ลางสังหรณ์ Novels & Stories

หลิวซิงแย้ง "ใช่... มันมีพิษ แต่มันคือพิษคนละชนิดกับที่ทำให้นางกำนัลตาย" มู่หรงเสวี่ยหยิบปิ่นปักผมเงินที่นางยึดมาจากนางกำนัลที่เสียชีวิตขึ้นมาดู นางสังเกตเห็นคราบสีเขียวคล้ำจางๆ "พิษบนเงินนี้คือ 'กำมะถันม่วง' ซึ่งทำให้ผิวหนังพุพอง แต่ไม่ถึงตาย... อ๋องเจ็ดจงใจป ้ายพิษนี้ไว้ที่เครื่องประดับเพื่อให้สอดคล้องกับข่าวลือ แต่ 'ความตาย' ที่แท้จริง... มันซ่อนอยู่ที่อื่น"

้าแห่งการค้าฝั่งตะวันตก มันมีชื่อว่า แท่งศิลาชะล้างความลวง หากลายเซ็นนี้เป็นลายเซ็นที่แท้จริงที่ถูกเขียนขึ้นด้วยความบริสุทธิ์ใจ มันจะไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง ทว่าหากมันคือการปลอมแปลงที่มีร่องรอยของการร่างแบบซุกซ่อนอยู่ แท่งศิลานี้จะละลายหมึกสีดำที่เคลือบอยู่ภายนอกออก จนหมดสิ้น และเผยให้เห็นความจริงที่เน่าเฟะที่ซ่อนอยู่เบื้องล่าง"

กรงเล็บมัจจุราช ห้า...กระบี่ไร้วิญญาณ หก...เมฆาไร้ลักษณ์ และเจ็ด...นางมารหมื่นพิษ เขาไม่ได้เห็นสัญลักษณ์ซึ่งทำให้นึกถึงการเข่นฆ่าของเจ็ดดวงดาวมานานปี เมื่อได้เห็นก็อดที่จะคิดถึงความเจ็บปวดในอดีตไม่ได้

“ใช่” “ว่ากันว่าดอกจันทราหวนมีสีเงินยวงและเปล่งประกายเป็นอย่างมากในยามที่ได้อาบแสงจันทร์ มันสามารถขจัดพิษได้ทุกชนิด แม้แต่พิษร้ายของสัตว์วิญญาณอย่างพิษของอสรพิษทมิฬก็สามารถขจัดได้!”

เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาจริงจัง “มันคือกาสองช่องชากับ… ยา” เยี่ยนหยางกำมือแน่น “หลังแม่ของตัวละครนี้ตาย กาน้ำใบนี้หายไป” “ไม่หาย” หลิงอันแก้“ถูกทำลาย”

หญิงสาวสะดุด ความความอยากรู้อยากเห็น ผนวกกับความคลั่งไคล้อักษรโบราณ ทำให้เธอสะกดความตื่นเต้นไว้ในอกแล้วแกะรอยตัวหนังสือนั้นต่อไป “...เห็นฝอด๒ ซ้าง โดยล้านเลียนผา ลัดแผ่นพื้น เขาขาดทลายลง รอยพลายหลวง หล่มไปเป็นส้าง รอยนั้น อัศจรรย์แท้ สามวายังย่อม พูวะนา ดท้าว ทวย๓ ก้าวไต่ตาม ฟังยินเสียง สะเทือนก้อง กงดินดาแตก ภูวนาถท้าว มิย้านล่วงเถิง

ปลายที่ใส่มาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานของโลหิตเกือบจะทั้งตัว นั่นคือภาพสุดท้ายที่น้ำหนาวเห็นก่อนทุกอย่างจะดับหายไปพร้อมสติของเธอ… ---หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้---

‘เสริมเสน่ห์ผัวรักผัวหลง’ นั่นคือการบริการที่นายหน้าบอก พร้อมการันตี ‘ถ้าไม่สัมฤทธิ์ผลไม่คิดเงิน’ โฆษณาผ่านเข้ามาในเว็บไซต์ที่หล่อนดูอยู่พอดี ภาพยันต์สีทองดูแวววาวอยู่ในพื้นสีดำ ทำให้หล่อนสัมผัสปลายนิ้วลงไป จากนั้นหล่อนก็พบว่านั่นเป็นแอพพลิเคชั่นที่พาให้หล่อนพบกับนาย หน้า

หยงยวี่ทำหน้าดูแคลนเจ้าหมาป่า แต่เฮยหลางกลับส่ายหน้าไปมา “ไม่ถูกต้อง...นางทำเหมือนว่าคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี...” หลานซีคิดตามที่เฮยหลางพูดก็รู้สึกว่าสหายพูดได้ถูกต้อง “กางตาข่ายฟ้าอำพรางต้องมีระดับปราณขั้นสี่รวมกับร่ายมนต์สร้างตาข่ายขึ้นมา หากไม่ใช่สัตว์อสูรระดับสูงก็ไม่อาจท ำลายได้โดยง่าย”

ดวงตาคมเฉี่ยวเป็นประกายแพรวพราวยามพรรณนาถึงรูปลักษณ์ของชายหนุ่ม พร้อมคำเปรียบเปรยดูเหมือนละเมอพูด ทำให้เหล่าเพื่อนสาวพากันมองทิวลิปอย่างอึ้งๆ ปนขำ “สงสัยเนื้อคู่ไอ้ทิวลิปจะมาเกิดแล้วว่ะ ดูดิ ถึงกับละเมอ ลองเรียกดิ จะรู้ตัวมั้ยเนี่ย ทิวลิป... ทิวลิป!” “อะไรของ แกนังอัม! อยู่ใกล้กันแค่นี้แกจะตะโกนทำไม หูจะแตก”