Romans & histoires ทะลุมิติข้ามกาลเวลา

หยางหมิงอวี้ถามเรื่องที่คาใจอยู่ “ข้าพามาได้แต่พากลับไม่ได้ เรกิเท่านั้น ที่จะพาข้ามไปมาได้ นางสามารถใช้พลังเวทย์ธาตุสถิตทั้งห้า เพราะเมื่อพลังเราทั้งสี่รวมตัว จะทำให้ประตูมิติเปิดออกทั้งสองด้าน แต่ก็มีเวลาจำกัดเท่าที่พลังของพวกเราจะทำได้เท่านั้น แล้วเหตุการณ์ที่ดวงจิตแ ตกกระจายในครั้งนั้น มันเป็นอุบัติเหตุ! เป็นการกระทำของคนผู้นั้น ข้าเตือนนางแล้วแต่นางไม่ฟัง!”

ตู้ที่ฆาตกรหายตัวเข้าไปอาจเป็นประตูมิติเวลา สามารถให้เขาย้อนเวลากลับไปและกำจัดคนที่มีเรื่องกับเขา พอกลับไปยังเวลาเดิม เขาก็จะไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย ฉันยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเข้าเค้า มัวแต่คาดเดาจนตัวเองตกอยู่ในภวังค์และลืมซือซวี่ไปสนิท

หัวหน้าหอจึงตัดสินใจบางอย่างอย่างยากลำบาก เธอพาฉันไปที่หน้าต่างหอ "ที่นี่คือทางออกอีกทางของสุสาน จากตรงนี้ เธอจะกลับไปยังภูเขาอาลัยได้ แต่มันไม่ใช่ภูเขาอาลัยในโลกความจริงนะ" "ภูเขาอาลัยคือประตูสู่แดนปีศาจ และตอนนี้เธอ...ก็ไม่ได้อยู่ในโลกแห่งความจริงอีกแล้ว"

หากมีโดราเอมอนที่มีกระเป๋าวิเศษกับไทม์แมชชีนพวกตนก็จะอายุ 2 ขวบได้แล้ว “ไทม์แมชชีนของโดราเอมอนแค่พาข้ามเวลาไปในอนาคตหรือย้อนเวลาไปในอดีต แต่ไม่ได้หมายความว่าอายุของเราจะเพิ่มขึ้นหรือลดลง ไทม์แมชชีนช่วยพาเราไปเห็นอนาคตกับอดีตเท่านั้น สุดท้ายก็ต้องกลับมาสู่ปัจ จุบัน และไทม์แมชชีนที่พาข้ามเวลาไปอนาคตหรือย้อนอดีตก็ไม่มีจริง เป็นแค่เรื่องในจินตนาการเท่านั้น ลันตากับอันดาฟังพ่อจ๋านะครับ”

นางสะบัดข้อมือเบา ๆ พลอยวิญญาณสี่เม็ดปลิวไปประจำทิศ ม่านแสงสีฟ้านุ่มนวลแผ่ขยายออกเป็นจอภาพขนาดใหญ่กลางโถงสัจจะ หลินชิงอวี่ไม่รอช้า เขาหยิบ ‘สมุดโน้ตหนังแกะ’ เล่มหนาออกมาจากอกเสื้อ มันคือบันทึกที่เขาจดด้วยหมึกวิญญาณตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา รวมถึงโครงสร้างทางก ายวิภาคที่เขาตรวจสอบผ่าน ‘เนตรสวรรค์’ (ทักษะพิเศษที่ติดตัวเขามาตั้งแต่ทะลุมิติมาโลกนี้ ซึ่งช่วยให้มองเห็นทะลุผิวหนังและโครงสร้างภายในได้อย่างละเอียด)

สำหรับคณิกาที่ไม่มีแขก นางจะนั่งมองแสงโคมที่ค่อยๆ มอดลงพร้อมกับความหวังว่าวันพรุ่งนี้อาจมีแขกมาสนใจตนเองบ้าง ลลิตานั่งอยู่ตรงมุมห้องเงียบๆ มองดูบรรยากาศของหอหยกเขียวผ่านแสงประทีปที่สะท้อนลงบนพื้นไม้ขัดมัน นับจากวันที่เธอทะลุมิติมาที่นี่ก็ครบเดือนพอดี จากคนที่สื่อสารไม่ได้เ ลย ตอนนี้เธอสามารถเข้าใจและพูดจาง่ายๆ ได้แล้ว แม้จะยังติดขัดบ้าง แต่ก็พอให้ดำรงชีวิตอยู่ได้ในหอนางโลมแห่งนี้ได้สบายขึ้น

ความเจ็บปวดแล่นเข้ากลางหน้าผากจนนางต้องหลับตาแน่น มือบางกำผ้าห่มจนยับเยิน ก่อนจะทันได้เปร่งเสียงร้อง มิติก็ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง “ครบสูตรการทะลุมิติทีเดียว มาขนาดนี้น่าจะพอช่วยได้บ้างแหละ” นางสำรวจมิติเงียบๆ แต่ปริมานของด้านในมันเยอะจนคล้ายกับว่าเป็นโรงงานโรงงานหนึ่ ง แม้ของแต่ละอย่างจะมีแค่อย่างละชิ้นก็ตาม แต่พอนางหยิบมันขึ้นมาก็พบว่ามันมีอันใหม่มาแทนที่…คล้ายกับว่า มีไม่จบไม่สิ้นอย่างไรอย่างนั้น!!

ผมหลับตาลงใต้ฝ่ามืออันอบอุ่นนั้น พยายามสะกดกั้นหยาดน้ำตาและภาพความทรงจำอันโหดร้ายในอดีตให้จมลึกลงไป ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมบ้านสังกะสีหลังเล็กอีกครั้ง พร้อมกับความเหนื่อยล้าที่ค่อย ๆ ฉุดให้ผมจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา โดยที่ผมไม่มีวันรู้เลยว่า คนที่ผมนึกว่าหลับใหลไปแล้ว ยังคงมีสติ รับรู้ทุกสิ่ง ทุกถ้อยคำที่แสนเจ็บปวดและเจตนารมณ์อันบริสุทธิ์ของเด็กสลัมคนนี้ ถูกส่งผ่านเข้าสู่โสตประสาทและกำลังสั่นคลอนหัวใจอันด้านชาของอีกฝ่ายไม่แพ้กัน

"หรือว่าอะไรเหรอ กระรอกน้อย" "ผมเดินทางข้ามเวลามาจริงๆ อย่างที่หมอดูคนนั้นบอก" มือขาวทึ้งหัวตนเองด้วยความสับสนแต่มันก็มีแต่ให้คิดแบบนี้แล้วล่ะนะ ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้วล่ะ

“นักเดินทางข้ามเวลาหรือ” “ข้าคือผู้ที่สามารถเดินทางข้ามมิติหรือเวลา คนที่นี่อาจจะเรียกว่าภพภูมิก็ได้ แม้ข้าจะสามารถเดินทางข้ามเวลาได้ทว่ากลับไม่สามารถควบคุมว่าจะไปหรือมาเมื่อไหร่ ทั้งยังกำหนดสถานที่ที่จะไปไม่ได้ ดังนั้นพรุ่งนี้ข้าอาจจะหายตัวไปเฉยๆ โดยที่ตัวข้าเองก็ไม่รู้ หรือไม่ไ ด้ต้องการเลยด้วยซ้ำ ท่านก็เห็นแล้วตอนที่ข้ามา ท่านรู้ว่าข้ามิได้โกหกเพียงเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากสถานการณ์เหล่านี้”