ลูกครึ่ง Novels & Stories

ผมรับคำหม่าม้าก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋า และมุดรถเข้าไปหยิบของที่เตรียมมาด้วยความทุลักทุเล ผมชื่อคริส อายุยี่สิบสองปี เป็นลูกครึ่งไทยจีนที่ได้ยีนส์เด่นจากทั้งสองเชื่อชาติมาอย่างลงตัว จนผมอยากจะกราบขอบคุณป๊าและหม่าม้างาม ๆ ที่ปั้นลูกชายออกมาได้ดีขนาดนี้ พูดไปก็จะหาว ่าอวยตัวเอง

นีรยาพยายามซักราวกับกำลังสงสัยบางอย่าง “ผมเป็นลูกครึ่งครับ แม่เป็นคนเอเชีย ผมคงเหมือนแม่มั้งครับ หน้าก็เลยเหมือนคนเอเชียมากกว่า” แก้วมุกดาปดไป

“โคตรสวย” “ลูกครึ่งเหรอครับ” “ใช่ค่ะ เป็นลูกครึ่งสเปน สังเกตได้จากตาหวานๆ ของหนู” ยิ้มพร้อมกับกะพริบตาปริบๆ ขี้เล่นทะเล้นจริงๆ

มาแนะนำตัวกันหน่อย ฉันเป็นลูกครึ่งไทย ญี่ปุ่น ซึ่งฉันบอกใครไป ก็ไม่มีคนเชื่อหรอกนะ ส่วนมากจะบอกว่าฉันมโนเพ้อเจ้อ นอกจากหนังหน้าไม่ให้ ได้เศษเสี้ยวคนญี่ปุ่นมาอันน้อยนิดแล้ว ลูกครึ่งอย่างฉันก็ จนมาก แบบจ๊น จน สาเหตุที่ไม่มีใครๆ เชื่อฉัน เพราะใครๆ ก็คิดว่า ลูก

“นั่นดิ พวกลูกครึ่ง รู้จักอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ” “สติอีง่าว ลูกครึ่งญี่ปุ่น ไม่ใช่ลูกครึ่งอเมริกา” “ก็จริงนะ ญี่ปุ่นงมงายเรื่องลี้ลับมากกว่าไทยอีก ถ้ามึงเจอผีญี่ปุ่น มึงจะรู้ว่าผีไทยนี่กระจอกไปเลย”

“แกจำหน้าเขาได้ไหม ขอโทษนะฉันไม่น่าทำให้แกกลับไปคิดเรื่องเมื่อคืนอีก” “เท่าที่จำได้เขาไม่น่าจะใช่คนไทย น่าจะเป็นลูกครึ่งเพราะเขาพูดภาษาไทยได้แต่อย่างอื่นฉันก็ไม่รู้อะไรอีกเลย มันมืดและฉันก็ไม่มีสติเท่าไหร่” “แกอยากตามหาเขาไหม จะได้ถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

เท่านั้นเองที่เกรซพูด เธอดันนึกขึ้นมาเรื่องหนึ่งคือสาวน้อยที่เขาหลงรักเธอเป็นลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส “แฟนน้องเจตก็ลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศสเหมือนแฟนเก่าคิณเลยนะ สงสัยมหาวิทยาลัยนี้ลูกครึ่งคงเยอะ” “แล้วยังไง?”

แทนที่ผมจะตอบคำถาม กลับถามคำถามออกไปแทน เชฟหันมามองนิดหน่อย แล้วจึงบอกออกมาอย่างไม่คิดอะไร “โจเซฟ ฟรองซัว” “ลูกครึ่งอะไรหรอครับ?” “ฝรั่งเศส” เชฟเริ่มมีร่องรอยของความหงุดหงิดใจปรากฏอยู่ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นบ่นออกมา

นารายิ้มให้คนที่ทำหน้านิ่ง "ฉันเป็นลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส" "อ๋อ...ยินดีที่ได้รู้จักนะคานะ ถึงโรงอาหารแล้ว คานะนัดเพื่อนไว้หรือเปล่า" "ฉันยังไม่มีเพื่อน"

เถ้าแก่โรงเตี๊ยมนี้พูดภาษาจงหยวนได้ ดูจากหน้าตาแล้วน่าจะเป็นลูกครึ่งสองเผ่า คนประเภทนี้มักไม่เป็นที่ชื่นชอบของทั้งสองฝ่าย ถูกดูแคลนเป็นอย่างมาก