใจกลับบังเกิดความรู้สึกทะแม่ง ๆ อย่างบอกไม่ถูก

ต่อให้ปกปิดที่อยู่ของไท่หย่งเล่อ แต่ก็มิอาจปิดบังตัวตนการมีอยู่ของเขา เจินเซียหยางฮ่องเต้เป็นคนขี้ระแวงและโลภมาก ไม่นานย่อมจับลูกชายของนางเป็นตัวประกัน ทุก ๆ อย่างเหลือเวลาไม่มากแล้ว แต่เจินจิ่วเยี่ยนอายุย่างสิบสี่ปีเท่านั้น ไม่มากพอจะขึ้นครองบัลลังก์โดยไร้ผู้ส ำเร็จราชการแทน สุดท้ายเขาจะกลายหุ่นเชิดอีกตัวสำหรับตระกูลป๋าย