Novel & Cerita หมอพิษ

ชาลิสาร้องอุทาน เธองงไปหมดทุกอย่างแล้ว ณ จุดๆ นี้ “เมื่อคืนนี้ ด้วยความที่ฉันคิดว่าเธอแค่เมา เลยมีอะไรกัน แต่พอเรามีอะไรกันแล้วสองสามครั้ง ฉันเห็นว่าเธอผิดปกติ ไม่เหมือนคนเมาทั่วไป เธอคึกมาก เอาไม่ยอมหยุด เลยรู้ว่าถูกวางยา แต่นั่นมันก็คือหลังจากที่เรามีอะไรกันไปแล้ว ไง จะพาไปโรงพยาบาลให้มันได้อะไรขึ้นมา ฉันก็เลยปล่อยเลยตามเลย พาเธอไปอาบน้ำเย็นๆ แล้วก็ยังไม่หายคึก เลยจัดให้จนเธอนอนสลบเหมือดนี่แหละ” เขาพูดหน้าซื่อตาใส ชาลิสากัดฟันกรอด เขาบอกว่าเขาเป็นหมอ หมอบ้าอะไรจะดูไม่ออก มีแต่แกล้งตีเนียนเท่านั้นแหละ

@โรงพยาบาลเเห่งหนึ่ง ร่างของสตาร์ที่เปื้อนเลือดสีเเดงสดนอนเเน่นิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ที่หางตามีหยาดน้ำสีใสไหลซึมออกมา ชีพจรเต้นช้าลงทุกทีสักพักหัวใจของเขาก็หยุดเต้น หมอใหญ่จึงจำเป็นต้องใช้เครื่องช็อกไฟฟ้าอย่างเร่งด่วน "Clear!" "Shock!" หน้าอกเเกร่งกระตุกขึ้นเหนือเตียงนอ นในตอนที่หมอปล่อยกระเเสไฟฟ้าเข้าไปกระตุ้นหัวใจให้กลับมาเต้นอีกครั้ง

เคียวโกะถามกลับ "มีอาการคลื่นไส้อาเจียน เหม็นอาหารอยากจะอาเจียนตลอดเวลาได้กลิ่นอาหารแล้วก็วิงเวียน หน้ามืดตาลายหิวบ่อยพี่กินเยอะมากกว่าปกติ อยากกินแต่ของเปรี้ยวของดอง" "พี่คงจะเครียด อาการแพ้ท้องแทนเมียเป็นอาการทางจิตวิทยาอย่างหนึ่งที่เรียกในวงการการแพทย์ว่าโคเวด ซินโดรม โดยอาการน

“ทะ ท่านหมอ ฝ่าบาทต้องพิษอันใดหรือ แล้วยาถอนพิษจะต้องทำอย่างไรบ้าง” “ทูลพระสนม ฝ่าบาทต้องพิษที่ชื่อว่า เพลิงโลหิต เมื่อได้รับเข้าไปแล้วร่างกายจะราวกับมีไข้ตลอดเวลา อวัยวะภายในจะถูกบีบคั้นให้เจ็บปวด หากไม่ได้รับยาถอนพิษภายในสามวันธาตุไฟจะเข้าแทรกทำให้ลมปราณแตกซ่านโ ลหิตหลั่งไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดจนสิ้นชีพพ่ะย่ะค่ะ….” เสียงของหมอชราหลิวซุนค่อย ๆ เบาลงเมื่อต้องกล่าวถึงจุดที่เลวร้ายที่สุด “แล้วยาถอนพิษ…”

“หมอหลวงตู้ โอสถพิษที่ควบคุมจิตใจมันทำงานอย่างไร และมีหนทางแก้ไขที่สมบูรณ์แล้วหรือไม่” “ทูลพระพันปีหลวง” ตู้เยี่ยนอวี่ทูลตอบอย่างฉะฉาน “พิษชนิดนี้จะแทรกซึมเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก ทำให้ผู้ที่ถูกพิษจิตใจอ่อนแอและง่ายต่อการถูกชักจูง แต่บัดนี้หม่อมฉันได้ค้นพบยาถอน พิษที่สมบูรณ์แล้วจากบันทึกที่ยึดมาได้ และสามารถปรุงมันขึ้นมาได้ในเวลาไม่ถึงเจ็ดวันเพคะ”

