นอกใจ

จากอุบัติเหตุ ราชินีทหารรับจ้างกลายมาเป็นผู้หญิงขี้เหร่ที่มาหลอกลวงผู้คน!เพียงแค่การเกิดใหม่ ทำไมถึงตื่นมาในโหมดนรกล่ะ?ทำให้เสียโฉม ลักพาตัวไป ร่างกายอ่อนแอและพละกำลังต่ำ กรีดข้อมือฆ่าตัวตาย? เฉินมู่ตั้งท่าต่อสู้ ในโลกนี้ไม่มีอุปสรรคใดที่ฉันไม่สามารถผ่านไปได้!ต้องต่อสู้กับพ่อห่วยและแม่เลี้ยง ลงโทษชายเลวหญิงชั่ว ไม่เพียงฟื้นฟูใบหน้าให้กลับมาสวยงดงามเหมือนเดิม แต่ยังมีความแข็งแกร่ง ที่ใครก็ไม่สามารถเอาชนะได้! ไม่กี่เดือนต่อมา คุณหนูใหญ่เฉินขึ้นเป็นอันดับหนึ่งอย่างมั่นคง ชั่วชีวิตนี้ก็เตรียมตัวสง่าผ่าเผย ข่าวลือว่าหัวหน้าใหญ่ตระกูลฮั่วไม่ชอบผู้หญิง และพูดเสียงเบาว่า “ภารกิจสำเร็จแล้ว ก็ควรจะกลับบ้านไปให้กำเนิดลูกได้แล้ว”

เรื่องของ “นิด” เภสัชกรสาววัยสามสิบปี ที่สามีไม่สามารถทำให้เธอถึงจุดสุดยอดได้ จนกลายเป็นความเก็บกด ที่พร้อมระเบิดขึ้นมาได้ทุกเมื่อ มาลุ้นกันว่าเธอจะทนต่อความต้องการของตัวเองได้นานแค่ไหน และใครจะเข้ามาช่วยเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไป

เพียงฤดี นักบัญชีสาวแสนขยันผู้ต้องการหลีกหนีจากสภาพคนหาเช้ากินค่ำในเมืองหลวงและครอบครัวที่เต็มไปด้วยปัญหา จึงตัดสินใจซื้อที่ดินในต่างจังหวัดแปลงหนึ่ง หวังว่าจะใช้เป็นสถานที่เขียนนิยายออนไลน์และทำช่องยูทูป หลังจากที่ทำเป็นอาชีพเสริมมานาน เพื่อจะสร้างความมั่นคงให้กับทุกคนในครอบครัวที่จากมา พวกเขาจะได้รู้สักทีว่า เธอไม่ได้คิดจะทิ้งมาเพื่อหาความสบายตามลำพังอย่างที่มารดาปรามาสไว้ แม้ตอนนี้จะต้องอาศัยอยู่ในบ้านร้างตามลำพังเธอก็ยอม! ขณะที่คีรินสถาปนิกหนุ่มมากความสามารถ เดินทางกลับบ้านที่ทิ้งร้างไว้เกือบสิบปีเพื่อตั้งหลัก หลังจากผิดหวังเรื่องความรัก คำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ของคนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน ทำให้เขาต้องตัดสินใจเดินทางกลับมายังบ้านเกิด แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านในค่ำคืนที่ฝนตกหนัก กลับพบว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งอาศัยอยู่ในบ้านของเขา แล้วเขาจะไล่ผู้หญิงไร้บ้านคนนี้ออกไปได้อย่างไร นอกจากรับไว้ให้อยู่ช่วยงานบ้านระหว่างที่เขารีโนเวทบ้านก็ยังดี ทว่าบรรยากาศอันงดงามของพะโต๊ะ เมืองในหมอกของภาคใต้ที่สวยงามดั่งเมืองเหนือ กับความขยันใสซื่อของเธอ ก็ค่อย ๆ ร้อยรัดหัวใจของเขาเอาไว้อย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางกำแพงของคำว่า ‘ห่างกันสักพัก’ ซึ่งคอยก่อกวนอยู่ในหัวใจ

