ทะลุมิติมาเป็นพระชายา Novels & Stories

รั่วหยุนซีถามด้วยแววตาไม่เข้าใจ "คุณท่านอยากอุ้มหลานแล้วนะคะ" เป็นคำตอบอ้อมๆ แต่แทงใจ เธอทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายช่วงที่นางเอกแต่งงานเข้าตระกูลฝูครบหนึ่งเดือนเต็มพอดี และเป็นช่วงหนึ่งเดือนที่พระเอกไม่แตะต้องตัวเธอแม้แต่นิดเดียว "ฉันทราบค่ะ"

ภายในร่างของเขารู้สึกเหมือนได้คืนวัยหนุ่มอีกครา ความเหนื่อยล้า ความสึกหรอที่สะสมมานานปีเหมือนถูกลบล้างไปในพริบตาเขาหลับตา แล้วค่อย ๆ ลืมขึ้น สายตาเปี่ยมไปด้วยประกายใหม่ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ไม่ผิดแน่...” เขาพึมพำ คล้ายเอ่ยให้ตนเองฟัง “นี่คือ บุปผาเมฆ คืนชีพ... ยานี้คือสิ่งที่คนทั้งแผ่นดินใฝ่หา ยาแห่งสวรรค์ที่ทำให้คนใกล้ตาย กลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง... แม้ข้าได้รับเพียงเศษหยด แต่ฤทธิ์ของมัน... ช่างเกินคำบรรยาย”

เฟยเถาไม่รอให้ไป๋ไป๋เอ่ยตอบคำถามนาง นางรีบทำตามวิธีในนิยายทันที ไป๋ไป๋รีบใช้อุ้งเท้าหน้าของมันแตะไปที่ตัวของเฟยเถา ก่อนที่นางจะหายเข้าไปในมิติได้ทัน “สวรรค์!!! ข้ามีมิติ กรี๊ดดดดดดด” นางกระโดดไปรอบๆ อย่างยินดี

เธอรีบเข้าไปหาเขาไถ่ถามด้วยความเป็นห่วงแต่แท้ที่จริงหวาดกลัวจนตัวสั่น ‘นี่ไม่ใช่เวลาให้เธอมาหวาดกลัวนะโม่หยางอัน ชายที่อยู่ตรงหน้าคือพระเอกนิยายเรื่องที่เธอกำลังอ่าน แถมตอนนี้ดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของซ่งชิงชิงนางเอกที่น่าสงสารอีกต่างหาก เฮอะ! ฉันต้องหาทางรอดจ

หมอยังไม่มีหลงเหลือ เขาเป็นยาจกเหรอ? เหอะ ทะลุมิติมาแทนที่จะได้เป็นตัวร้ายผู้แสนร่ำรวยแต่นี่อะไร เธอมาอยู่กับยาจกแบบนี่เหรอ สวรรค์ลำเอียงเกินไปแล้วไหม หรือชาติที่แล้วเธอไปขายชาติหรือทำอะไรให้ไม่พอใจเลยลงโทษกับแบบนี้ ไฉ่หงสถบด่ามากมายอยู่ในใจหารู้ไม่ว่ามีสายตาอีกคู่ หนึ่งกำลังเพ่งมองอยู่

“ถ้าคุณทะลุมิติมาเหมือนกัน... แล้วคุณเป็นใครคะ” เธอจำได้ว่าตอนอยู่บนรถสารบาปไปจนหมด กลัวตายจนสมองหดตดหายเหลือเท่าเมล็ดถั่วเขียวด้วยซ้ำ ประธานธันย์ยิ้มแทนคำตอบ เขาไม่คิดว่าโลกมิตินี้พวกเราทั้งคู่ควรรู้จักชื่อจริงกันและกัน เมื่อหลุดออกจากมิติโลกนี้ สุดท้ายก็คือคนแปลกห น้าอยู่ดี

ซ่งซูหลานขมวดคิ้ว คอตกหูลู่ดุจแมวน้อย เขาจะดีกับข้าได้อย่างไร เขาเป็นถึงโอรสแห่งสวรรค์เชียวนะ ข้าเป็นพระชายา อีกหน่อยเขาก็ต้องมีสนมล้อมหน้าล้อมหลัง เฮ้อ...ซูหลานเอ๊ยซูหลาน ทะลุมิติเข้ามาเป็นชายาแสนอาภัพรักอีกจนได้

ี่เจ้าสัมผัสเป็นตัวแรกหลังจากเข้าร่างเด็กคนนี้” “ให้แค่ไก่หนึ่งตัวทั้งที่คุณพาดวงวิญญาณผมมาผิดดวงเนี่ยนะ ให้น้อยเกินไปไหม เห็นคนอื่นเขาได้มิติเก็บของเอย น้ำพุวิเศษเอาไว้ปลูกผัก หรือแม้แต่มิติห้างสรรพสินค้าอะไรนั่นน่ะ มีประโยชน์กว่าไก่ตัวเดียวอีก ให้อย่างอื่นไม่ได้ห รือไงกัน”

หลินเสี่ยวเหยาจับมือน้องชายไว้ เธอหลับตาลงทันที รอยสักรูปดอกบัวสีเงินสว่างขึ้น ก่อนที่พวกเขาจะหายเข้าในมิติ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาก็มาอยู่ในสถานที่ที่ว่างเปล่า เต็มไปด้วยข้าวที่เธอหามาตอนอยู่ในวันโลกาวินาศในชาติที่แล้ว ข้าวของวางระเกะระกะดูไม่เป็นระเบียบ ภายในม ิติมีห้างสรรพค้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงตรงกลางมิติ

หลี่เจี้ยนหมดสติไปทันที มือเรียวแตะลงบนหน้าผากของเขา ธาตุมิติมายาแผ่คลุมร่างของชายหนุ่มไว้จนมิดชิด ร่างของหลี่เจี้ยนหายวับไปจากพื้นหินชื้นเย็น เข้าสู่มิติมายา ท่ามกลางเหยื่ออีกหลายสิบชีวิตที่นอนเรียงราย นุ่มนิ่มมองซ้ายมองขวาด้วยความลังเล “นายท่าน ไม่พาทั้งหมดไปหรือขอรับ ”