ลางสังหรณ์ Novels & Stories

หยงยวี่ทำหน้าดูแคลนเจ้าหมาป่า แต่เฮยหลางกลับส่ายหน้าไปมา “ไม่ถูกต้อง...นางทำเหมือนว่าคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี...” หลานซีคิดตามที่เฮยหลางพูดก็รู้สึกว่าสหายพูดได้ถูกต้อง “กางตาข่ายฟ้าอำพรางต้องมีระดับปราณขั้นสี่รวมกับร่ายมนต์สร้างตาข่ายขึ้นมา หากไม่ใช่สัตว์อสูรระดับสูงก็ไม่อาจท ำลายได้โดยง่าย”

ดวงตาคมเฉี่ยวเป็นประกายแพรวพราวยามพรรณนาถึงรูปลักษณ์ของชายหนุ่ม พร้อมคำเปรียบเปรยดูเหมือนละเมอพูด ทำให้เหล่าเพื่อนสาวพากันมองทิวลิปอย่างอึ้งๆ ปนขำ “สงสัยเนื้อคู่ไอ้ทิวลิปจะมาเกิดแล้วว่ะ ดูดิ ถึงกับละเมอ ลองเรียกดิ จะรู้ตัวมั้ยเนี่ย ทิวลิป... ทิวลิป!” “อะไรของ แกนังอัม! อยู่ใกล้กันแค่นี้แกจะตะโกนทำไม หูจะแตก”

ข์ สายตาอาวรณ์ของหมอหนุ่มจำต้องผละออกมาจากภาพปวดใจเบื้องหน้า ครั้งหนึ่งเขาเคยนั่งอยู่ตรงนั้น เคยสวมแหวนหมั้นบนนิ้วให้เธอ เคยคิดว่าจะใช้สถานะของการเป็นคู่หมั้นสานต่อความสัมพันธ์ และทำทุกอย่างเพื่อให้เธอลืมรักเก่าและหันมามองเขาบ้าง แม้จะรู้ว่าเป็นเรื่องยากแต่เขา ก็ยังดึงดันเดินหน้าสานต่อ แต่ท้ายที่สุดก็ล้มไม่เป็นท่า เพราะหัวใจของแก้วกานดามีแต่ผู้ชายคนนั้นจับจองอยู่เต็มพื้นที่ ไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอก็ยังรักแต่ผู้ชายคนนั้นอยู่ดี

เสียงนักข่าวฮือฮา หากธามไม่เข้าใจศัพท์แสลงนั่น 'คู่จิ้น' อะไรกัน “ตอนเดินไปนั่งคุณช่วยดูทางให้ฉันหน่อยนะคะ ฉันไม่ได้ใส่คอนแทคเลนส์มาเห็นอะไรไม่ถนัด เดี๋ยวสะดุดสายอะไรให้เป็นเรื่อง” หญิงสาวกระซิบบอกคนข้าง ๆ เมื่อเห็นราง ๆ ว่าบนพื้นเต็มไปด้วยสายอะไรต่ออะไรมากม าย คำพูดนั้นช่วยเฉลยข้อข้องใจของธามจนกระจ่าง ชายหนุ่มกระหยิ่มในใจเมื่อเห็นหนทางจะแก้เผ็ดยายคุณหนูคนสวยตาถั่ว

องร้องคราง ไคเสียวซ่านกับการกระทำของภรรยาสุดที่รักจนร่างเกร็ง เอื้อมมื้อไปหาหน้าอกอวบสล้างแล้วบีบคลึงอย่างอยู่ไม่เป็นสุข ลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบแล้วสอดเข้าไปหาเนินเนื้อที่ทับอยู่บนหน้าท้อง ก่อนจะชักมือออกมาถอดเสื้อตัวเองออกจากร่าง แล้วเอื้อมมือกลับไปใหม่อีกครั้ง คลึงขยี้จ นเธอเด้งสะโพกลอยขึ้น เปิดโอกาสให้เขามองเห็นความเป็นเพศสตรีของเธอเต็มตา

เทียนหลาง เขาประคองร่างองค์หญิงไว้ในอ้อมแขนนางยังมีลมหายใจ แต่เย็นเฉียบในมือของเขาพบเศษโลหะสีดำเล็ก ๆ ตกอยู่ใต้เตียง สัญลักษณ์จันทร์เสี้ยวสีเลือด เครื่องหมายของสำนักเงารัตติกาล มู่เทียนหลางกำมันแน่นกรามแข็งเกร็ง

อ่านถึงจะเห็น “หยกชิ้นนี้เรียกว่าหยกเขียวเลือดไก่ เป็นของหายากมาก ตัวอักษรที่เห็นเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ล้ำค่าสุดประมาณ เอี้ยนอ๋องรับสั่งว่าหยกชิ้นนี้เป็นลิขิตแจ้งชัดว่า ‘ฮวา’ คู่กับ ‘หลง’ สลักฝังแน่นชั่วนิจนิรันดร์” เขาบรรจงจูบหอมแก้มนาง กระซิบถ้อยคำอีกหลายอย่า งซึ่งล้วนแล้วแต่ทำให้นางแก้มแดง

พงศ์อินทร์ลังเล “ฉันมีลูกน้องหลายคน แต่บัวไม่มีใคร” “ฉันรู้ว่าพวกมันหนีไปไหนค่ะ ฉันแอบฟังพวกมันพูดกัน” สารินรีบพูดออกมา เพิ่งรู้จากชิดชัยว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่นฤดมพูด ไม่ได้เป็นสายลับหรือะไรทั้งนั้น สิ่งที่นฤดมและบรรณยัดใส่สมองคือข้อมูลใหม่แทบทั้งสิ้น แต่เธอชั่งน้ำ หนักระหว่างความดีกับความชั่ว ถึงจะความจำเสื่อม เธอก็เลือกที่จะไม่ทำเลวอีก นั่นทำให้ชิดชัยโมโหที่กล่อมเธอไม่สำเร็จ คิดจะฆ่าเธอด้วยระเบิด ให้ตายไปพร้อมๆ กับพงศ์อินทร์และคนอื่นๆ

ธนากรพูดไปก็ยิ้ม ก่อนจะมองไปที่ทั้งสี่คน “งั้นใครยิงเป้าตรงกลางได้ก็ขอรางวัลจากเมียตัวเองได้คนละหนึ่งครั้งที่ยิงเข้าเป้า แต่ถ้าใครแพ้ก็ไปกระโดดสลิงตรงนู้น โอเคไหม” ฟรานติโน่พูดบอกไป เพราะยังไงงานนี้คนที่ชนะก็ต้องเป็นเขาอยู่แล้วตามแผนที่วางไว้

หลัวหลิวหยางชะงักไป การชะงักงันไปของเขาทำให้จางฟางซินตื่นตระหนก นางเผลอเอาแต่ใจตนเองอีกแล้ว แม้อยากรู้ว่าอดีตชาติของตนเป็นอย่างไร แต่นางกลับลืมไปว่าเขาคือ ‘ปีศาจภูเขา’ ที่ผู้คนหวาดกลัวและถูกสาปให้อยู่บนภูเขาอย่างเดียวดายหลายร้อยปีจนได้พบกับนาง หากเป็นไปตามนิทานที่เ ล่าขานกันมานั้น เขาต้องทุกข์ทรมานใจจนคลุ้มคลั่งที่เห็นนางตายต่อหน้าต่อตาเขา