ในวัยเข้าเลขหก ฉันเลือกทางเดินชีวิตใหม่ ในวันครบรอบวันแต่งงาน ฉันกำลังเก็บกวาดบ้านได้เจออัลบั้มภาพถ่ายอัลบั้มหนึ่งเข้า ที่แท้สามีฉันมักจะพาคู่ขาของเขาไปถ่ายรูปแต่งงานในวันนี้ทุกๆ ปี ตั้งแต่อายุสี่สิบถึงหกสิบปี จากผมดำจนกลายเป็นผมหงอก ตลอดยี่สิบปีไม่เคยขาดหาย ด้านหลังภาพถ่ายยังมีลายมือของสามีฉันที่เขียนไว้ว่า ‘แด่สุดที่รักของผม’ ในเมื่อคนที่เขารักไม่ใช่ฉันอีก ฉันก็ไม่จำเป็นต้องคนรับใช้ให้เขาต่อไป เลี้ยงลูกแล้วตามด้วยเลี้ยงหลาน อยู่แบบมึนงงมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว จะเปลี่ยนตัวเองตอนนี้ก็ยังไม่สาย

“โอย...พี่อร...พี่ครับ...พี่...ซี๊ดดด” ชาติเด้งสะโพกเหมือนอยากส่งไส้กรอกเยอรมันยักษ์ให้เจ้าของบ้านสาวสวย ก็หล่อนเล่นรวบหัวรวบหางแบบนี้มีหรือที่หนุ่มวัยกำลังมันส์จะปล่อยให้หลุดไปได้ เขาก็มองเอมอรตั้งแต่หน้าประตูบ้านแล้วแต่นึกไม่ถึงว่าหล่อนจะใจกล้าเสนอให้เขาแบบนี้ หล่อนเสนอเขาก็ต้องสนอง หล่อนอยากกินเขาก็จะให้หล่อนลองลิ้มชิมให้แซ่บถึงใจ สาวผิวขาวหุ่นอวบคงเปลี่ยวเหงาหัวใจ หล่อนคงไม่เคยโดนของใหญ่ เขานี่แหละจะทำให้หล่อนรู้ว่ามันเป็นยังไงบ้าง

“หนูเมษ์… ลุงไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว ตั้งแต่หนูแต่งงานไป” ลุงชัชกระซิบเสียงแหบพร่า เมษาซบหน้าลงบนแผงอกของเขา เธอไม่สามารถพูดอะไรได้ เธอเพียงแค่รู้สึกถึงความอิ่มเอมใจที่ท่วมท้นอยู่ในอก "หนูก็กลับมาแล้วไงคะ... มาหาคนที่ทำให้หนูมีความสุข..." เมษากระซิบออดอ้้อน พวกเขาใช้เวลาพักผ่อนอยู่ด้วยกันในกระท่อมอีกสักพัก ก่อนที่จะค่อยๆ ลุกขึ้นแต่งตัว เมษามองไปยังกองฟางที่ยับยู่ยี่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสุขสม ผิดบาป และโหยหา

ผู้หญิงที่หน้าตาสะสวย รูปร่างเซ็กซี่ ผู้ชายทุกคนก็ชอบมองเป็นเรื่องธรรมดา.. ไม่เว้นแม้แต่เมียเพื่อน.. เข้าทำนอง เห็นเมียคนอื่นมันชื่นหัวใจ.. โดยเฉพาะเมียเพื่อนสนิทกันมาก บ้านอยู่ใกล้กัน เห็นหน้ากันเกือบทุกวัน ความใกล้ชิด สนิทสนม และเป็นกันเอง อาจจะทำให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นได้..

