روايات وقصص ضمن สมรสสมร้าย

นางเลิกคิ้วหัวใจเต้นแรงมาก “สมรสพระราชทานหรือเจ้าคะ” “ใช่แล้ว สมรสพระราชทาน รู้ความหมายของการที่องค์ชายพระองค์หนึ่งเสกสมรสกับท่านหญิงจวนอ๋องหรือไม่ เจ้าเป็นคนฉลาดไหนลองพูดมาว่าคิดอย่างไร”

พระรามไม่รอช้าที่จะเช็นต์ชื่อลงไปบนกระดาษสองแผ่นที่เรียกว่าทะเบียนสมรส เพียงฤดียังคงนั่งอึ้งอยู่สักพักจนชายหนุ่มสะกิดเพียงฤดีจึงได้เซ็นชื่อลงไป “ต่อไปนี้ทั้งสองคนเป็นสามีภรรยากันโดยสมบูรณ์” จบคำนั้นก็มีเสียงเชียร์ให้เจ้าบ่าวและเจ้าสาวหอมแก้มกันพระรามรีบทำตามคำขอทัน ทีจนเพียงฤดีไม่ทันได้ตั้งตัวพร้อมกับช่างถ่ายรูปที่กดชัดเตอร์รัวๆ

”อยากสานสัมพันธ์“ “Friend with benafits รู้จักไหม เพื่อนนอนแบบไม่ผูกมัดอยากก็จัด กฎคือห้ามมีความรู้สึกต่อกัน ห้ามหึง ห้ามหวงและห้ามรัก ความสัมพันธ์แบบไม่จีรังใครจะเป็นคนจบความสัมพันธ์เมื่อไหร่ก็ได้ แต่ระหว่างที่มีความสัมพันธ์กันอยู่ห้ามมีใคร” พริกจินดานอนฟังในสิ่งที่ชายหนุ่มกำลั งอธิบายเงียบ ๆ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของเธอ เธอฟังและคิดตามคำพูดของเขาก่อนจะกระตุกยิ้มร้ายไล้เรียวนิ้วไปตามกรอบใบหน้าหล่อเหลา

แต่ไม่คิดว่าเฉียวเนี่ยนค่อยๆ เอ่ยออกมา "เกอซูอวิ๋นมาเพื่อการสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรี สันติภาพนั้นเป็นเรื่องดีต่อราษฎรทั้งสองแคว้น หากฮ่องเต้ทรงพระราชทานสมรสจริงๆ..." เจ้ารองเข้าใจความหมายของเฉียวเนี่ยนทันที จึงพูดว่า "เจ้าลืมไปแล้วหรือ? ในหนังสือสมรสแม้จะเขียนว่า หวังให ้องค์หญิงแห่งกลุ่มชนเตอร์กิกอภิเษกกับท่านอ๋อง แต่ก็เขียนด้วยว่าจะต้องเป็นพระชายาเอก! หากพี่ใหญ่แต่งงานแล้ว มีพระชายาเอกอยู่แล้ว ฮ่องเต้ก็ไม่อาจพระราชทานสมรสได้"

�่าบาททรงพระเมตตาราชพระราชทานสมรสระหว่าง คุณชายหยางเช่อรองเจ้ากรมปกครองกับคุณหนูรองหลิวเย่ฉาง พิธีสมรสอีกเจ็ดวันนับจากนี้ จบราชโองการ คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองราชโองการอยู่นี่แล้วได้โปรดรับไว้ด้วย" หลิวเย่ฉางมือสั่นทันทีที่ยื่นไปรับราชโองการนั้น นางกับเขาเป็นไม้เบื่อไม้เมา กันตลอดเวลา ให้แต่งงานกันไม่เท่ากับจุดไฟเผาเรือนหรอกหรือ หยางเช่อยักคิ้วให้นาง พยศนักถึงวันแต่งข้าจะปราบเจ้าเองแม่ตัวดี หลิวเย่ฉางมองเขาตาเขียวปั๊ด ส่วนหลิวเสียนเยี่ยนมองหน้าเผยซ่างกวน แต่เขาไม่มองกลับมาสักนิด

คินทร์ตอบรับสัมผัสนั้นด้วยความทะนุถนอม มือหนาประคองท้ายทอยภรรยาให้ปรับองศารับจูบที่ลึกซึ้งและเรียกร้องมากยิ่งขึ้น เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวาน แลกเปลี่ยนลมหายใจกันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย การมอบอำนาจและการเปิดเปลือยความรู้สึกอย่างหมดจดในค่ำคืนนี้ เป็นเครื่อ งพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุดว่า ทะเบียนสมรสของพวกเขาคือพันธสัญญาแห่งความรักที่ไม่มีสิ่งใดมาทำลายได้ อาณาจักรธีระธาดาและอัครเกียรติได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันภายใต้การปกครองของคู่ชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในวงการ

ขันทีทุกคนรีบคุกเข่าลงทันที ฮ่องเต้เขียนราชโองการด้วยพระองค์เอง ก่อนอ่านออกเสียงชัดเจน “มู่หรงซี บุตรสาวคนโตแห่งจวนอัครเสนาบดี กิริยางดงาม อ่อนโยนเรียบร้อย เหมาะสมคู่ควรกับจิ่นอ๋องผู้สำเร็จราชการ จึงพระราชทานสมรสให้ทั้งสองเป็นสามีภรรยา เลือกฤกษ์มงคลเข้าพิธ ีโดยเร็ว ห้ามผู้ใดคัดค้าน”

ด้พบกับสันติสุขและความสงบ เห็นสมควรมอบสตรีที่เต็มไปด้วยความงดงาม เพียบพร้อมไปด้วยคุณสมบัติสี่ประการเหมาะสมที่จะเคียงคู่กับขุนพลคู่บัลลังก์ของเรา จึงทรงมีพระบัญชามอบสมรสพระราชทานนี้ให้แก่จ้าวมี่อิง แห่งตระกูลจ้าวและจางเย่วฉิน กำหนดพิธีสมรสหลังผ่านพ้นฤดูหนาวพร้อมของหมั ้นพระราชทาน จบพระบรมราชโองการ”

“สินสมรส พี่ให้หยกทุกอย่างเลย รวมทั้งเครื่องเพชรที่เราซื้อสะสมไว้ด้วยกัน” เนื่องจากเมื่อช่วงเช้าที่เข้าไปเซ็นใบหย่า ทั้งสองยังไม่มีการตกลงเรื่องสินสมรสกันก่อนหน้านี้จึงยังค้างคาอยู่

ขาทุกอย่าง จึงกล่าวออกอย่างเนิบช้าว่า “สกุลหานมีกฎสามีภรรยาเดียว เจ้ายังต้องให้เราใช้อำนาจก้าวก่ายเรื่องของเขาอีกหรือ ดีร้ายอย่างไรเขาคงคิดเองได้” เท่าที่พระราชทานสมรสให้กับหานตงหยางฮ่องเต้ก็รู้สึกผิดมากแล้ว แต่เพราะฮ่องเต้อยากให้เขามีภรรยาและบุตรไว้เคียงข้างจึงพระร าชทานสมรสให้ ตอนนี้หานตงหยางกับภรรยารักใคร่กันดี อีกทั้งใบหน้าเขายังหายดีแล้ว ฮ่องเต้จำเป็นต้องยื่นมือเข้าไปแทรกด้วยหรือ