จี้เฉิน Novels & Stories

ต่อให้ปกปิดที่อยู่ของไท่หย่งเล่อ แต่ก็มิอาจปิดบังตัวตนการมีอยู่ของเขา เจินเซียหยางฮ่องเต้เป็นคนขี้ระแวงและโลภมาก ไม่นานย่อมจับลูกชายของนางเป็นตัวประกัน ทุก ๆ อย่างเหลือเวลาไม่มากแล้ว แต่เจินจิ่วเยี่ยนอายุย่างสิบสี่ปีเท่านั้น ไม่มากพอจะขึ้นครองบัลลังก์โดยไร้ผู้ส ำเร็จราชการแทน สุดท้ายเขาจะกลายหุ่นเชิดอีกตัวสำหรับตระกูลป๋าย

ซ่งเซียวบอก ซูเมี่ยวจินเพียงแต่พยักหน้ารับคำพวกเขาเท่านั้น เธอมีแผนการของตัวเองเพื่อป้องกันหินดิบซึ่งภายในมีหยกดี ๆ มากมายอยู่แล้ว หากว่าคืนนี้ฉางเล่ยนอนกอดเธอเหมือนทุกวัน การลอบออกจากห้องกลางดึกก็คงลำบากเล็กน้อย

ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนังสีดำแดง นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่อย่างไม่สำรวม ข้างกายมีดาบวงพระจันทร์เล่มยักษ์วางพาดอยู่ เขาคือ ฉินอ๋อง (ฉินเลี่ย) ผู้ปกครองแคว้นฉินที่ยิ่งใหญ่และป่าเถื่อนที่สุดในแดนเหนือ “มาช้าจริงพ่อนักรัก...” ฉินเลี่ยตะโกนทักทายเมื่อเห็นเยี่ยจวินเดินเข้ามา “ข้า นึกว่าเจ้ามัวแต่ซักผ้าอ้อมให้ลูกจนลืมวันลืมคืนเสียแล้ว”

เฉินซีห่าว เจียซุนเหริน เศรษฐีผู้มีอำนาจคอยหนุนกองกำลังทหาร โหดเหี้ยม ไร้ความปรานี ทว่ากลับพ่ายแพ้ให้กับสตรีเช่นจ้าวลี่อิง หากต้องเลวเพื่อฉุดรั้งนาง เจียซุนเหรินก็ยอมทำ! “บ่าวหน้าโง่คนใดกล้าขัดใจเจ้าตอบข้ามา!” เจียซุนเหริน หลินจื่อเยว่ คุณชายตระกูลหลิน บุตรชายคนเล็กของ ท่านแม่ทัพหลินจื่อหลง จิตใจอ่อนโยนเมตตา ชอบการนั่งสนทนากับจ้าวลี่อิงเป็นที่สุด

โจวหนิงเฉินเอ่ยพลางโอบที่ไหล่หญิงสาว และก้มลงไปหยิบจิกสุราขึ้นมาเทราดไปที่หน้าป้ายชื่อหลุมศพ และส่งให้หญิงสาวบ้าง เผากระดาษเงินกระดาษทอง ทำตามธรรมเนียมจนครบพิธี มือเรียวเอื้อมไปกุมมือหนาขึ้นมา "ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าคะ เขามีนามว่าโจวหนิงเฉิน เขาคือคนรักของข้า ทำใ ห้ข้ารู้ว่าความรักที่ดีเป็นเช่นไร เขารักข้าตั้งแต่ไม่รู้ว่าข้ามีนามว่าอะไร รักตั้งแต่ข้ายังไม่รู้จักเขาเลยด้วยซ้ำ เป็นผู้ให้ ปกป้อง ดูแล จากมุมใดมุมหนึ่งที่ข้ามองไม่เห็น วันนี้เขาปรากฏตัวออกมาให้ข้าได้พบแล้วนะเจ้าคะ"

