روايات وقصص ضمن สมรสสมร้าย

ตระกูลใหญ่เชื้อสายจีนสองตระกูลได้มีการนัดพบพูดคุยกันเรื่องการแต่งงานของทั้งสองตระกูลที่เคยมีคำมั่นสัญญามาตั้งแต่รุ่นก่อนที่ยังมีการดูตัวและจัดงานแต่งผ่านการดูตัว และเพราะสองตระกูลนี้สนิทสนมกันมากเพราะเป็นสหายธุรกิจที่ช่วยเหลือเกื้อกูลกันมารุ่นต่อรุ่น จึงมีสัญญาแต่งง านนี้ขึ้นตั้งแต่พวกเขายังเด็ก พอโตขึ้นจึงไม่แปลกที่เขาจะไม่เห็นด้วย “อาหยกอีว่าไงล่ะ อียอมแต่งงานกับอาชุนไหม” “ไม่มีปัญหาๆ อาหยกอีเป็นเด็กดี”

ความจริงรามิลต้องการที่จะขอน้ำหนึ่งแต่งงานตั้งแต่ในตอนนั้นเสียด้วยซ้ำ แต่เพียงแค่น้ำหนึ่งกลับยังไม่พร้อมที่จะจัดงานแต่งในตอนที่เพิ่งเกิดเรื่องแบบนั้นกับครอบครัวของรามิลไป เพราะเธอไม่อยากจะให้รามิลต้องตกเป็นที่พูดถึงในทางที่ไม่ดีอีกครั้ง ดังนั้นทั้งเธอและเขาจึงเลือ กที่จะมาเจอกันคนละครึ่งทาง ด้วยการ ‘หมั้น’ และ ‘จดทะเบียนสมรส’ กันอย่างถูกต้องตามกฏหมายก่อนในตอนนี้ ซึ่งแน่นอนว่าความคิดเรื่องการจดทะเบียนสมรสนั้น...เป็นความคิดของรามิลอีกเช่นกัน “พี่เพิ่งเคยหมั้นเป็นครั้งแรกนะ ของแบบนี้ก็ต้องตื่นเต้นหน่อยสิ”

กล่าวจบเขาก็โน้มใบหน้าลงมาจุมพิตนางอย่างเร่าร้อนกว่าครั้งใด ฉางเยว่ซินเองก็เลิกห้ามใจ คิดเพียงว่าตนมิได้ทำสิ่งใดผิด อย่างไรเขากับนางก็เป็นสามีภรรยากันมานาน ถึงหนังสือสมรสมิใช่แต่ก็ล้วนเป็นนางมาแต่ต้นที่เข้าพิธีถูกต้อง "สามีสัญญา จะไม่เกินเลยจนสมบูรณ์ หากหนังสือส มรสมิใช่ฉางเยว่ซินเป็นฟูเหรินตามกฎหมายต้าหยวน"

น้ำคำหวานหูทำให้เจ้าหน้าที่สาวอดหน้าแดงเรื่อไม่ได้ เพราะไม่คิดว่าคนหน้านิ่งเย็นชาและร้ายกับคนทั้งโลกอย่างจักรพรรดิ มหาฤทธิไกรฤกษ์ จะมีมุมหวานๆ กับเมียแบบนี้ “จดทะเบียนสมรส!?” “ครับ” “จะจดยังไงคะ” คนถามเริ่มทำหน้ายุ่ง “แค่เซ็นชื่อลงไป ก็เสร็จแล้วค่ะ “คนบ้า! บี๋ไม่ได้หม ายความว่าอย่างนั้นเสียหน่อย”

