จี้เฉิน Novels & Stories

“จัดงาน? จัดงานกระไรเนี่ยนเจิน ข้า หลานสาวของเฟินเย่ว นางคณิกาชื่อดังแห่งนครฉางอาน มิใช่เด็กสาวคนนั้นอีกแล้ว” เนี่ยนเจินยืนนิ่ง หากแต่ดวงตาคมกล้าสีดำสนิทไหวระริก ลอบถอนหายใจยามนึกถึงเช้าวันรุ่ง ร่างเด็กน้อยเต็มไปด้วยเลือดของผู้อื่น ในชุดนอนสีขาว ใบหน้าหวาดกลัวหาก แต่เด็ดเดี่ยว

�อหันมามอง เพื่อนสาวจึงพูดต่อ “เฮียหมิงเป็นชื่อที่เพื่อนๆ รุ่นน้องของเขาเรียกน่ะ เพื่อนในคลาสป.โทของเราเป็นรุ่นน้องของเขา” ญาณินพูดตามที่รู้มาเธอเองก็เคยพบสมิติแค่ผ่านๆ ตามงานสังคม แต่ไม่ได้สนิทสนมเป็นการส่วนตัว เธอรู้แต่ว่าเขาสนิทกับชานนท์ลูกชายเพื่อนแม่และเป็ นเพื่อนในคลาสเดียวกับเธอ

เลขาเฉิน ขอคำชี้แนะ แม้ว่าจี้ซินหนิงจะถูกไล่ออกจากตระกูลจี้ไปแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเธอยังมีเส้นสายพัวพันกับคนในตระกูลจี้อยู่อีกมาก

บุรุษหนุ่มในชุดเกราะเบาสีเงินคุกเข่าลงทำความเคารพสตรีสูงวัยตรงหน้าด้วยความนอบน้อม “ลุกขึ้นเถิดจวิ้นเออร์” ฉินฮูหยินกล่าวพลางประคองร่างสูงใหญ่ของหลานชายให้ลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข คนตรงหน้าคือหลานชายคนรองของนางเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเซียวหลินนามว่า… เซียวจวิ ้น “เดินทางมาเหนื่อย ๆ คงจะลำบากมากสินะ”

กึก ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้นดังออกมาจากเรียวปากเล็ก ดวงตาคมเฉี่ยวของอี้เฉินก็กระตุกวูบทันที เขาตวัดแววตาแปลกใจจ้องมองมายังใบหน้าหวานที่เบี่ยงหนีไปอีกทาง ก่อนสีหน้าที่มีแต่คำว่าสงสัยจะจ้องมองเธอไม่ยอมลดละ เจสซี่งั้นเหรอ? เขาจำได้แม่นว่าแฟนเก่าของน้องชายที่ตายจากไป ยัยผู้ห ญิงสารเลวคนนั้นก็ชื่อเจสซี่เหมือนกัน แถมตอนนี้เธอยังมีชีวิตที่สุขสบายบนกองเงินกองทองของตระกูล ผิดกับมู่หยางที่ร่างกายสลายหายไปกับอากาศ เหลือเพียงแค่ความทรงจำในอดีตที่มีต่ออี้เฉิน..

ามหวังเดียวที่พอจะช่วยเหลือให้บุตรชายพอจะมีกำลังใจต่อสู้กับอาการเจ็บป่วยไปได้ ปลายยามเฉินคนที่เป็นความหวังของจ้าวไท่เฟยที่ต่อให้นางจะตื่นแต่เช้าตามปกติทว่าเพียงอิ่มอาหารเช้าไปมิถึงสองเค่อก็กลับซบใบหน้าหลับทับสมุดบัญชีไปเสียแล้ว เหิงจิ้งที่เพิ่งยกถ้วยบัวลอยน้ำขิงที่คุณห นูของนางร่ำร้องจะกินให้ได้และกินมันแทบจะทั้งวันมาร่วมห้าวัน เห็นสภาพคนเป็นนายหลับง่ายหลับดายอย่างยิ่งก็มิคิดจะรบกวนเลยคิดยกถ้วยขนมกลับไปก่อนรอให้หลินม่านเถียนตื่นจึงจะอุ่นมาให้นางใหม่อีกครั้ง

“เท่านั้นไม่พอ ท่านน้าเขยยังเป็นถึงราชครูและที่ปรึกษาของฮ่องเต้ด้วย พี่จื่อหยางบุตรชายท่านน้าก็เป็นเจ้าของสถานศึกษาเฉินจื่อมีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวง” “นอกจากข้าจะรูปร่างหน้าตาดีแล้วยังมีเงินมีอำนาจมาก ไม่จำเป็นต้องง้อบุรุษไร้ใจไร้ค่าพวกนั้นเลยสักนิด” จินเยว่เอ่ ยราวเก็บกดแทนเจ้าของร่างเดิม

ลูกน้องก้าวเข้ามากระซิบถาม ‘นายท่านฮั่ว...’ หลงจิ่นเยว่สะดุ้งในใจ เธอปะติดปะต่อเรื่องราวอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘ฮั่วอี้เฉิน’ เจ้าพ่อมาเฟียแก๊งเขียวผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกมืดของเซี่ยงไฮ้

เช้าตรู่ที่ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนน้ำในโอ่งดินเผาจับตัวเป็นแผ่นน้ำแข็งหนา มู่อวิ๋นในชุดผ้าป่านสีขาวหม่นเดินเคียงข้างอาชิงมาเบิกถ่านไฟและเงินเบี้ยหวัดประจำเดือนตามสิทธิ์ของผู้พำนักในจวน ทว่าเบื้องหน้าโต๊ะบัญชีไม้สักตัวใหญ่ ชายวัยกลางคนรูปร่างผอมกะหร่อง ดวงตาตี่เล ็กเจ้าเล่ห์ดุจหนูท่อ นามว่า ‘นายบัญชีเฉิน’ คนสนิทของฮูหยินเอก กำลังนั่งดีดลูกคิดทองเหลืองเสียงดังเปาะแปะอย่างยโสโอหัง

ชายที่เป็นผู้นำมีชื่อเรียกว่าฉินยวนเป็นบุตรชายคนเดียวของเฮ่อชินอ๋องฉินอ้าวแห่งต้าเฉียน ในฐานะที่เป็นอ๋องน้อยจึงหยิ่งผยองมาตลอด มีฐานะสูงส่งอยู่ในสำนักศึกษาหลวง จังหวะที่หลู่เซียงหลิงข่มขู่ด้วยความตาย ฉินยวนเกิดโทสะโดยสิ้นเชิงแล้ว เขาหรี่ดวงตาทั้งสอง ใน นั้นคือความเหี้ยมเกรียม จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเย็น “ข้าฉินยวนชอบเจ้าได้ถือเป็นเกียรติของเจ้าแล้ว สามารถปรนนิบัติข้าก็คือบุญที่สั่งสมมาแต่ชาติปางก่อน เจ้ากลับปฏิเสธข้าครั้งแล้วครั้งเล่า”