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อเหลาในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูสะอาดสะอ้านและประณีตกว่านายทหารคนอื่น กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทางมาดมั่น เขาคือ จางเหว่ย ลูกชายท่านรองผู้บัญชาการทหาร ว่าที่คู่หมั้นที่ถูกกำหนดมาให้อวี้หนิงในชาติภพก่อน และในชาตินี้ เขาคืออีกหนึ่งคนที่อวี้หนิงไม่ต้องการ ข้องเกี่ยวด้วยเลย จางเหว่ยไม่แม้แต่จะเหลือบมองอวี้หนิง เขามุ่งตรงไปหาฟางซินเหยียน ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มเธอเล่ห์เมื่อมองฟางซินเหยียน แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเฉินอี้ที่นั่งอยู่กับอวี้หนิง มุมปากของเขาก็กระตุกเล็กน้อย

เจียงฉิงฟางได้แต่หัวเราะอยู่ในใจ หากจี้หยางจิ่วไม่แนะนำตัวนางก็คงจะไม่รู้ว่าคนผู้นี้คือนายวาณิชย์หลวงผู้สนับสนุนหลักของนางเอกอย่างฉินซิงเหยา ดังนั้นนางจึงได้รู้เรื่องของจี้หยางจิ่วเป็นอย่างดี จี้หยางจิ่วผู้นี้คือบุตรชายคนที่เก้าของสกุลจี้ ถือกำเนิดจากมารดาที่เป ็นอนุ ฐานะของเขาในจวนสกุลจี้จึงไม่สูงไม่ต่ำ มุ่งมั่นทำการค้าเพื่อให้ตนเองได้รับการยอมรับจากคนในสกุล จนผลสุดท้ายก็แยกมาเปิดร้านค้าจนประสบความสำเร็จ

หลงจับมือทักทายคุณเฉินตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์นัก ไม่ใช่เพราะว่าอีกฝ่ายหน้าหล่อแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะขนาดที่ยื่นมือมาจับทักทายเขา สายตาเจ้าเฉินนี้กลับจ้องมองใบหน้าสายลมไม่ละสายตาเลยต่างหาก “คุณเฉินเป็นมีเชื้อสายจีนเหมือนกันหรอครับ” “อย่าเรียกว่าจีนเลยครับ พ่อผมเป็นคนไต้หวันครับ ค รั้งนี้ก็จะเอาสินค้าบริษัทคุณหลงไปขายคนไต้หวันอ่ะครับ”

ฉีเหวินหยวน ชายหนุ่มผู้เป็นจิ้นอ๋องแห่งราชวงศ์ฉี ผู้มีนามกระฉ่อนเรื่องอำนาจบ้าอำนาจและความโหดเหี้ยมและความทรราชจากการสังหารบิดาเพื่อให้น้องชายขึ้นครองราชย์แทน “ผู้ใดบังอาจบุกรุกตำหนักข้า ช่างบังอาจนัก!” เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมด้วยแรงกดดันเอ่ยขึ้น ขณะเขาก้าวเข้ามาเร ื่อย ๆ แต่เพียงได้เห็นใบหน้าแดงก่ำดั่งลูกท้อ ริมฝีปากนุ่มที่เผยอหอบหายใจ และเรือนกายบอบบางที่สั่นเทิ้มของหญิงสาวผู้คลานมาหยุดแทบเท้า แววตาแข็งกระด้างของเขาก็พลันแปรเปลี่ยนอย่างประหลาดใจปนคะนึงหาอย่างสุดซึ้ง

​“ขอโทษที่เสียมารยาทเมื่อครู่... ฉัน เหลียง เฉิน เป็นบอสมาเฟียจากประเทศจีน ส่วนไอ้หนุ่มกวนประสาทที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอคนนี้ เป็นอดีตวิศวกรชาวเวียดนาม เขาชื่อ มินห์” ​ทันทีที่ถูกแนะนำตัว มินห์ก็ฉีกยิ้มกว้าง ส่งสายตาพราวเสน่ห์พร้อมกับขยิบตาปิ๊งให้ฉันอย่างเจ้าชู้และเฟรนลี่สุดข ีด