Novel & Cerita จ้าวเว่ยเว่ยสาวน้อยทะลุมิติพร้อมกระจกวิเศษ

หลิวซือซือที่เดินกลับเข้ามาในห้องนอนแล้วนางก็ลงมือเปิดระบบวิเศษขึ้นมาปรากฏให้เห็นเป็นหน้าจอสีฟ้าใสมองทะลุไปยังฝั่งตรงข้ามได้ ระบบวิเศษที่นางได้มาอย่างไรไม่รู้ปรากฏออกมาให้เห็นเมื่อสำรวจไปทั่วทั้งระบบก็ทำเอานางแทบจะสิ้นหวังอยู่แล้ว

ถ้าทำแบบนั้นคงไม่ใช่เจียงซูหน่วน และโชคชะตาคงไม่เล่นตลก ดึงเธอเข้ามาในโลกอสูรแล้วให้มาตามน้ำ ถ้าชีวิตเป็นแบบนี้ก็แปลว่าต้องใช้ทุกอย่างที่เป็นเจียงซูหน่วนขึ้นมาสู้ “ระบบ!” [ระบบพร้อมทำงาน] “เยว่เอ๋อเป็นผู้ทะลุมิติเหมือนข้าหรือไม่” [ข้อมูลดังกล่าวยังไม่สามารถเปิดเผย]

ว่าหากไกลเกินเขาลูกนี้ไป นางจะไม่สามารถมองเห็นได้ นางรีบดึงสายตากลับมา หัวใจเต้นตึกตักด้วยความดีใจ ไม่เลว ๆ นางไม่ได้มีความรู้ติดตัวเหมือนนางเอกคนอื่นที่ทะลุมิติมา ไม่ได้เป็นหมอเทวดาหรือคนเก่งมากความรู้ แต่นางมีไอเท็มวิเศษพกพาติดตัวไปได้ทุกที่ ฮะ ๆ ๆ นางเ ปล่งเสียงหัวเราะออกมาคล้ายคนบ้า

เฉินไป๋อิง หากแต่ว่ามิใช่คนในยุคสมัยนี้ นางทะลุมิติมาอยู่ในร่างของสตรีที่มีบุตรชายแสนน่ารัก และรู้จักช่วยเหลือนางทุกอย่างเป็นเด็กที่มีความคิดความอ่านต่างจากเด็กชายในหมู่บ้านยิ่งนัก นางมาอยู่ในร่างนี้ครบหนึ่งฤดูแม้ยามแรก ๆ จะตกใจ พร้อมทั้งยังต้องปรับตัวมากมายแต่

ี้เมิ่งซูเหยามิใช่เมิ่งซูเหยาคนเก่าที่เป็นสตรีอ่อนแอยอมอยู่กับความเจ็บปวดที่สามีมอบให้อีกต่อไป แต่จะเป็นลี่หลินผู้ที่ทะลุมิติจากยุคปันจุบันมาอยู่ในร่างของเมิ่งซูเหยาพระชายาเอก ต่อจากนี้นางจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายบุตรและนางได้อีก นางจะขอใช้อำนาจของพระชายาเอกของชินอ� �องเพื่อปกป้องเด็ก ๆ ทั้งสอง หากชินอ๋องจางอี้ซือมิได้รักนางกลับไปครั้งนี้จะขอหย่าทันที

นางพยักหน้าเห็นด้วยและนางก็แอบนำ เถายี่โกไปเพราะในมิติพิเศษซึ่งมันงอกงามมากมายจนชาตินี้ทั้งชาติก็เก็บมันมาใช้ไม่หมดนี่คงจะเป็นข้อดีของมิติรลัที่นางมีติดตัวมา “ข้าสามารถหามาให้ท่านได้ในจำนวนไม่น้อย แต่การเดินทางมาที่นี่ของข้านั้นลำบากมาก เพราะไม่มีวัวเทียมเกวียนหรือรถม้า ห

“ฉันชื่อจ้าวหลินอ้าย เป็นสาวโสดวัยสามสิบหกปี ขณะที่กำลังจะข้ามถนนกลับบ้านก็ถูกรถยนต์ฝ่าสัญญาณไฟเข้ามาชนอย่างรุนแรง รู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในอีกยุคสมัย ไม่รู้ว่าเป็นยุคโบราณหรือโลกใบใหม่มิติใหม่กันแน่ แต่ที่รู้ก็คือชีวิตใหม่นี้ช่างทำให้ฉันมีความสุขเสียจริง นอกจากจะได ้มาเป็นจักรพรรดินีผู้ปกครองแผ่นดินแล้ว บรรดาขุนนางข้าราชการที่รายล้อมล้วนหน้าตาดีเป็นอาหารแก่สายตาแทบจะตลอดเวลา

เมื่อเห็นเด็กๆ นอนหลับสนิทแล้ว ซินเหยาจึงเอื้อมมือไปหยิบแก้วเปล่าข้างๆ จากนั้นจึงนึกถึงน้ำในบ่อวิเศษเพียงไม่นาน แก้วเปล่าที่อยู่ในมือก็เริ่มเต็มไปด้วยน้ำวิเศษ เธอจึงรีบดื่มน้ำอย่างหิวกระหาย เมื่อดื่มน้ำหมดแก้ว จึงทิ้งตัวลงนอนพร้อมหลับตาและพาจิตเข้าไปในมิติส่ วนตัว วูบบบ ชั่วพริบตาจิตวิญญาณเธอก็เข้ามาอยู่ในมิติ หน้าบ้านหลังใหญ่อีกครั้ง ‘ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ’ เสียงใสกังวานของระบบดังขึ้น

ด้านเสี่ยวหลงก็แทบยกนิ้วให้กับผู้เป็นนายหญิงของตน ที่สามารถแต่งเรื่อง เอ๊ย เล่าเรื่องราวได้อย่างลื่นไหลได้ขนาดนี้ ทั้งที่มันไม่ใกล้ความจริงเลยแม้แต่น้อย. และเขาอยากจะบอกนายหญิงและทุกคนเหลือเกิน ว่าหาใช่เบื้องบนเมตตาอันใด แต่มันเกิดจากคนเจ้าเล่ห์และการเสียสละของใครบางคนต่างหา ก! “และนี่คือเสี่ยวหลง ผู้ช่วยของข้าที่อยู่ในมิติวิเศษแห่งนี้”

สิ่งที่เด็กน้อยนามว่าอาเว่ยเอ่ยผิดมหันต์ ความจริงแล้วเจียวเชิน เจ้าของร่างสตรีผู้นี้ได้สิ้นลมหายใจเพราะเสียเลือดจำนวนมากจากการโดนตีศีรษะ วิญญาณออกจากร่างไปแล้ว ทว่าที่ฟื้นตื่นขึ้นมานี้คือร่างเดิมแต่เป็นดวงวิญญาณชื่อเดียวกันจากมิติยุคสองพันมาแทนที่ต่างหาก เจียวเชินตื่นข� �้นมาพร้อมกับความรู้สึกเจ็บปวดมหาศาลตรงแผลที่ศีรษะ พร้อมกับปวดหัวจนแทบระเบิดเมื่อมีความทรงจำของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาไม่จบไม่สิ้น