จี้เฉิน Novels & Stories

“อีกพระองค์หนึ่ง คือจักรพรรดิจิ่งเหรินจง องค์จักรพรรดิองค์ที่เจ็ดของต้าฉิน” หลี่เฉินรู้สึกสนใจขึ้นมา เขากล่าวว่า “หากว่ากันตามความสามารถทั้งด้านบุ๋นและบู๊ ไท่จู่ย่อมไม่มีข้อกังขา แต่จิ่งเหรินจงฮ่องเต้ หาได้โดดเด่นในด้านบุ๋นหรือบู๊โดยเฉพาะไม่ ไยท่านจึงให้ค่าพระอง ค์สูงถึงเพียงนี้?”

ชื่อ ZQ ผมคิดถึงทุกคนที่ผมรู้จักที่แซ่ขึ้นต้นด้วย Z มีเพียงแค่เฉินจื้อฉีเท่านั้นที่ผมคิดไม่ถึง เฉินจื้อฉี แท้จริงเป็นคนที่ไม่มีความสามารถอะไร ที่เขาสามารถนั่งอยู่บนตำแหน่งรองผอ.ได้ ก็เพราะแต่งงานกับลูกสาวของประธานเหยียน

หลี่เฉิงถลึงตาใส่เขาอย่างเย็นชาทีหนึ่ง “เจ้าเป็นใครกัน?” จีเฉินยิ้มแย้ม “ข้ามีนามว่าจีเฉิน คิดว่าคุณชายหลี่คงรู้จักข้าอยู่แล้ว” “ไม่รู้จัก” หลี่เฉิงไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย

“โอ้ แม่นางเฉิน...ถ้อยคำท่านช่างร้ายกาจ นั่นคงเป็นเพราะกำลังจะได้รับพระราชทานสมรสกับสุภาพบุรุษอันดับหนึ่งของแคว้นต้าโจวสินะ” เฉินมี่ยิ้มชอบใจ แน่นอนเจิ้งเสี่ยวหยวนคือชายที่นางรัก และเขากล้าหาญทั้งยังมีความสามารถ ยิ่งเมื่อเทียบกับอี้ฟานลูกที่บิดาตัดทิ้งตั้งแต่อายุได้ เก้าขวบ ย่อมต่างกันราวฟ้ากับเหวลึก

ก็ไม่ใช่จริง ๆ เฉินจงฉี คือชื่อที่แท้จริงของเขา ผู้เกิดมาเป็นโอรสผู้หนึ่งของอดีตฮ่องเต้ ทว่ากลับไม่มีชื่ออยู่ในรายชื่อพระโอรส ฮ่องเต้พระองค์ก่อนไม่มีพระโอรสชื่อเฉินจงฉี...เพราะพระมารดาของเขาซุกซ่อนเขาเอาไว้ในเงาของเฉินจงหลี่ผู้เป็นฝาแฝดมาโดยตลอด

หญิงสาวได้ใช้มือกุมแก้มของตนเอาไว้ ก่อนจะตวัดสายมองไปยังผู้ที่ลงมือต่อนาง จ้าวอี้เหมยแทบกรีดร้องออกมาด้วยความคลั่งแค้น เมื่อเห็นว่าเวลานี้ในมือของพี่สาวนั้นกำลังถือสิ่งใดอยู่ แส้สีเงินยวงเมื่อต้องแสงจากกองไฟ มันกำลังขยับเคลื่อนประหนึ่งอสรพิษร้ายที่พร้อมฉกกัดผู้ที่เข้า ใกล้ รอยยิ้มละมุนที่ประดับบนใบหน้าของจ้าวหลิวหลีในตอนนี้ มันมิต่างอะไรกับปีศาจที่พร้อมกลืนกินชีวิตของผู้คนภายในลานกว้างแห่งนี้ “เป็นไปไม่ได้ เจ้ามันสตรีไร้ค่า”

“ก็เฌอโกรธพ่อ” “เฌอไม่โกรธแล้วค่ะ หายโกรธแล้วเนี่ยเห็นไหม” ชญาดาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีก่อนจะกอดแขนพ่อเอาไว้พร้อมกับซบหัวลงไปอย่างออดอ้อน ชโลธรยกมือขึ้นขยี้กลุ่มผมดกดำนั้นอย่างเอ็นดู

ุข เฉินเจียวเจียวอยู่ในจวนแห่งนี้ในฐานะคุณหนูใหญ่ นางเป็นบุตรสาวคนเดียวของผิงกั๋วกงและหลินซื่อ มารดาของนางตายจากไปตั้งแต่นางยังเล็ก นางจึงได้รับการเลี้ยงดูจากฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเฉิน ส่วนเฉียวซื่อผู้เป็นภรรยาที่แต่งเข้ามาใหม่ของบิดาก็นับว่าเป็นมารดาเลี้ยงที่ดีพอ สมควรเพียงแต่ระหว่างพวกนางสองคนไม่ค่อยจะสนิทกันเท่าใดนัก อาจจะเป็นเพราะตอนที่เฉียวซื่อแต่งเข้ามาเฉินเจียวเจียวก็โตมากแล้วอีกทั้งยังมักจะอยู่ข้างกายของฮูหยินผู้เฒ่าทำให้คนทั้งคู่ไม่ค่อยจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดสนิทสนมกัน

ปิ่นหยกขาวที่เขาต้องเสียบคืนให้นางในพิธีมงคลสมรสจือเฉินยื่นกลับคืนให้เย่เมา เขารับมาแล้วกำไว้แนบแน่นนึกตัดพ้อแต่ภายในใจ หากเขาเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้แบกรับภาระความสงบสุขของบ้านเมืองเขาคงละทิ้งทุกสิ่งได้ เช่นนั้นก็คงมีทางเดียวคือติดตามจือเฉินกลับไปก่อน หากค้นพบตัวตนของต นเองและช่วยบิดากับฮ่องเต้ให้หลุดพ้นคำครหาค่อยย้อนกลับมาใหม่ในภายหลัง ย้อนกลับมาเพื่ออธิบายให้นางฟัง เจียอีเป็นคนมีเหตุผลนางจะต้องเข้าใจและรับฟังปัญหาที่เขาเผชิญอยู่ และให้อภัยเขาอย่างแน่นอน "...ข้ามีนามว่าเหวินไห่หรือ" "ขอรับ" "แล้วเจ้าล่ะ" "ข้าน้อยมีนามว่าจือเฉินขอรับ"

จิวหลินถอนหายใจเฮือกใหญ่ นางต้องไปสินะ "เฮ้อ ! จริงสิขันทีจางองครักษ์ขององค์ชายเสี่ยวหลงนามว่าอะไร" "องครักษ์หรือพะย่ะค่ะ เขามีนามว่าเฉินฟู่พะย่ะค่ะ " "นามว่าเฉินฟู่สินะ " "พระชายาเสด็จเถิดพะย่ะค่ะคงใช้เวลานานกว่าจะถึงแคว้นจงหมิ่น"