Novel & Cerita จ้าวเว่ยเว่ยสาวน้อยทะลุมิติพร้อมกระจกวิเศษ

"หรือเจ้าไม่อยากรู้และไม่อยากช่วยนางให้กลับมาหาเจ้า เช่นนั้นข้าก็จะกลับ" "ไม่นะ ข้าทำได้ "เหิงเยว์นั่งลงข้าง ๆ หานเสี่ยว์จับมือนางไว้แน่นและหลับตาลง และแล้วก็พบเห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนคือชีวิตความทรงจำของจิวฉิงที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้หญิงชราทำให้เขาได้เห็นเหตุการณ์ก่อนที่นา งจะทะลุมิติมาอยู่ในร่างนี้ทั้งหมด ร่วมถึงอดีตชาติของนาง ทำให้เหิงเยว์ที่หลับตาอยู่ถึงกลับน้ำตาไหล

แม้จะงดงามหยดย้อยปานล่มเมือง แต่มันคือใบหน้าของคนแปลกหน้า! "พล็อตนิยายทะลุมิติ..." หลินเวยรำพึงเสียงสั่นเครือ "สวมร่าง... ย้อนอดีต... เรื่องพวกนี้มันมีอยู่จริงหรือเนี่ย"

ป้าลิ่วจูถามเมื่อสังเกตุเห็นว่าแก้มของหญิงสาวเริ่มแดง และแววตาของเธอก็เริ่มเยิ้มแลดูหวานๆ ยังไงพิกล "ไหวค่ะ ฉันไหว" ในโลกนี้ไม่มีคนเมาที่ยอมรับว่าตัวเองเมา ซึ่งรั่วหยุนซีก็เป็นหนึ่งในคนเมาหลายๆ คนที่คิดว่าตัวเองไหว ไวน์แค่ขวดเดียวทำอะไรเธอไม่ได้ ยิ่งไป กว่านั้นยังไล่ป้าลิ่วจูให้ไปนอนด้วย

จ้าวราชสีห์และจ้าวสมุทรสะอึก ก้มหน้าลงอย่างจำยอมพร้อมกับบุรุษอีกสามคนที่เหลือ ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากซักไซ้ถึงความลับของนายหญิงอีก ความลับเรื่องระบบมิติโอสถสวรรค์มีเพียงนางคนเดียวที่ล่วงรู้ หญิงสาวแสร้งลูบคลำผลึกหินเล่นเพื่อตบตา ก่อนจะลอบแตะสัมผัสจี้สร้อยมิติสีเข ียวมรกตเพื่อถ่ายโอนพลังงานส่งตรงให้ก้อนแป้งจอมตะกละอย่างแนบเนียน

จ้าวซีซวนอดเป็นห่วงบุตรสาวไม่ได้ แม้จะรู้ว่านางมีวรยุทธล้ำเลิศเพียงใดก็ตาม “เจ้าค่ะ หากไม่ไปด้วยตัวเองพวกเขาคงไม่ยอมมา” “หากเจ้าจะไปหมู่บ้านรั่วอันจริงๆ เจ้าห้อยหยกบูรพาไปด้วย หากพวกเขาเห็นจะได้มั่นใจว่าเจ้าคือบุตรสาวของพ่อและเป็นหลานของท่านปู่จริงๆ” จ้าวซีซวนม ีหยกอยู่อันหนึ่งที่พกติดตัวอยู่เป็นประจำ ซึ่งบิดาเขาก็มีเช่นเดียวกัน

เพราะบางครั้งเธอก็เห็นตัวเองเป็นเว่ยจิงจิงคนเดียว หรือบางครั้งก็เห็นตัวเองเป็นเว่ยซิ่วอิง จนตอนนี้เริ่มสับสนแล้วว่าด้านในนั้นเป็นอย่างไรกันแน่ และความสามารถแท้จริงของมิติเป็นอย่างไร ดังนั้นจึงต้องมีคนช่วยยืนยันที่ด้านนอกในโลกจริงอีกที “อะไรเหรอลูก” “ถ้าอิงอิงหา ยไปไม่ต้องตกใจนะคะ อิงอิงแค่ลองเข้าไปในของวิเศษเท่านั้น” กล่าวจบแล้ว เว่ยซิ่วอิงก็หายไปทั้งร่าง

จือหลินลองพาซูเว่ยเข้าไปในมิติของนาง เพราะเขาไม่มีชีวิตแล้วคงจะเข้ามิติของนางได้ “สวรรค์ เจ้ามีมิติจริงหรือเนี้ย แต่แปลกตายิ่งนัก” ซูเว่ยสามารถเข้ามิติของจือหลินได้จริงๆ ทั้งยังสามารถหยิบจับสิ่งของภายในมิติได้ด้วย

สะกิดบางอย่างในใจฉัน ความฝันที่ฉันเคยมี…ภาพเงาในกระจกเงาจันทรา ภาพของหญิงสาวที่หลอมรวมเข้ากับฉันตอนร่ายเวทผนึกเนรูไซร์ “...หลังจากนั้นผ่านมาอีกกี่ร้อยปี ข้าก็จำไม่ได้...” “ข้ามีรักใหม่อีกครั้ง...คราวนี้นางเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาที่มีความสามารถด้านเวทมนตร์ และคอยช่วยเหล ือข้าในยามที่ข้าคลุ้มคลั่ง”

หลี่อวี้จิงรู้สึกตัวอีกทีเมื่อภาพทุกอย่างรอบตัวเธอเริ่มเบลอไป แล้วเธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เมื่อมองไปข้างๆ เธอเห็นสภาพแวดล้อมที่เป็นห้องหรูหราแบบจีนโบราณ ภาพผนังที่แกะสลักลวดลายและเครื่องเรือนที่สวยงามบ่งบอกว่าเธออยู่ในสถานที่ที่ไม่ใช่โลกเดิม ของเธอ เธอพยายามรวบรวมสติ แต่มือที่ยื่นออกมาจากกระจกเงากลับไม่ใช่มือของเธอเอง มันเป็นมือของผู้หญิงอีกคนที่มีลักษณะหน้าตาคล้ายคลึงกัน แต่ที่แตกต่างออกไปคือใบหน้าของผู้หญิงในกระจกนั้นเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยและความเศร้า

โดยปกติของการทะลุมิติ ต้องสวยมากแบบสวยล่มเมือง สวยชนิดที่ทุกแคว้นต้องแย่งชิงนางเพียงคนเดียว ซู่เฟินรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อย ๆ ก็ต้องใบหน้าของตัวเองเป็นขั้นต่ำ คนตัวเล็กก้าวทีละก้าว พลางหยิบกระจกขึ้นที่วางอยู่ตรงนั้นขึ้นมา คิ้วเรียวบนใบหน้าของซู่เฟินข มวดเข้าหากันทันที