Romans & histoires ชุลมุนวุ่นรักเปลี่ยนฮูหยินแม่ทัพอย่างข้าให้เป็นชายาอ๋อง

ไม่มี ข้าไม่ต้องเที่ยวตบตีเพื่อแย่งชิงความโปรดปรานจนต้องปวดประสาทไปวัน ๆ ข้าจะบอกให้นะซูซิน สตรีเช่นเราต่อให้ยากดีมีจนก็ไม่ควรเป็นน้อยผู้อื่น ยามนี้ข้าเป็นถึงฮูหยินของท่านแม่ทัพไป๋หู่ ท่านพี่เป็นแม่ทัพผู้สยบแดนสมรภูมิเชียวนะ เจ้ายังคิดว่านี่ไม่ใช่ความโชคดีของข้าอีกห รือ” ไป๋เฉินเซียงเชิดหน้าภูมิใจ

“หึๆ ทำเหมือนท่านแสดงความรัก แก่เขาสองพี่น้อง เพราะหากท่านรักพวกเขาจริง คงไม่มอบสุราพิษแก่พวกเขา เพียงเพราะผิดที่หิวโหย จนต้องช่วงชิงขนมจากหลานชายท่าน ต่อให้ข้าไม่สอน ลูกข้าก็มีสมองคิดได้เอง” “คืออะไร! ถึงข้าอยากหย่าขาดจากเจ้า ข้าก็ไม่เคยต่ำช้าเยี่ยงนั้น!” “ถามแม่ท่านดู อ่อ...น้องสะใภ้ และว่าที่ฮูหยินคนใหม่ของท่านด้วย อย่าได้มีเพียงกำลังและสมอง ในการรบอย่างเดียว แต่จงรู้จักเปิดหูเปิดตาให้กว้าง อ๊ะ! ข้าลืมไป ว่าท่านเป็นถึงแม่ทัพ หญิงโง่เยี่ยงข้า ไหนเลยจะกล้าชี้แนะท่าน”

ท่านแม่ทัพ หากกำจัดคุณหนูใหญ่ไปพ้นทางได้ คุณหนูเล็กก็จะได้ตบแต่งกับท่านแม่ทัพหยางได้อย่างสะดวกยิ่งขึ้น และฮูหยินได้สั่งให้ข้าโยนห่อข้าวและน้ำเข้าไปให้คุณหนูใหญ่ในนั้นมีเทียบเชิญแต่งงานของท่านแม่ทัพกับคุณหนูเล็กด้วยเจ้าค่ะ ” แม่ทัพหนุ่มเครียดจนสองข้างขมับมีเส้นเ ลือดปูดโปน เขาแทบจะหยิบกระบี่แทงไปที่ขั้วหัวใจของสองแม่ลูกนั้นที่ลงมือฆ่าคนรักของเขาอย่างเลือดเย็นยิ่งนัก

ด้านองครักษ์ซีห้าวที่ก้าวเท้าเข้ามาในเรือนได้ยินเสียงจากในห้องของแม่ทัพหนุ่มเข้า ก็ยกยิ้มอย่างสมใจเป็นอันว่าท่านแม่ทัพกับฮูหยินของเขาคืนดีกันแล้ว องครักษ์หนุ่่มถอนหายใจอย่างโล่งอก ต่อไปก็เหลือเพียงกลับไปจัดการเรื่องที่จวนแม่ทัพให้แล้วเสร็จ ฮูหยินน้อยจะได้หวลกลับไปครองเรือน ของนางอย่างที่ควรได้แล้ว ส่วนฮูหยินใหญ่ก็จำต้องปรับตัว รับสะใภ้ที่นางไม่ชอบแต่บุตรชายของนางรักจนไม่อาจจะหักใจยอมตามใจมารดาได้ เขานั้นเข้าใจฮูหยินใหญ่ที่ต้องการให้หลานสาวของตนเองมาเป็นฮูหยินของจวนแม่ทัพ

