หมอพิษ Novels & Stories

หมอชรากล่าวเสียงหนักแน่น ท่านเจ้าเมืองเงยหน้ามองหมอชราด้วยความเป็นห่วง "เกิดอะไรขึ้นหรือท่านหมอ? ท่านแม่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?" หมอชราถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดออกมา "ฮูหยินผู้เฒ่าได้รับพิษที่เรียกว่า 'พิษหิมะเลือดแข็ง' เป็นพิษที่ทำให้เลือดและน้ำในร่างกายไม่สามารถแข็งตัวได้ ทำให้บาดแผลไม่สามารถห้ามเลือดและรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อได้รับติดต่อกันสละสมในร่างกาย พิษจะสะสมและทำให้ร่างกายอ่อนแอลงอย่างมาก หากว่าได้รับเพิ่มอีกเพียงครั้งเดียว ข้าคิดว่า…เออ..เออ…" มันเป็นคำที่ยากที่จะเอ่ยออกมา…

ปลายนิ้วกดหน้าจอมือถือเบาๆ คำค้น ยาทาแผลเป็นผ่าตัดหายไวและปลอดภัย ขึ้นมาเต็มจอ เขาเลื่อนอ่านรีวิวทีละบรรทัด สีหน้าเรียบขรึม แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยสมาธิผิดปกติสำหรับคนที่ปกติแทบไม่เคยสนใจเรื่องจุกจิกพวกนี้เลย

หมอหยิบกล่องยาและอุปกรณ์ออกมาตรวจอาการของ หมิงจูอย่างละเอียด เขาขมวดคิ้วเมื่อจับชีพจรและดูสีหน้าอ่อนแรงของนาง “นางถูกพิษกำหนัดชนิดหนึ่ง” หมอกล่าวเสียงเรียบ แต่สีหน้ากลับฉายแววกังวลมากกว่าเดิม “พิษนี้เรียกว่าพิษ ‘อัคคีสวาท’ มันเป็นพิษร้ายแรง หากไม่แก้ไขภายในสิบสองชั ่วยาม จะทำให้ร่างกายของผู้ถูกพิษล้มเหลวจากความร้อนภายในจนถึงแก่ชีวิต”

ชายหนุ่มอุทานชื่อคุณหมอสาวที่ยืนหอบมองพวกเขาอยู่ไม่ไกลมากนัก เธอคงวิ่งมาและหยุดเมื่อเห็นสถานการณ์ที่กำลังอยู่ในภาวะตึงเครียด “พจน์...ริกา ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” “หมอพอวา...คือคนที่วางยาพิษมาลัย” เอริก้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา น้ำตาหยดกลิ้งลงบนแก้มขาวซับสีเลือดจาง� �

หมอไท่จงเสียนเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย ถึงเขาจะไม่ใช่หมอพิษ แต่การตรวจชีพจรก็ควรต้องพบความผิดปกติของร่างกายอยู่บ้างมิใช่หรือ “ท่านอาจารย์ พิษชนิดนี้คือพิษบุปผาเจ้าค่ะ การตรวจร่างกายแบบทั่วไป หรือใช้เข็มเงินตรวจสอบจะไม่เจอพิษอย่างแน่นอน ซึ่งชีพจรของผู้ถูกพิษจะอ่ อนแรงชัดเจนหลังจากถูกพิษมานานเกิน 6 เดือน ยามที่ท่านมาตรวจชีพจรของลู่ฮูหยิน นางคงพึ่งได้รับพิษไปเล็กน้อยจึงยังไม่พบความผิดปกติ คนร้ายจึงเลือกใช้พิษชนิดนี้ เพื่อตบตาหมอหลาย ๆ คน ถึงจะเห็นผลช้า แต่ท้ายที่สุดก็สิ้นลมเช่นกัน”

‘ยาพิษ’ นักฆ่าทุกคนในพรรคทมิฬ ตั้งแต่สมุนชั้นล่างไปจนถึงหัวหน้าหน่วยเช่นนาง ล้วนถูกวางยาพิษชนิดพิเศษไว้ในกาย มันเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่เดินถอยหลังอย่างเงียบเชียบ ทุกๆ สิบห้าวันหากไม่ได้รับ ‘ยาถอนพิษ’ จากเงื้อมมือเจ้าสำนัก ร่างกายจะเจ็บปวดรวดร้าวประหนึ่งถูกเข ็มพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง โลหิตจะไหลออกทางทวารทั้งเจ็ด และขาดใจตายอย่างทรมานที่สุดเท่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้ นี่คือ ‘โซ่ตรวน’ ที่มองไม่เห็น... เป็นกรงขังที่แน่นหนายิ่งกว่าคุกเหล็กกล้าใดๆ ในแผ่นดิน “อำมหิตผิดมนุษย์นัก...”

แม่ทัพเหลียน “ท่านหมออิน มีทางอื่นอีกหรือไม่ ยาตัวไหนที่ขาดข้าจะให้คนไปหามา” ท่านหมออินถอนหายใจเบา ๆ “ยาอะไรก็ช่วยไม่ได้ พิษที่ได้รับเป็นตัวอ่อนของแมลงชนิดหนึ่ง เมื่อฝังลงไปในบาดแผลก็จะแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ค่อย ๆ เจริญเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นจะปล่อยพิษที่อยู ่ในตัวออกมา ย่อยสลายร่างกายของผู้ได้รับพิษ” “นี่ท่านหมายความว่า”

ฉันได้แต่หลับตารับโชคชะตา ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะว่ายกลับขึ้นไปหายใจ ความมืดมิดเริ่มเข้ามาใกล้ สติฉันค่อย ๆ ดับลงอย่างช้า ๆ เสียงปืนจากด้านบนที่ดังสนั่นคล้ายกับคนกำลังปะทะกันไม่ได้ช่วยให้สติฉันกลับมาเลย จนในที่สุดฉันก็วูบดับไป... 1 อาทิตย์ผ่านไป...

ยามนี้เจ้านายตระกูลไป๋สายรองถูกพาตัวมาอยู่รวมในห้องเดียวกัน เพื่อเชิญหมอมาดูอาการทั้งสาม แต่หมอกลับเดินออกมาพร้อมกับส่ายหน้าเล็กน้อย เป็นเชิงว่าไม่อาจรักษาได้ “หมายความว่าอย่างไรท่านหมอ!” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถามเสียงดัง “พิษนี้มีชื่อว่าพิษสลายกระดูก เมื่อคนที่กินเข้าไปวันแรกจะไร้เร ี่ยวแรงราวคนเป็นอัมพาต แต่เมื่อเวลาผ่านไปจะเริ่มเจ็บปวดตามร่างกาย คล้ายกระดูกถูกบดละเอียด จนครบเจ็ดวันพวกเขาจะกลายเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์ขอรับ”

ฝีปากขาวโพลน เพราะพิษจากบาดแผลเล่นงาน คู่หมั้นสาวมองดูอาการสักพัก จนมั่นใจว่าอาการของมาเฟียหนุ่มไม่ดีขึ้นเลย จึงยื่นมือบางไปเตะที่หน้าผากแกร่งเพื่อวัดอุณหภูมิในร่างกาย เธอรีบดึงมือออกมาอย่างรวดเร็วเพราะความร้อนของคู่หมั้นหนุ่มสูงปรี๊ดราวกับน้ำร้อนกำลังเดือด เธอม องหน้าเขาอย่างใช้ความคิด