เพราะความเข้าห้องผิดในครั้งนั้น ทำให้ชีวิตของเธอไม่สงบสุขอีกต่อไป เรเน่ ว่าที่เจ้าสาว ที่มาสละโสดกับกลุ่มเพื่อนสนิท เมื่อแฟนของเพื่อนในกลุ่มเป็นเจ้าของผับ จึงเปิดห้องให้เข้าพักผ่อน สนุกได้เต็มที่ แต่ด้วยความเมามาย เธอกลับไม่รู้เลยว่าห้องที่เข้าไปนั้น กลับเป็นห้องของใครบางคน คนที่เธอไม่ต้องการเจอมากที่สุด “พี่เฟิร์สมาทำอะไรที่นี่ ออกไปจากห้องเลยนะ” “หนูนั่นแหละเข้ามาในห้องพี่เอง ได้ข่าวว่าจะแต่งงานแล้วนี่ ทำไม! จำผัวเก่าคนนี้ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ” “อย่ามาพูดจาหยาบคายแบบนี้ เน่ไม่ชอบ” “หนูไม่ชอบก็ผลักออก ไม่ใช่แอ่นเข้าหา เพราะยังไงซะ ร่างกายก็จำสัมผัสของพี่ได้ดี”

เมื่อใกล้เลิกงาน เพื่อนร่วมงานเสียวหย่ามาหาฉันและอยากให้ฉันทํางานกะกลางคืนแทนเธอ ฉันปฏิเสธเพราะมีธุระหลังเลิกงาน คืนนั้น ระหว่างเข้าเวรเธอก็ถูกไล่ออกจากหน่วยงานเพราะออกจากหน้าที่โดยไม่ได้รับอนุญาต ด้วยเหตุนี้ จางเมิ่งหย่าจึงเกลียดฉันและผลักฉันลงบันไดเมื่อฉันท้องใกล้คลอด “หน่วยงานที่ฉันสอบเข้าได้อย่างยากลําบาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันก็คงไม่ถูกไล่ออก” “ถ้าฉันต้องมีชีวิตที่ยากลําบาก แกก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีเหมือนกัน” สุดท้ายฉันตกเลือดจนตาย หนึ่งศพสองชีวิต พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลัยกลับไปในวันที่จางเมิ่งหย่าหาฉันขอเปลี่ยนกะ ที่แท้คนที่เธอทิ้งหน้าที่ไปรนัดส่วนตัวโดยพลการด้วยก็คือสามีของฉัน

ฉันแต่งงานกับสามี ฮั่วเจ๋อซวี่ มาแปดปี ตลอดเวลานั้น เขาพาผู้หญิงกลับบ้านทั้งหมดเก้าสิบเก้าคน ฉันมองดูเด็กสาวคนที่หนึ่งร้อยตรงหน้า เธอจ้องมองฉันอย่างท้าทาย แล้วหันไปถามเขาว่า “คุณฮั่วคะ นี่คือภรรยาที่ไม่ได้เรื่องของคุณเหรอคะ?” ฮั่วเจ๋อซวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ตอบอย่างเกียจคร้านว่า ใช่ เด็กสาวคนนั้นเดินเข้ามาตบหน้าฉันเบา ๆ พร้อมหัวเราะแล้วพูดว่า “คืนนี้ตั้งใจฟังให้ดีนะ ว่าผู้หญิงที่เก่งเขาเป็นยังไง!” คืนนั้น ฉันถูกบังคับให้นั่งฟังเสียงครวญครางที่ห้องนั่งเล่นตลอดทั้งคืน เช้าวันรุ่งขึ้น ฮั่วเจ๋อซวี่สั่งให้ฉันทำอาหารเช้าเหมือนเช่นเคย แต่ฉันปฏิเสธ ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่า ฉันกับเขาแต่งงานกันด้วยข้อตกลง และวันนี้คือวันที่สามก่อนที่ข้อตกลงจะสิ้นสุดลง