สัตว์ประหลาด Novels & Stories

ยามนี้ถังฮูหยินกับบุตรชายตัวน้อย อ้าปากค้างอย่างตกตะลึงและหวาดกลัวจนตัวสั่น เพราะไม่เคยพบเห็นสัตว์ประหลาดที่ไหนมาก่อน กล่าวให้ถูกคือไม่เคยรู้เลยว่าสัตว์ประหลาด สามารถลอยออกมาจากตัวคนได้ “ฮือ ฮือ พี่ใหญ่อาห้าวกลัวตัวประหลาด”

แต่ปู่ทวดหยุดเขาไว้ "ไม่! ดูให้ดีก่อน! พวกมันไม่ได้มีแค่จำนวนมาก...แต่พวกมันยังมี สัตว์ประหลาดเฝ้ายาม ด้วย!" การจู่โจมและศึกแห่งการบูชายัญ ทันใดนั้นเอง ร่างของ สัตว์ประหลาดขนาดมหึมา ที่มีรูปร่างคล้ายกิ้งก่าผสมกับแมงมุม ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด! มันมีผิวหนังสีดำสนิท ม ีดวงตาที่เปล่งประกายสีแดงก่ำ และมีกรงเล็บแหลมคมขนาดใหญ่!

สาวน้อยแอบโล่งอกอยู่ภายในใจ “พี่วิธจะเล่าได้หรือยังคะ ลีมีธุระต่อนะ...” วิธวินท์แสยะยิ้มน่ากลัว “ทำไมถึงได้อยากฟังเรื่องของไอ้วรรธน์มันนักล่ะ หลงมันจนโง่หัวไม่ขึ้นเลยหรือไง หรือว่าเคยลองกับมันมาแล้ว ก็เลยติดใจ...”

เพโดรพูดมันรู้สึกอัปยศที่ต้องมาฟังคำสั่งของโดวาฟแบบนี้ แต่มันก็ไม่มีทางเลือกอื่นแลh; ณ หมู่บ้านอีกแห่งหนึ่ง ชาวบ้านกำลังวิ่งหนี สัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง มันเป็นสัตว์เลื้อนคลานผิวเป็นเกล็ด มีนอขนาดใหญ่ พวกชาวบ้านเรียกมันว่า ระมาด มันมาอาละวาดในหมู่บ้านอย่างบ้าคลั่ง

พรางพิษ EP 1 แสนชัง ___________ กลุ่มควันสีเทาปนดำ พวยพุ่งออกจากปากปล่องเมรุภายในวัดดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงฯ สมัตถ์ โสภณวิชญ์ มองตามกลุ่มควันแล้วถอนหายใจพรืดใหญ่ ดวงตาแดงก่ำนั้นแทนคำบอกเล่าถึงความเศร้าที่อยู่ภายใน หกเดือนที่แล้วเขาเสียมารดาไปอย่างไม่มีวันหวนก

ไอ้สัตว์ประหลาด! 〝อึก!〞 เถียงไม่ออกจริงๆก็คราวนี้แหล่ะ... บ้าชิบ นี่เรากลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วจริงๆสินะ ก็นะ ดูจากสเตตัสสุดมโหฬารก็น่าจะเดาได้ไม่อยากหรอก

"เขาคิดว่า ทำไมสัตว์ประหลาดพวกนั้นถึงมีอายุยืนยาวนัก ถึงขั้นว่ามีชีวิตเป็นอมตะ" "ทั้งๆ ที่เขาเป็นถึงคนที่มีตำแหน่งสูงสุดของอาณาจักรโบราณ อยู่เหนือสุดของห่วงโซ่อาหาร แต่กลับมีชีวิตสั้นเหมือนแมลงวัน ในประวัติศาสตร์ที่ยาวนานก็เป็นเพียงแค่ฝุ่นละออง!" "สุดท้าย ก� �ัตริย์จึงตัดสินใจครั้งใหญ่อันอุกอาจ"

ทีโอไม่เคยเห็นเจ้าตัวนี้มาก่อนเลยในชีวิต “เป็นสัตว์ประหลาดจากต่างดาวเหรอ?” “นั่นมัน… หมีน้ำ[2]?” สิงหาใช้สองมือเกาะกระจกมองสัตว์ประหลาดในสายตาคนอื่นที่ทิ้งตัวกลับลงไปในมหาสมุทรอีกครั้ง

วและความสิ้นหวังแสงไฟริบหรี่ส่องไปกระทบกับร่างของสัตว์ประหลาดที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ มันมีรูปร่างที่น่าเกลียดน่ากลัว ผิวหนังสีดำขลับเต็มไปด้วยหนามแหลม ดวงตาสีแดงก่ำของมันจ้องมองเหยื่อด้วยความโหดเหี้ยมผู้ที่อยู่ในคุกพยายามที่จะหนีเอาชีวิตรอด แต่ก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือขอ งสัตว์ประหลาด มันกระโจนเข้ามาหาเหยื่อด้วยความเร็วแสง กรงเล็บแหลมคมของมันทิ่มแทงลงบนร่างกายของเหยื่ออย่างไม่ปรานี

ขวัญยิหวาถอนหายใจ “น้องคุณน่ะ เป็นเหมือนโรงแรมให้ผีตายโหงพวกนี้มาพัก แต่ก่อนมันหิวโหยมาก แต่พอมาอยู่กับน้องคุณ มีร่างให้มันพัก มีอาหารให้มันกิน มันก็จะอยู่กันจนอ้วนท้วนสมบูรณ์นั่นแหละ จากที่มันเคยกินทุกอย่างให้มันอิ่ม มันก็จะเริ่มอยากกินของสดของคาว เวลากลางคืนมันก็จะแ อบมากินของสดในตู้เย็น ถ้าบ้านคุณมีสัตว์เลี้ยง มันก็จะหายไปอย่างไร้ร่องรอย และภาพที่ฉันเห็นจากคุณ น้องสาวของคุณเคลื่อนไหวเร็วมาก ชนิดที่คุณมองตามไม่ทัน ฉันพูดถูกหรือเปล่า”