หากแต่จ้าวฮองเฮายังคงเห็นเป็นเรื่องปกติ พระนางยังคงเอ่ยตามเหตุผลและหน้าที่อันยิ่งใหญ่ หาใช่เพราะอารมณ์หรือความรู้สึกอันใดทั้งนั้น “หลินเอ๋อร์ การแต่งงานของเจ้ามิใช่การเป็นเครื่องบรรณาการที่ทางฝ่ายนั้นจักทำกับเจ้าอย่างไรก็ได้ จะให้เจ้าเป็นสนมยศใดก็ได้ หากแต่เป็นการสมรส เชื่อมสัมพันธ์ สร้างคุณูปการใหญ่หลวงให้แก่ความสัมพันธ์ระหว่างแคว้น”

ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นพ่อของลลิชที่อยู่ในชุดสูท แล้วด้านข้างก็คือลลิชที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาว ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีชมพูอ่อนๆซึ่งขับผิวขาวเนียนของเธอให้ดูเด่นขึ้นไปอีก “ผมในฐานะพ่อของเจ้าสาว มารับเจ้าบ่าวครับ” สมภพระบา ยยิ้มอบอุ่นพร้อมกับเอ่ยบอกคนตรงหน้าที่ตอนนี้ยังมีสีหน้าอึ้งอยู่ ก่อนเสียงของเก้าที่นั่งอยู่ข้างๆจะเอ่ยขึ้น

ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาบอกจริง ๆ องค์รัชทายาทพยายามกับงานอภิเษกสมรสในครั้งนี้มาก! พวกเขายังไม่มีความสัมพันธ์กันด้วยซ้ำ แต่องค์รัชทายาทกลับพูดว่าพวกเขามี ‘ความสัมพันธ์ลึกซึ้ง’ แล้ว ถึงแม้หลิวหยวนอินจะเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่ข้าวสารก็เป็นข้าวสุกแล้ว งานสมรสยังต้อ งมีต่อไป!

เสียงคนโทรมาฟังดูอ้อแอ้ คุกรุ่นไปด้วยความไม่ได้ดั่งใจ แต่ก็ยังนับว่าดีอยู่ที่พี่ชายของเธอไม่ใช้สรรพนามสมัยพ่อขุนรามเรียกขานให้ระคายหู “น้ำมาทำงานที่เชียงรายค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้บอกพี่อธิป” หญิงสาวยังคงทำใจเย็น ตอบคำถามพี่ชายขี้เมาด้วยถ้อยคำหวานหูดังเดิม

ผู้ใหญ่สกุลหลี่สบตากัน ไม่มีผู้ใดส่งเสียงตอบ และนั่นคือความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ชินอ๋องโจวหลงเฉิงมิได้นำสิ่งใดมาสู่ขอหลี่ม่านม่านเลย ไม่มีหยก ไม่มีของมงคล ไม่มีสัญลักษณ์ผูกใจ มีเพียงราชโองการแผ่นหนึ่งที่เป็นตัวบีบบังคับให้การสมรสต้องเกิดขึ้น “หากถามตามหลักพิธี ” แม่สื่อที่ถูกเชิญมาเอ่ยอย่างระมัดระวัง “ถือว่าสามารถทำได้ เพราะเป็นสมรสพระราชทาน แต่…ย่อมแตกต่างจากฝ่ายที่องค์ชายไปสู่ขอด้วยตนเอง”

ข้ายอมรับตามธรรมเนียมได้ว่า เราทั้งสองห้ามออกจากห้องหอ แล้วต่อจากนี้ไปล่ะเจ้าคะ เราสองคนจะอยู่กันอย่างไร ท่านรู้หรือไม่ว่าก่อนที่ท่านจะกลับมา สาวใช้ของจวนนี้ไม่เห็นหัวข้าเลย ซึ่งต่อให้ข้าจะเป็นเชลยหรือไม่เป็นเชลย อย่างไรงานแต่งครั้งนี้ก็คือสมรสพระราชทาน เป็นสมรสเชื่อมสัมพัน� �์ของสองแคว้น ดังนั้นท่านคิดว่าควรจัดการสาวใช้ ที่ดูจะเหิมเกริมและช่างนินทาข้าซึ่งเป็นองค์หญิงต่างแคว้นอย่างไร”