Romans & histoires ทวงแค้นจวนโหว

เขากล่าวขึ้นอย่างหมายมั่นปั้นมือ จิ้นกั๋วรั่วซีได้ยินอย่างนั้น นางก็สูดลมหายใจเข้าปอดไปลึกๆ ก่อนจะพบว่าตนเองไม่มีวันหลีกหนีเขาได้พ้น จึงเอ่ยออกไปน้ำเสียงเยียบเย็นว่า “ข้าย่อมแต่งงานกับท่านโหวแน่ เพียงแต่ว่าสักวันข้าจะทำการล้างแค้นท่านโหวกลับคืนไปให้ได้ด้วย ท่านโหวบ้าก ามหนักมากเลยใช่หรือไม่ ถึงได้กระทำการบุ่มบ่าม ไม่ให้เกียรติข้าเช่นนี้ แล้วค่ำคืนนี้ก็มิต้องมาสอนข้าร่ายรำแล้ว ข้ามิมีอารมณ์แล้ว”

แต่ที่หน้าโถงใหญ่ของจวนโหว เขากลับถูกองครักษ์กลุ่มหนึ่งล้อมไว้ ท่านโหวมีใบหน้าถมึงทึงด้วยความโกรธ ยื่นมือออกไปตบหน้าเจียงวั่งโจวฉาดหนึ่ง “เจ้าลูกทรพี!”

Venus : ข้าวตู Venus : ถ้าแกไม่ตอบฉัน ฉันจะแจ้งความแล้วนะ KAOTU : ข้าวไปทำงานที่เชียงรายมาไง 555 KAOTU : มันไม่ค่อยมีสัญญาณอะ KAOTU : ข้าวบอกวีแล้วไม่ใช่หรอ? Venus : บอกที่ไหนถ้าแม่ข้าวไม่โทรหาวี Venus : ‘ถามว่าวีติดต่อข้าวได้ไหม’ วีก็ไม่รู้เลยว่าข้าวไปไหน

งไร "ปล่อยมันไปก่อนครับพ่อ​ เอาไว้ผมหายดี​ ผมจะไปทวงแค้นมันเอง" "ตอนนี้พ่อแค้นมันมาก​ พ่ออยากจะลากมันมาสับให้ละเอียด" โจเซฟ​กัดฟันกรอด​ นัยน์ตา​โชติช่วง​ไปด้วยเพลิงโทสะ​ ไอ้ตำรวจชั่วที่พยายามเสแสร้งว่าเป็นคนดี มันก็ไม่ต่างจากคนที่กระทำความเลวกระทำความผิดอย่างพวกเข าหรอก

น้ำเสียงเยียบเย็นคุ้นเคยกล่าวขึ้น ขณะที่ทั้งจวนกำลังสับสนวุ่นวาย เหลียงจินฮ่าวเงยหน้ามองดวงตาเบิกโพลง ข้างกายยังมีบุตรสาวที่เขาตามหามาสองสามชั่วยามอยู่ด้วย “คารวะซื่อจื่อ” “คารวะซื่อจื่อ” ผู้คนในจวนรีบยอบกายคารวะบุรุษตรงหน้าด้วยความตกใจ ก่อนจะเบือนสายตามองเหลียงฟางห รูที่ยืนอยู่ข้างกายเขา

ความเจ็บแค้นมีมากกว่าความอับอาย เจินซู่มองเสวียนสวี่ด้วยความเกลียดชังปนผิดหวังที่ดื้อรั้นเลือกเป็นฮูหยินรองในจวนฟ่างแห่งนี้ "สวรรค์คงเวทนาสตรีอาภัพรักเช่นข้าถึงได้ส่งโจรชั่วนั่นจับข้าไปและ..."

“เสียเวลาสองปีให้สุนัขไปย่อมน่าเสียดาย หากหลินโหวรู้สึกผิดต่อข้า มิสู้ทำอะไรเป็นการชดเชยให้ข้าสักหน่อย เงินแปดล้านตำลึงที่ค้างข้าในวันถอนหมั้น จนถึงตอนนี้เป็นวันที่สามแล้ว ข้าขอถามท่านโหวหน่อยเถิดว่าคิดจะคืนเมื่อใด? คงไม่ใช่ว่าต้องให้ข้าไปแจ้งความที่ศาลาว่าการซุ่นเทียนก่อน ถึงจะได้คืนหรอกนะ?” “จวนหลินโหวไม่ต้องการหน้าตา แต่จวนซ่งของข้ายังต้องการอยู่ แน่นอน ข้าขอแนะนำท่านโหวสักประโยค อย่าได้ไปหลอกลวงผู้บริสุทธิ์จะดีกว่า ได้ยินว่าแม่นางฉินยังอยู่ในคุก หรือนางรู้แต่แรกว่าท่านโหวขาดแคลนเงิน ตนเองก็อับจนหนทาง จึงได้คิดวิธีเช่นนี้ออกมา?”

สมบัติประจำตระกูลจวนโหว? เวินซื่อไดยินดังนั้นรู้สึกน่าขัน “ฮูหยินจงหย่งโหว หากชีวิตของจวนจงหย่งโหวยากจนค้นแค้นถึงขนาดไม่มีข้าวสารกรอกหม้อ พูดมาตามตรงก็ได้ ข้าพอบริจาคเงินให้สักสองสามอีแปะ ถือเป็นการแสดงน้ำใจ”

ตกกลางคืน ณ จวนอันกั๋วโหว จู่ ๆ ไฟดวงเล็กก็สว่างวาบ จากนั้นก็ลามเป็นไฟที่ลุกโหมขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเกิดเหตุเพลิงไหม้ ก็มีเสียงอุทานมากมาย “ไปเอาน้ำมาดับไฟเร็ว จวนโหวไหม้หมดแล้ว!”

สิ่งเดียวที่สะเพร่าและบ้าบิ่นที่สุดในชีวิตก่อนของฉัน คือการตกหลุมรักลูก้า โมเรตติ เป็นเวลาถึงห้าปีที่ฉันเรียกเขาว่าพี่ชายในยามกลางวัน และนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาในยามค่ำคืน กระทั่งครึ่งเดือนก่อน หน้าคลับของตระกูลโมเรตติ ฉันได้ยินเขากำลังคุยอยู่กับลูกน้องของตัวเอง 'ลูก้า นายจะเอายังไงกับเด็กผู้หญิงที่เกรซพาเข้ามาล่ะ? ไหนว่าตกลงกันว่าจะแค่เล่นๆ แล้วก็เขี่ยทิ้งไง ทำไมถึงปล่อยให้มันยืดเยื้อมาตั้งห้าปีได้วะ?' 'นายเข้าหาเธอเพื่อแก้แค้นแม่เลี้ยงสินะ? ก็โซเฟียทิ้งนายไปตอนนั้น นายก็เลยหันไปเล่นงานลูกสาวสุดที่รักของเกรซแทน อย่าบอกนะว่านายดันหลงรักเธอเข้าจริงๆ' จากนั้น น้ำเสียงที่เย็นชาและไร้ความปรานีของลูก้าก็ลอดผ่านรอยแง้มของประตูออกมา 'รักงั้นเหรอ? จะบ้าหรือไง ฉันแค่ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะจบเรื