Romans & histoires ดูตัวแบบตาบอด

เขาเห็นเธอใส่แว่นตลอดเวลาไม่เคยถอด อยากลองเห็นตอนถอดอยู่เหมือนกัน "เราสายตาสั้นลบเกือบแปดร้อย" หากเธอถอดคงมองอะไรไม่ค่อยชัด แม้แต่คนตรงหน้า “ไปทำเลสิคไหม” “เรากลัวค่ะ” หากเธอตาบอดถาวรจะทำอย่างไร

เพอร์ซุสโชว์ภาพของพิมพ์ตะวันตัวจริงที่มีคราบน้ำสีขาวเลอะเต็มจอให้เธอดู "หึย!! นี่นายปิด ๆ ไปได้ไหมเนี่ย ฉันไม่อยากดู" พิมพ์ตะวันหลับตาหยี๋ในทันที และรีบใช้มือถูขยี้ตาซ้ำ ๆ อย่างสะอิดสะเอียนเต็มทน "ดูของฉันแทนดีมั้ยละ?" ร่างสูงโน้มตัวเข้ามากระซิบบอก

ดังนั้น จ้าวเล่อเสียกับอี้ปินจึงไม่รู้ว่าโจวอวี่มองเห็น ทั้งสองเพียงคิดอย่างชื่นชมตรงกันว่า โจวอวี่ที่ดวงตามืดบอดช่างไม่ทิ้งความภูมิฐานสง่างาม สมเป็นสุภาพชนเหนือบัณฑิตธรรมดาโดยแท้ ดูเถิด เหมือนคนปกติเลย ทั้งๆ ที่เป็นคนพิการดวงตามืดบอดแท้ๆ แน่นอนว่าการมีผ้าปิดตาเกือบต ลอดเวลาสำหรับโจวอวี่นั้นมิใช่ปัญหาในการใช้ชีวิต เพราะการจดจำทิศทาง การดมกลิ่นและการแยกแยะเสียง จำแนกบุคคลที่เคยหรือกำลังสนทนาล้วนช่ำชอง เขาไม่ต้องใช้ไม้เท้าสำหรับคนตาบอดด้วยซ้ำ และยิ่งมิใช่ปัญหาสำหรับการใช้ชีวิตร่วมกันระหว่างพวกเขาทั้งสาม

ตาผมไร้ประกาย ไม่มีจุดโฟกัส จ้องตรงไปข้างหน้า เพื่อเข้ามาทำงานที่ร้านนวดนี้ ผมตั้งใจฝึกวิธีแกล้งทำเป็นคนตาบอดมาอย่างดี หลิงเซียวเซียวมองตาผมอย่างจริงจัง ผมไม่กล้ากะพริบตาเลย จนกระทั่งตาเริ่มปวด เธอถึงได้ละสายตาไป

ส่วนเรื่องโรคตาบอดตอนกลางคืน หาวิธีรักษาให้หายก็พอแล้วไม่ใช่หรือ? คิดได้ดังนั้น หลี่หลงหลินก็หันไปมองซุนชิงไต้ เอ่ยถามว่า “พี่สะใภ้สาม ท่านมีวิธีรักษาโรคตาบอดตอนกลางคืนหรือไม่?”

หวานตาบ่น “ใครล่ะ?” ภูมิมองฝ่าความมืด พยายามมองหาคนที่ทำให้หวานตาขุ่นเคือง

นางพูดขณะตักโจ๊กขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของพระสวามี อ๋องอันยกมือขึ้นมาแตะข้อมือนางเบา ๆ ราวกับกำลังห้ามปราม “ข้าตาบอดแต่ไม่ได้พิการ กินเองได้” “พระองค์ไม่ได้ตาบอดเพคะ พระองค์แค่เพียงมองไม่เห็นชั่วคราวเท่านั้น หากทรงยิ่งพูดเช่นนั้น พระองค์ก็ทรงท้อแท้พระทัย ไม่มีจิตใจอ

เย็นของวัน เรือนเล็กท้ายไร่ ถึงตาอิทธิกรยังมองไม่เห็นแต่เขาก็สามารถที่จะหาน้ำเมามาเพื่อดับความทุกข์ในใจของเขาได้ตอนนี้ในใจของเขามันร้อนลุ่มดั่งไฟสุมเขาเกลียดอุบัติเหตุวันนั้นที่ทำให้เขาต้องกลายเป็นคนตาบอดแบบนี้หนำซ้ำหญิงคนรักยังไม่คิดจะเป็นห่วงมาดูดำดูดีเขาอีก

เขาตาบอดนี่นา มิน่าจึงเดินตรงมาโดยไม่เห็นนาง เมื่อไม่ได้ยินเสียงอื่นอีก ชายตาบอดจึงเดินตรงไปตามทางอย่างที่เคยเดินทุกวัน คราแรกเขาจะนำโถแจกันที่ปั้นเสร็จแล้วมาส่งยังร้านค้า แต่เมื่อทำแตกไปแล้วจึงต้องเดินกลับบ้านอย่างเงื่องหงอย เถาหลี่น่าติดใจในตัวชายตาบอดผู้นี้ เขามีใบหน้าสะอ าดสะอ้าน ชวนมองไม่น้อย รูปร่างบึกบึน อีกทั้งสุภาพเรียบร้อย สาวน้อยเฝ้าติดตามดูเขาอยู่หลายวันจนได้รู้ว่าเขาใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวโดยยึดอาชีพปั้นหม้อไหแจกันยังชีพ

“แตะตอนไหน” “เห็น ไม่ได้ตาบอด” บอกพร้อมกับมองตาแข็ง อย่าให้ได้โวย ไม่จบนะบอกเลย