Novel & Cerita รักที่เป็นม่านหมอก

ผ่านไป 2 ชั่วโมง "Now you know, nobody has ever loved anybody as much as I love you. (ทีนี้คุณรู้เเล้ว ไม่มีใครจะรักใครเท่าที่ฉันรักคุณ)" ท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีม่วงอมชมพูสวยงามเปี่ยมล้นไปด้วยความโรเเมนติกอันหอมหวาน ชายหนุ่มเเละหญิงสาวนั่งหันหน้าเข้าหากัน ทั้งคู่กำลังเอ่ยวาจาอันหวานซึ้งต่อคนรักของตัวเอง "There's one exception (ยกเว้ นผมอีกคนหนึ่ง)"

ฉันรักแก...” เธอพร่ำบอกรักซ้ำ ๆ ขณะร่างกายทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียว หมอกฤศไม่ได้ตอบกลับเป็นคำพูด หากแต่เลือกแสดงออกผ่านการกระทำแสนเร่าร้อนซื่อตรง เขาพยายามจะบอกหล่อนผ่านสัมผัสนี้ว่าเธอก็สำคัญสำหรับเขามากเหมือนกัน ความเมาอาจจะพรากสติสัมปชัญญะไป ทว่าความรู้สึก ส่วนลึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำว่าเพื่อนกลับถูกเปิดเผยออกมาจนหมดเปลือก

นางถาม เพราะเห็นเขาเอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับว่าคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา “ข้าไม่ได้เป็นอะไร อวี่ซิน” “เจ้าคะ” “เดิมทีเรื่องระหว่างเรามิได้เกิดขึ้นเพราะความรัก หากแต่งกันไปรังแต่จะมีทุกข์มากกว่าสุข ข้าว่าเราถอนหมั้นกันเถิด”

ม่านตาดำขยายกว้าง คิ้วเข้มเลิกสูง แววตาสั่นระริกมีน้ำตาเอ่อคลอ ในที่สุด เธอก็พูดคำนี้ออกมา ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าดอกฟ้าอย่างเธอจะรักหมาวัดอย่างเขา มันเกินกว่าที่คนอย่างเขาจะคิดจินตนาการไปถึง “ฉันรักนายจริง ๆ รักตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ อาจจะตั้งแต่ที่เราผูกพันกันในตอนเด็ก � � มันสะสมเหมือนเราหยอดเหรียญลงกระปุก ยิ่งห่างกันฉันยิ่งรู้สึกคิดถึงและโหยหานาย รู้สึกตัวอีกที กระปุกนั้นมันก็เต็มเสียแล้ว” “ที่รัก ผมไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ว่าชีวิตคนอย่างผมจะได้ยินคำนี้”

เรือนผืนป่า ร่างสูงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ภายในเรือนยกมือขึ้นเกลี่ยไล้แก้มขาวเนียนละเอียดด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักหลังจากที่เขาทำการนำดอกทัดรักทัดหูให้เธอเสร็จแล้ว “สวยไหมคะ” “สวย” “รักไหมคะ” “รัก” “หลงไหมคะ” “หลง” นิลตราที่นั่งพับเพียบอยู่ตรงหน้าไม่ห่างจากเขาเอ่ ยถามเสียงหวานด้วยความออดอ้อนและพอได้ยินคำตอบก็นั่งหน้าแดงด้วยความเขินอาย เพราะทั้งคำพูดและสายตาของเขามันช่างหวานเหลือเกิน

“ขี้อ้อนแบบนี้สินะ พี่ป่าถึงรักจนหัวปักหัวปำ” สีฝุ่นเอ่ยพูดด้วยความมันเขี้ยวในความขี้อ้อนของนิลตราที่กางแขนทั้งสองข้างแล้วอ้อนขอกอดเธอ ก่อนที่ทั้งสองคนจะโผเข้ากอดกันด้วยความรู้สึกคิดถึงอย่างที่ไม่อาจจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

เพราะความรักนั้นไม่มีแบ่งแยก ผืนฟ้าและผืนป่ายังครองรักกับหญิงสาวแปลกหน้าได้ พวกเธอก็หวังว่าจะได้ครองรักกับชายหนุ่มแปลกหน้าอย่างเดโชเช่นกัน “มันแอบมองเอ็งอยู่” และเมื่อเดโชนั่งคุกเข่าลงตรงหน้า แม่เฒ่าก็โน้มตัวเข้ามากระซิบบอกบางอย่างกับเขาเพื่อให้ได้ยินกันเพียงแค่สองค น

คำว่ารักที่ออกมาจากปากของเขาทำให้ร่างบางต้องหันไปมองหน้าเขาอย่างไม่นึกเชื่อหูตัวเองคำที่เธอไม่คิดว่าจะเคยได้ยินคำนี้จากผู้ชายที่เจ้าชู้อย่างเขา “รักเหลือเกิน” หมดแล้วความรู้สึกทุกอย่างตอนนี้พัสวีร์ไม่คิดจะเก็บไว้เขาเพียงแค่อยากให้เธอรับรู้ความรู้สึกของเขายอมรับอย่างไม่ อายว่ารักผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งอย่างเธอจนหมดใจเวลาที่ผ่านมาทำให้เขารู้ว่าถ้าเขาเสียหญิงสาวตรงหน้าไปอีกเขาคงได้ตายเข้าสักวัน

เขาย้ำชัดเจนทุกคำ หญิงสาวส่ายหน้าไปมาช้าๆ หล่อนไม่ได้รักเขา แล้วจะแต่งงานกันได้ยังไง “เราไม่ได้รักกัน จะแต่งงานกันได้ยังไง” ดวงตาสีน้ำทะเลของราฟไหววูบ มือใหญ่กระชับมือบางแน่นขึ้น

นิ้วชี้เรียวตีปลายจมูกรั้นของภรรยา แว็บหนึ่งเขามองเห็นประกายบนดวงตากลมโตวาววับขึ้นมา “ม่านแค่คิดว่า...” “ว่า?” “ว่าม่านรักพี่คิมนะคะ” จูบที่แก้มสากเบาๆ ก่อนจะหันหน้าไปมองสวนดอกไม้ต่ออย่างอารมณ์ดี “พี่ก็รักหนู รักมาก ดีใจที่หนูรับด้านไม่ดีของพี่ได้”