มนุษย์อสูร Novels & Stories

สลักระเบิดออก เสียงโลหะกระทบเบา ๆ ก่อนเขาจะเหวี่ยงแขนออกไปสุดแรงวัตถุทรงกลมสีน้ำตาลแก่ไปยังร่างมหึมาของอสูรบึงอเวจีที่กำลังอ้าปากกว้างหมายจะพุ่งเข้ามารวบงับพวกเขาทั้งหมดในคำเดียว เมื่อลูกระเบิดพุ่งเข้าปากของมัน เจ้าอสูรบึงอเวจีงับปากและทำสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อยที่ม ันเห็นเหล่ามนุษย์พวกนี้ไม่รู้ว่าเขี้ยวหินอะไรเข้าปากมัน จากนั้นมันก็ตัดสินใจที่เคี้ยวหินก้อนนี้ให้พวกมนุษย์หน้าโง่เหลานี้ดู เพื่อจะบอกพวกเขาว่ามันจะเคี้ยวกระดูกของพวกเขาให้แหลกละเอียดเหมือนดั่งหินน้อยก้อนนี้

ปนันชิตาหน้าเสีย เมื่อแผ่นหลังสัมผัสกับกระจก “ไม่มีใครเห็นหรอก ตรงนี้มีแค่เรา” ถึงจะมีใครเห็นเขาก็ไม่แคร์ ร่างสูงวางคนตัวเล็กลงกับพื้น หมุนเธอเข้าหากระจก สอดแขนเข้าขาเรียวแล้วยกขึ้น ก่อนจะอัดลำรักเข้าไปทางด้านหลัง ใบหน้าด้านข้างและอกอวบบดบี้ไปกับกระจก เมื่อภาสันต์อัดกระแท กความใหญ่โตลงมาไม่ยั้ง

“ทุกคนเจ้าคะ นี่คือเสี่ยวเฟิ่ง วิหคเพลิงอมตะ ส่วนนี่คือเสี่ยวไป๋ จิ้งจอกเก้าหาง ทั้งสองตัวเป็นสัตว์อสูรในพันธสัญญาของอาหงเจ้าค่ะ” หลิงอิงและคนอื่น ๆ ตื่นตกใจเมื่อได้รับรู้ว่าสัตว์อสูรในพันธสัญญาของคุณหนูเป็นชนิดที่หาได้ยาก อาจกล่าวว่าตำนานย่อมได้ ไม่มากนักที่สัตว ์อสูรชั้นสูงจะทำพันธสัญญากับมนุษย์

เสียงทุ้มของเสือขาว ดังขึ้น "เจ้าพูดได้หรือ...ดีจัง ข้าจะได้ไม่ต้องพูดคนเดียวอีก ชาตินี้เจ้าชื่ออะไร ชาติก่อนข้าตั้งชื่อให้เจ้าว่าจอมทัพ โดยถามความเห็นจากเจ้าไม่ได้เพราะเจ้าพูดไม่ได้" " ข้าเป็นอสูรระดับ 5 ย่อมต้องสื่อสารกับมนุษย์ได้และข้าไม่มีชื่อ”

ตามบันทึกในวิชาที่เขาได้รับถ่ายทอดมาจากมังกรเฒ่า เจ้าสิ่งที่เรียกว่าอสูรน้ำนี่มีมาแต่โบราณกาลแล้ว เริ่มแรกเป็นดวงวิญญาณปกปักรักษาสุสาน แต่ต่อมาผู้คนค้นพบว่าอสูรน้ำกินสมองและอวัยวะภายในของมนุษย์เป็นอาหาร จึงไม่ใช้มันเฝ้าสุสานอีก

ัก ไร้การเล้าโลม กายสาวมีสภาพไม่ต่างจากดอกไม้โดนขยี้จนแหลกยับ จิตใจแหลกสลาย ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อถูกทำร้ายจากเพศชายที่ตัวเองรังเกียจสัมผัส สิตาภานอนนิ่งปล่อยให้ชายหนุ่มโจนจ้วงเข้ามาในร่างอย่างไร้ทางสู้ น้ำตาหลั่งริน เจ็บทั้งกาย ร้าวไปทั้งใจ กว่าซาตานหนุ่ม จะลงอาญาจนสาแก่ใจ

หญิงสาวยังคงมีท่าทีไม่ใคร่จะเข้าใจ “แต่มีความเป็นไปได้ว่าท่านคือหนึ่งในเผ่าพันธุ์อสูร” “แล้วปีศาจกับอสูรนี่ต่างกันอย่างไรเล่า” “อสูรนับเป็นเผ่าพันธุ์ที่สูงส่งกว่าปีศาจ แต่กลับโหดเหี้ยมกว่ามาก เหล่าปีศาจไม่มีวิญญาณเพราะนับเป็นเดรัจฉาน แต่อสูรกลับมีวิญญาณแม้จะเต็มไปด้ วยกลิ่นอายแห่งความตาย” เอ่ยจบนางก็สบตากับเซี่ยซีเฟิงนิ่ง

พื้นดินแตกร้าวเป็นวงกว้าง เศษหินปลิวกระจายจนเหล่าทหารต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้าท่ามกลางฝุ่นควัน ร่างของสัตว์อสูรขนาดมหึมาค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น สัตว์อสูรตาเดียวก่อนกลายร่างนั้นได้กลืนกินพลังของสัตว์อสูรมากมาย มันจึงไม่อาจบอกได้ว่าเป็นสัตว์อสูรชนิดใด มันยืนสองขาเหมือนมนุษย ์ แต่มี

่งมนุษย์กับปีศาจ เราปล้นหมดทั้งฝั่งมนุษย์และปีศาจ เรามีเกาะของพวกเราที่อยู่กันอย่างสันติ ระหว่างปีศาจ อมุษย์และมนุษย์ นายข้าสร้างค่ายกลมากมายเพื่อซ่อนที่นั่น พวกเราไปช่วยมนุษย์ทำสงครามต่อต้านอสูรและพวกปีศาจ หลังจากนั้นก็ถูกสี่อสูรตามล่า พวกมันอยากได้ตัวเพื่

แดนอสูร ภาพชีวิตคู่ของมนุษย์คู่หนึ่งปรากฏขึ้นมาในมโนจิตของจอมมารผู้ปกครองแดนอสูรใต้พิภพ เฉินซีห่าวแค่นหัวเราะเมื่อเห็นภาพคนทั้งสองใช้ชีวิตด้วยกันจนแก่เฒ่า ไม่ว่าฝ่ายหนึ่งพยายามหลีกหนีเพียงใด สุดท้ายก็ได้ครองคู่กันมาสามภพ ยอมกระทั่งสลับวิญญาณแม้ตนจะส ูญเสียอายุขัยก็ยอม แต่ที่น่าขบขันกว่านั้นคือ บุรุษที่ดูลุ่มหลงสตรีขั้นหนักนั้นกลับเป็นจอมมารเช่นเขาที่แบ่งจิตไปตามพระชายาตน แม้เสี้ยวจิตนั้นจดจำเรื่องในแดนอสูรไม่ได้ ทว่ากลับหลงรักสตรีคนเดิมซ้ำ ๆ อยู่แดนอสูรเป็นอย่างไร การลงไปยังโลกมนุษย์ก็เช่นเดิม