สัตว์ประหลาด Novels & Stories

ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ออกมาข้างนอกเพื่อหาเสบียง แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะเจอกับสัตว์ซอมบี้ “นั่น…มันตัวอะไร” ฮันเตอร์คนหนึ่งเอ่ยเสียงสั่นแล้วชี้ไปยังสัตว์ประหลาดตรงหน้า “ตัวมันเหมือนหนูเลย” “หนูอะไรตัวเท่าแมว”

มันไม่เหมือน Void Creature ที่เขาเคยเห็นในข่าว ไม่มีความดุร้าย ไม่มีความบ้าคลั่ง มันกลับเหมือนกำลังแสดงความเคารพต่อเขา "นายเป็นตัวอะไร?" ไคถาม พร้อมถอยหลังเล็กน้อย สิ่งมีชีวิตนั้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำของมันไม่มีความเกลียดชัง "ข้าไม่มีชื่อ" "พวกมนุษย์เรียกข้าว่า สัตว์ประหลาด"

สัตว์ประหลาดตัวนั้นมีร่างกายสูงท่วมหัวม้า ลำตัวซูบผอมจนเห็นกระดูกซี่โครงที่หุ้มด้วยหนังสีแดงตะปุ่มตะป่ำ แต่สิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือส่วนหัวของมันที่ใหญ่โตผิดส่วน และมีใบหน้าที่บิดเบี้ยวคล้ายชายแก่ที่กำลังโกรธแค้น ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำไร้ซึ่งสติปัญญา มีเ พียงความหิวกระหายที่ไม่มีวันอิ่มหนำ มันคำรามออกมาเป็นเสียงแหลมสูงที่ฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องของผู้หญิง

“ก็เจ้านั่นเเหละ! สัตว์ประหลาด” ชิงซาทำหน้าฉงนเเต่ก็ไม่วายรอบสังเกตเจ้าสัตว์ประหลาดอีกรอบ “เจ้าจะบ้ารึไง! ข้าเป็นคน ไม่ใช่สัตว์ประหลาด” ไป๋ซูเมิงตะคอกกลับ

ที่วางอยู่ใกล้ ๆ เทเจลที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ใส่มือ แล้วนำไปชะโลมลงบนก้นขาวเนียน ใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปมา เน้นย้ำตรงช่องทางพิเศษ เพราะขนาดของมันเล็กมาก ถ้าเทียบกับเจ้ามังกรใหญ่ยักของเขา “อย่านะ ปล่อย ช่วยด้วย พี่สาช่วยจ๋าด้วย” ชินานางส่งเสียงร้อง ร่างบางพยายามดิ้นหนี เ มื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง แต่เสียงที่เปล่งออกมาเบาเหมือนเสียงกระซิบ เมื่อต้องเจอกับความโหดร้าย คนแรกที่เธอคิดถึงก็คือริสา

เซเลน่าช็อกตาค้างจ้องมองสัตว์ประหลาดมีขนาดใหญ่มโหฬารคล้ายกับมังกรและงูผสมกันนอนขดตัวอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้ เสียงที่เธอได้ยินเมื่อครู่คงจะเป็นเสียงลมหายใจของมัน สัตว์ประหลาดตัวดังกล่าวค่อยๆ ผงกขึ้นมามองเซเลน่าผ่านดวงตาเรืองรองสีอำพัน พอได้เห็นแววตาของมันก็ทำให้เธอน ึกถึงเซเวียสทันที

รองเท้าฉัน สัตว์ประหลาดในโซนนี้คือมังกรโคโมโดขนาดมโหฬารกว่าตัวปกติ ลำตัวมันยาวประมาณหกเมตรครึ่ง ผิวหนังหนาขรุขระยิงเข้ายาก แม้จะวิ่งเร็วและฝีเท้าหนักแต่เพราะขาสั้น มันจึงวิ่งได้แป๊บเดียวจนเธออดเอ็นดูไม่ได้ ยกเว้นเสียแต่ว่า ลิ้นยาวของมันสามารถตวัดท่อน้ำจ

แต่รักกับยมไม่สนใจคำถามของผมแต่กลับเอ่ยชื่นชมสัตว์ประหลาดที่คนทั้งสองเรียกมันว่าหุ่นพยนต์สางดง หุ่นพยนต์สางดงเหรอ....มันคือตัวอะไรกันล่ะ สัตว์ประหลาดที่ขึ้นมาจากนรกหรือ หรือผี หรืออะไรกันแน่ พรึบ

เวินจือเหิงอดไม่ได้ที่จะมองตาค้างไปชั่วขณะหนึ่ง แม้ในใจเวินจือเหิง จะเข้าใจผิดว่าเหยากวงคือสัตว์ประหลาด แต่สัตว์ประหลาดที่งดงามเช่นนี้ เขากลับไม่เคยเห็นมาก่อน เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำบรรยายเหล่านั้นในหนังสือขึ้นมาโดยพลัน

โซรันเสริม “ตามที่คาดไว้ สัตว์ประหลาดไม่มีวันทำอะไรโดยปราศจากเผ่าพันธุ์ศัตรู อะไรอีก?”