ในห้องรับรองของจวนเจ้าเมือง บรรยากาศถูกปกคลุมด้วยกลิ่นสมุนไพรขมและควันธูปจาง ๆ หมอหลวงสามคนกำลังช่วยกันห้ามเลือดและดูดพิษออกจากร่างของเผยอิงอย่างเร่งด่วน ร่างของนางซีดขาวราวกับกระดาษ เส้นเลือดดำบางเส้นเริ่มปรากฏใต้ผิวหนังเพราะพิษกำลังไหลเวียนทั่วร่าง “พิษนี้... ไม่ใช่พิษธรรมดา” หมอหลวงวัยชราขมวดคิ้วแน่น “มันเป็นพิษผสมจากยางไม้ทางเหนือกับผงธาตุเหล็ก ต้องมีผู้ชำนาญเฉพาะทางเท่านั้นถึงจะถอนออกได้หมด!”

ลี่ถิงกระแทกเท้าหนัก ๆ เดินขึ้นบ้านด้วยท่าทีหงุดหงิดปนโมโห เมื่อเข้ามาในห้องเธอก็เหวี่ยงกระเป๋าแบรนด์เนมใบเล็กคู่ใจลงกับที่นอนกว้าง แล้วเดินมานั่งโซฟาอีกตัวที่อยู่ภายในห้องนอนหรู "คิดว่าตัวเองวิเศษอยู่หรือไง ไอ้หมอโรคประสาท" ที่จริงหมอซางก็ไม่ใช่หมอโรคประสาท อย่างที่เธอด่าหรอกนะ แต่หมอเป็นหมอตรวจโรคทั่วไปมากกว่า แต่ที่ต้องด่าคงอยากระบายมันออกมา

ผมถาม พ่อเล่าเหตุการณ์ให้ผมฟังว่า พ่อจะเข้าไปช่วยแม่แต่ลุงอาคมขัดขวาง จนเกิดการต่อสู้กัน ลุงอาคมที่มีเวทมนตร์พิษภายใน *พิษเข้าสู่ภายในร่างกาย เสียชีวิตภายใน3ชม. ขณะที่ลุงอาคมกำลังปล่อยพิษมาทำร้ายท่านพ่อ แม่ของผมจึงวิ่งมารับแทนเพราะท่านรู้ว่าพ่อของผมไม่สามารถรักษาพิ

หลี่ฮูหยินดีใจยิ่งนักที่ผู้เป็นสามีปลอดภัยแล้ว “ท่านหมอ ยาพิษที่ท่านพ่อโดน เป็นยาพิษอันใดหรือเจ้าคะ” “พิษสือเจียวน่ะ เป็นพิษที่ไร้สีไร้กลิ่น สามารถเข้าสู่ร่างกายได้หลายทางทั้งผิวหนัง การสูดดมหรือกินเข้าไป”

หมอชรากล่าวเสียงหนักแน่น ท่านเจ้าเมืองเงยหน้ามองหมอชราด้วยความเป็นห่วง "เกิดอะไรขึ้นหรือท่านหมอ? ท่านแม่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?" หมอชราถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดออกมา "ฮูหยินผู้เฒ่าได้รับพิษที่เรียกว่า 'พิษหิมะเลือดแข็ง' เป็นพิษที่ทำให้เลือดและน้ำในร่างกายไม่สามารถแข็งตัวได้ ทำให้บาดแผลไม่สามารถห้ามเลือดและรักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อได้รับติดต่อกันสละสมในร่างกาย พิษจะสะสมและทำให้ร่างกายอ่อนแอลงอย่างมาก หากว่าได้รับเพิ่มอีกเพียงครั้งเดียว ข้าคิดว่า…เออ..เออ…" มันเป็นคำที่ยากที่จะเอ่ยออกมา…