สัตว์ประหลาด Novels & Stories

ฉันเดินทางเท้าเปล่าอยู่นานโดยใช้เส้นทางมั่วๆ แต่แน่ใจว่ากำลังตรงไปทางที่มีคีอาร์อยู่แน่นอน แต่เมื่อยิ่งมุ่งตรงไปข้างหน้าฉันก็พบกับสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งแทนที่จะเป็นซอมบี้อ่อนแอ มันดูเหมือนจะเป็นซอมบี้หรือสัตว์สักชนิดกลายพันธุ์ แรกๆ ฉันก็พอจะสู้ไหว้อยู่หรอก แต่ นานไปฉันก็เหนื่อยเกินกว่าที่จะรับมือกับพวกมันได้ด้วยตัวคนเดียว “โฮก!” สัตว์ประหลาดหน้าตาประหลาดปรากฏตัวพร้อมกับคำราม จากนั้นมันก็เข้ามาหาฉันหวังจะกินให้ได้ ฉันแทบจะเป็นลมเพราะกลิ่นของมัน ตูม!

“กล่าวกันว่าแย่งชิงวิญญาณมนุษย์วานรไป แล้วก็เลี้ยงด้วยชาดแดง ผสมกับยาอายุวัฒนะมาเป็นเวลานาน เลี้ยงดูในสถานที่มืดเป็นเวลานาน เป็นสัตว์ประหลาดประเภทหนึ่ง” “สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งสูงถึงเก้าศอก ทั่วทั้งร่างแข็งราวกับโลหะและหิน การโจมตีเพียงฝ่ามือเดียว ก็สามารถแยก หินและภูเขาได้”

สัตว์ประหลาดที่ซางถิงเรียกออกมาคือเสือเขี้ยวดาบตัวหนึ่ง สัตว์ประหลาดที่ดุดันเช่นนี้ แล้วยังเป็นพวกตระกูลแมว พอมาอยู่บนเวทีประลอง อันที่จริงก็ได้เปรียบพอควร เพราะไม่เพียงแต่ดุร้าย แต่ยังคล่องตัวอีกด้วย! ถ้าหากจะพูดว่าสัตว์ประหลาดนี้มีจุดบกพร่องอะไร จุดบกพร่องนั้นจะ ต้องเป็นเพราะความยอดเยี่ยมเกินไป ความยากในการทำให้เชื่องจึงเพิ่มมากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นสัตว์ประเภทแมว เดิมทีก็ทำให้เชื่องยากอยู่แล้ว

สัตว์ประหลาดเป็นการกลายพันธุ์ที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงของพลังปรานแห่งสวรรค์และโลก พวกมันมีพลังปรานอยู่ในร่างกาย หากไม่มีพิษ การกินพวกมันก็จะเป็นประโยชน์ต่อร่างกาย พวกเราแบ่งกระต่ายกันกินจนหมด ทว่าพอฉันกำลังวางแผนจะลุกขึ้นเดินไปรอบ ๆ กลับรู้สึกร้อนวูบวาบทันทีท ี่ยืนขึ้น สีหน้าของฉันเปลี่ยนไปทันตา

“เห็นได้ชัดว่าคนที่ทำให้ชาวบ้านแห้งผากเป็นคนที่มีตาสามตาที่ดูแปลกประหลาด! ยิ่งไปกว่านั้น คน ๆ นั้นยังมีเท้าที่ยาวเท่ากับครึ่งหนึ่งของขนาดของผู้ชายที่โตเต็มวัย! ด้วยขนที่ยาวลงมาจนถึงเอว สัตว์ประหลาดที่มีลิ้นยาวผิดปกติยังสามารถสื่อสารแบบมนุษย์ได้อีกด้วย!” “หลังจาก นั้น คนสติไม่ดีก็อธิบายว่าเมื่อเขาเห็นสัตว์ประหลาดครั้งแรก ชาวบ้านถามมันว่ามันมาทำอะไรที่นี่ สัตว์ประหลาดเพียงแค่ถามกลับไปว่า ‘นี่คือหมู่บ้านเยียร์นิ่งใช่หรือไม่?’”

“ข้าเองก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ ในครั้งแรกที่ข้ามากับผีซิวก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ในตอนนั้นพวกเรายังเจอเข้ากับสัตว์ประหลาดที่ข้าเคยเล่าให้พี่ใหญ่ฟังด้วย” คำว่าสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ทำให้ไป๋เทียนมองไปทางคนเป็นพี่ด้วยความอยากรู้ “เอาไว้ข้าจะเล่าให้ฟัง ทว่าในตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ดีนัก” ไป๋เสวี่ยบอกน้องชาย

ทว่าพริบตาดาบเสี้ยวจันทร์หลายเล่มพลันเหวี่ยงวูบหมุนอยู่กลางอากาศก่อนฟันฉับๆ เข้าที่เจ้าสัตว์แต่ละตัวไม่มีพลาดเป้า พวกมันกรีดร้องแหบห้วนดังระงมบินโฉบไปมาไร้ทิศทางก่อนจะร่วงหล่นแล้วเงียบหายไป เหลือเพียงขนสีดำที่ปลิวว่อนอย่างอ่อนไหว ทำให้เข้าใจได้ว่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้เ ป็นเพียงสัตว์เลี้ยงของจอมโจรคล้ายให้เฝ้าสุสาน มิใช่ปีศาจแต่อย่างใด อาวุธแต่ละชิ้นของถังไห่เฉิงไม่ธรรมดา

ตามที่เจ้าของโรงเตี๊ยมกล่าวไว้ สัตว์ประหลาดนั้นดูดุร้าย หน้าตาน่ากลัวเหมือนหัวหมาป่า และมีขนสีแดงทั่วตัว หลังจากพินิจมองสัตว์ประหลาดอยู่สองหน ฉงชูโม่ก็อดมิได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นในใจ

เมื่อมองดูหนอนประหลาดแต่ละตัว พลันทำให้ร่างกายคนเราเกิดโรคประหลาดชนิดต่างๆ โดยไม่รู้สึกตัว เฟิ่งเชียนอวี่ที่เป็นดอกเตอร์ด้านการแพทย์ย่อมรู้สึกสนใจเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอาการบางอย่าง ที่แม้แต่เครื่องมือทางการแพทย์ก็ไม่สามารถตรวจพบ ช่างน่าอัศจรรย์

ลักษณะของมันมีสองแฉกและฉาบเคลือบด้วยของเหลวสีเขียวที่น่าขนลุก สัตว์ประหลาดยืดลิ้นจนยาวหลายจั้งไปหาคนที่คิดจะหนี ก่อนที่มันจะใช้ลิ้นเกี่ยวตวัดรอบเอวของคนผู้นั้น และม้วนร่างของเขาเข้าปากอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ไป๋เสวี่ยยืนตัวแข็งทื่อ มองภาพตรงห น้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา รูเล็ก ๆ ที่อยู่กลางปากของสัตว์ประหลาด สามารถขยายใหญ่จนกลืนกินร่างของคนผู้หนึ่งที่มีพลังอยู่ในระดับจิตวิญญาณเข้าไปได้อย่างง่ายดาย