รักที่เป็นม่านหมอก Novels & Stories

เพียงแค่ประโยคบอกรักคำเดียว ความรู้สึกเหมือนมีหมอกปกคลุมพลันสลายหายไปเหลือไว้เพียงแสงแดดยามเช้าอันสดใสและสายลมเย็นสบาย หัวใจซึ่งถูกตรึงเอาไว้ด้วยเข็มนับพันเล่มพลันถูกรักษาให้หายด้วยยารักษาชั้นเลิศ ใบหน้าเศร้าหมองค่อย ๆ ถูกกลืนกินด้วยปานแดงสีกุหลาบ

แทนคุณมองหน้าม่านเมื่อจบประโยคนั้น เมื่อก่อนความรู้สึกของเขามันอาจจะไม่ชัดเจนเท่าไหร่ แต่ตอนนี้มันชัดมาก “พี่เคยคิดว่าผู้หญิงที่พี่รักคือม่าน คนที่พี่อยากแต่งงานและใช้ชีวิตด้วยคือม่าน คืนนั้นของเรา พี่รู้ตัวแล้วว่าเป็นหมอก แต่พี่พยายามหลอกตัวเองว่าพี่เมาพี่เลยพลาด พี่ยังพย ายามหลอกตัวเองซ้ำๆ เพราะบางครั้งพี่คิดว่าคนที่เธอชอบคือแทนคุณเหมือนกัน วันนี้ความจริงในใจของพี่มันชัดเจนขึ้นแล้วนะ คนที่พี่รักคือหมอก คนที่พี่อยากแต่งงานและใช้ชีวิตด้วยคือหมอก และในวันที่พี่รู้ใจตัวเอง พี่จะไม่ยอมเสียลูกเสียเมียตัวเองไปอย่างแน่นอน”

ัครและคัดเลือกนักแสดงหน้าใหม่ เพื่อเข้ารับบทนำหญิงและบทสมทบสำคัญในละครโทรทัศน์ฟอร์มยักษ์แห่งปี เรื่อง "ม่านรักในสายหมอก" ซึ่งเป็นบทละครที่ดัดแปลงมาจากนิยายรักโรแมนติกที่มียอดขายถล่มทลายทั่วประเทศจีนและไต้หวัน ผลิตโดยความร่วมมือของสถานีโทรทัศน์ยักษ์ให� �่และกลุ่มทุนอิสระจากฮ่องกง

พายุตัณหาจบลงพร้อมกับพายุฝนตอนนี้มนตกานต์นอนอยู่ในอ้อมกอดของเหมวัตด้วยความเหนื่อย ด้านนอกยังคงมืดอยู่แต่ความรู้สึกในใจกลับชัดเจนและสว่างจ้า เธอยอมรับว่ารักผู้ชายคนนี้มากไม่รู้เขาจะมองเธอเป็นผู้หญิงใจง่ายหรือเปล่าแต่สำหรับเธอเขาเป็นผู้ชายคนแรกและคนเดียวของเธอ หญ ิงสาวหลับลงด้วยความเหนื่อยและตกใจตื่นมาไฟกลางห้องสว่างจ้า “ไฟฟ้าใช้ได้แล้วพี่เหมจะกลับเลยไหม” มนตกานต์ถามทั้งที่ยังไม่ยอมเงยหน้ามองเขา

ผ่านไป 2 ชั่วโมง "Now you know, nobody has ever loved anybody as much as I love you. (ทีนี้คุณรู้เเล้ว ไม่มีใครจะรักใครเท่าที่ฉันรักคุณ)" ท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีม่วงอมชมพูสวยงามเปี่ยมล้นไปด้วยความโรเเมนติกอันหอมหวาน ชายหนุ่มเเละหญิงสาวนั่งหันหน้าเข้าหากัน ทั้งคู่กำลังเอ่ยวาจาอันหวานซึ้งต่อคนรักของตัวเอง "There's one exception (ยกเว้ นผมอีกคนหนึ่ง)"

นางถาม เพราะเห็นเขาเอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับว่าคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา “ข้าไม่ได้เป็นอะไร อวี่ซิน” “เจ้าคะ” “เดิมทีเรื่องระหว่างเรามิได้เกิดขึ้นเพราะความรัก หากแต่งกันไปรังแต่จะมีทุกข์มากกว่าสุข ข้าว่าเราถอนหมั้นกันเถิด”

ม่านตาดำขยายกว้าง คิ้วเข้มเลิกสูง แววตาสั่นระริกมีน้ำตาเอ่อคลอ ในที่สุด เธอก็พูดคำนี้ออกมา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าดอกฟ้าอย่างเธอจะรักหมาวัดอย่างเขา มันเกินกว่าที่คนอย่างเขาจะคิดจินตนาการไปถึง “ฉันรักนายจริง ๆ รักตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ อาจจะตั้งแต่ที่เราผูกพันกันในตอนเด็ก � � มันสะสมเหมือนเราหยอดเหรียญลงกระปุก ยิ่งห่างกันฉันยิ่งรู้สึกคิดถึงและโหยหานาย รู้สึกตัวอีกที กระปุกนั้นมันก็เต็มเสียแล้ว” “ที่รัก ผมไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ว่าชีวิตคนอย่างผมจะได้ยินคำนี้”

เรือนผืนป่า ร่างสูงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ภายในเรือนยกมือขึ้นเกลี่ยไล้แก้มขาวเนียนละเอียดด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักหลังจากที่เขาทำการนำดอกทัดรักทัดหูให้เธอเสร็จแล้ว “สวยไหมคะ” “สวย” “รักไหมคะ” “รัก” “หลงไหมคะ” “หลง” นิลตราที่นั่งพับเพียบอยู่ตรงหน้าไม่ห่างจากเขาเอ่ ยถามเสียงหวานด้วยความออดอ้อนและพอได้ยินคำตอบก็นั่งหน้าแดงด้วยความเขินอาย เพราะทั้งคำพูดและสายตาของเขามันช่างหวานเหลือเกิน

“ขี้อ้อนแบบนี้สินะ พี่ป่าถึงรักจนหัวปักหัวปำ” สีฝุ่นเอ่ยพูดด้วยความมันเขี้ยวในความขี้อ้อนของนิลตราที่กางแขนทั้งสองข้างแล้วอ้อนขอกอดเธอ ก่อนที่ทั้งสองคนจะโผเข้ากอดกันด้วยความรู้สึกคิดถึงอย่างที่ไม่อาจจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

เพราะความรักนั้นไม่มีแบ่งแยก ผืนฟ้าและผืนป่ายังครองรักกับหญิงสาวแปลกหน้าได้ พวกเธอก็หวังว่าจะได้ครองรักกับชายหนุ่มแปลกหน้าอย่างเดโชเช่นกัน “มันแอบมองเอ็งอยู่” และเมื่อเดโชนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า แม่เฒ่าก็โน้มตัวเข้ามากระซิบบอกบางอย่างกับเขาเพื่อให้ได้ยินกันเพียงแค่สองค น