"ข้าน้อยไม่กล้าเจ้าค่ะ เพียงแค่คิดว่าสิ่งใดที่ทำให้คุณหนูเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้กัน แต่ก่อนคุณหนูที่ข้าน้อยรู้จัก เป็นเพียงสตรีอ่อนโยน อ่อนแอ มักถูกดูแคลนจากบิดา มารดาเลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา พอมาในวันนี้หลังจากที่คุณหนูตื่นลืมตาขึ้นมาก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ข้าน้อยเพียงแค่ดี ใจ" "ดีใจเช่นนั้นหรือ?" ซินซินพยักหน้าแล้วเงยหน้าส่งรอยยิ้มให้กับคุณหนูของนาง

ในใจของฮองเฮามีความกรุ่นโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมา จ้องมองยังเขา “เจ้าเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ ตั้งแต่ที่เซี่ยจื่ออันรักษาโรคที่หลบซ่อนอยู่ของเจ้าได้ เจ้าก็เปลี่ยนไป ความแข็งแกร่งของเจ้าไม่ได้นำมาเพื่อใช้กับคนภายนอก แต่นำมาเพื่อใช้กับน้องชายและแม่ของเจ้า ดีจริง!” อ๋องเหลียงยิ ้มเย็น “จะทำอย่างไรได้? คนที่รังแกข้า กลับเป็นมารดาและน้องชายของข้า”

อีกมุมห่างออกไปร่างงามที่ปิดบังใบหน้าเอาไว้ รู้สึกวิงเวียนเมื่อยังไม่เห็นพี่สาวต่างมารดาออกมาจากด้านในเสียที หากเยว่หมิงหลันเกิดเปลี่ยนใจ ปล่อยมารดาที่วิปลาสทิ้งไปเสีย นางคงต้องกลายเป็นชายาอ๋องปีศาจอย่างเลี่ยงมิได้ “คุณหนูโปรดวางใจนะขอรับ ฮูหยินไม่มีวันยอมให้คุณหนูต้องแ ต่งเข้าจวนอ๋องอย่างแน่นอนขอรับ”

จวนแม่ทัพฮั่ว “ข้าเป็นบุตรของภรรยารองที่อยู่ชนบท ได้ช่วยเหลือท่านอ๋องเอาไว้ตอนที่ไปออกรบชายแดนกับท่านพ่อ แม่ข้าตายจากนั้นท่านพ่อจึงรับข้าเข้าเมืองหลวง ท่านอ๋องทราบข่าวจึงได้สู่ขอข้าไปเป็นพระชายาเพราะตอบแทนบุญคุณอีกทั้งเพราะเป็นรักแรกพบ....” “เรื่องที่พวกท่านแต่งมาก็ใช ้ได้อยู่ เกือบจะดีแล้ว แต่ข้ารู้สึกขนลุกนิดหน่อยตรง “รักแรกพบ” เพราะว่าดูจาก….”

ตัวนางนั้นยังคงมีสิทธิ์ในตัวท่านแม่ทัพอยู่ เมื่อวันหนึ่งที่ต้องพบกับผู้ที่เป็นเสี้ยนหนามหัวใจ นางถึงได้กล้าแสดงท่าทางไม่ชอบใจ ให้ฉือฟางอินรับรู้ซึ่งหน้าเช่นนี้ ‘หึ ทานป็นฮูหยินของท่านแม่ทัพแล้วอย่างไร ในตำรารักที่เคยได้อ่าน ก็ยังมีหลายเรื่องพรรณนาถึง ความรักอันหว านชื่น ของบุรุษชั้นสูงกับหญิงสาวที่เป็นอนุภรรยา ส่วนฮูหยินอย่างท่านก็เป็นเพียงภรรยาที่เขาไม่ปรารถนา และมีหน้าที่คลอดทายาทสืบสกุลก็เท่านั้น เช่นนั้นข้าเองก็ยังมีสิทธิ์

“ข้าว่าท่านแม่ทัพลองทบทวนให้ดีอีกทีเถิด ... หากท่านมีใจให้นางโลมผู้นั้นจริง ๆ ไม่สู้ท่านรับเข้ามาเป็นอนุ และแต่งซินหยานเข้าจวนเป็นฮูหยินเช่นนี้ไม่ดีกว่าหรือ” จากที่อยู่ในอารมณ์เกรี้ยวกราดเมื่อครู่ ก็ปรับโทนเสียงเอ่ยขึ้นกับแม่ทัพใหญ่อย่างใจเย็นอีกครั้ง