Romans & histoires ทะลุมิติข้ามกาลเวลา

ทว่าศิลาเวทมนตร์กลับส่งเสียงร้องเตือนภัยความล้มเหลวฉุกเฉินตัวอักษรสีแดงสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ‘ไม่สามารถเรียกคืนวิญญาณได้ สาเหตุจากโครงสร้างมิติออโรราปิดล็อคสมบูรณ์เนื่องจากความผันผวนของพายุมิติและช่องทางเชื่อมต่อจากภายนอกถูกตัดขาดถาวรเป็นเวลา 100 ปียมโลก’ "อะไรนะ!" เวนเบิกตากว้างพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อสูทของกาเบรียลอย่างแรง "หมายความว่ายังไงที่ตัดขาดถาวรร้อยปี?!"

ภาพเหล่านั้นพุ่งเข้ามาแบบไม่ปรานี ทำให้ลมหายใจของซื่อหลันสะดุดไปชั่วขณะ นางก้มหน้า พึมพำแผ่วเบา “ที่แท้ ข้าก็มาเกิดใหม่ในนิยายเรื่อง ศึกรักทรราช ที่เพิ่งอ่านใกล้จะจบไปเมื่อคืนนี้… เฮ้อ… เป็นเพียงตัวประกอบน้อยที่ถูกย่ำยีในวังแล้วก็ต้องตายอย่างอนาถอีก… ”

ในเมื่อทะลุมิติเข้ามาแล้วจะทำอะไรได้นอกจากยอมรับ ทำใจ และใช้ชีวิตอย่างสงบภายในนิยายเรื่องนี้ เพราะชีวิตจริงนางตายไปแล้ว มันก็เหมือนพรจากสวรรค์ที่ทำให้นางยังมีชีวิตอยู่ถึงจะไม่ใช่ร่างกายตัวเองแต่วิญญาณก็ยังเป็นของนาง ฉะนั้นใช้ชีวิตให้คุ้มค่าในโลกนิยายนี้เสีย ดีกว่า “เย่ไป๋ฉี” “เจ้าคะ?” เย่ไป๋ฉี หันมาตามเสียงเรียกเยี่ยนฟางจึงมั่นใจแล้วว่านางทะลุมิติเข้ามาในนิยายและอยู่ในร่างของเยี่ยนฟางที่เป็นอาจารย์หญิงแห่งสำนักหลานเฟิน

ด้ถ้าไม่รู้ความลับนี้ ถ้าเกิดรู้ความลับนี้แล้วจะไม่สามรถย้อนเวลาได้อีกเลย ซึ่งบอมบอมก่อนหน้านี้ฟังเพลงปาฏิหาริย์อยู่หลายรอบก็ไม่สามารถย้อนเวลาได้ ส่วนการกลับมาในครั้งนี้ของบอมบอมเป็นผลของการนั่งสมาธิจึงเกิดญาณทิพย์ ที่สามารถข้ามมาทำลายกำแพงมิติกาลเวลาได้ และนี่คือส าเหตุที่ทำให้บอมบอมได้กลับมาในปัจจุบันอีกครั้ง “เป็นอะไรลูกยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น”วิกานดาถาม “เปล่าครับ แม่เล่ามาเลยครับ” “ได้ เดี๋ยวแม่เล่าให้ฟัง”

ป้าฟางช่วยพยุงนางให้ลุกขึ้น พลันความทรงจำของเจ้าของร่างก็ถาโถมเข้ามาในหัวของผู้มาใหม่ ‘ทะลุมิติ! ฉันทะลุมิติเข้ามาในยุคโบราณแล้ว’ พอฉินเสี่ยวโหรวรู้ตัวทุกอย่างรอบกายก็หยุดนิ่ง กรอบสีน้ำเงินโปร่งใสพลันปรากฏตรงหน้า

เสียงลมหวีดหวิวพัดเข้ามาจากบานหน้าต่างเปิดอ้าออกเพราะปิดไม่สนิท แรงลมหนาวเย็นปะทะใบหน้าจ้าวหานหรง เปลือกตาของนางขยับและค่อย ๆ ลืมขึ้น ร่างกายกลับมาทำงานตามปกติอย่างเหลือเชื่อ เพราะความพยายามมาหลายวันนางนั่งนิ่ง ๆ ทำสมาธิจวบจนกระทั่งเกิดผลสำเร็จจึงสามารถเดินทางข้ามกาล เวลากลับมาได้อีกครั้ง "ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลย" นางขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน นับว่าโชคดีที่ไม่มีใครนำร่างของนางไปใส่ในโลงศพ

กลับพุ่งทะลุห้วงมิติออกไป พุ่งผ่านดวงดาวผ่านกาลเวลาผ่านโลกทั้งสองใบมุ่งตรงไปยังอีกฟากหนึ่งของโชคชะตาระบบเงยหน้ามองก่อนกลืนน้ำลาย

ธิดาดอยเคยดูในละคร ในภาพยนตร์และอ่านหนังสือนิยายที่พระนางข้ามภพข้ามกาลเวลาไปยุคต่างๆ ตอนที่เธอดูและอ่านก็ยังคิดว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ไม่มีใครข้ามทะลุมิติย้อนกลับไปอดีตหรือข้ามเวลาไปอนาคต ทว่าตอนนี้เธอเชื่อแล้ว เชื่อว่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้จริง “แล้ วทำไมเจ้าถึงได้กลายเป็นคนล่ะ” คำถามนี้ธิดาดอยจนด้วยคำตอบ เธอมองหน้าองค์รัชทายาทที่ทำหน้าครุ่นคิดนิ่ง หรือว่าตอนกลางวันเจ้าจะเป็นนก แล้วพอพระอาทิตย์ตกดินเจ้าก็กลายเป็นคน”

“เจ้าพูดมาเถอะว่าต้นเกสรจันทรานั้นอยู่ที่ไหน ข้าจะไปเอามันมาให้เจ้าเดี๋ยวนี้!” “หากท่านกล่าวเช่นนั้น ข้าก็จะไม่เกรงใจแล้วกัน ต้นเกสรจันทรามีดอกสีขาวนวล เมื่อมันโดนแสงพระจันทร์จะเปล่งแสงออกมา แม้อยู่ในความมืดก็ยังเห็นมันชัดเจน แต่ว่ามันจะขึ้นอยู่ที่ผาคืนจันทร์ซึ่งอยู่ทาง ทิศตะวันตกเท่านั้น ในหนึ่งปีดอกเกสรจันทราจะออกดอกเพียงครั้งเดียว ระยะเวลาที่มันจะยืนต้นคือสิบวัน ข้าอยากได้มัน ท่านทำได้หรือไม่” “ข้าจะนำมันมาให้เจ้า”

โจตื่นเต้นกับบ้านเมืองทันสมัย ไปไหนด้วย ยานแห่งการหายตัว เข้าไปในยานแล้วมันจะหายไปชั่วพริบตาไปโผล่อีกทีหนึ่ง “มันคือยานขับเคลื่อนด้วยระบบควอนตัม มิติกาลเวลาในโลกหน้านี้รวดเร็วขณะเปลี่ยนสถานที่ (space shift) ดังนั้นเวลาของคนในโลกแห่งอนาคตนี้จะเหลือเฟือจนกลายเป็นเชื่องช้ากว่าจะ หมด 24 ชั่วโมงในแต่ละวัน” เธออธิบายจนเขาตื่นเต้นไม่หยุด