หมอพิษ Novels & Stories

ลมเย็นหอบกลิ่นสมุนไพรประหลาดบางอย่างลอยผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องครัวใหญ่ ไม่มีใครรู้ว่า กลิ่นหอมนั้นไม่ใช่กลิ่นของเครื่องปรุง แต่คือ พิษ จากยอดเขาอันไร้ผู้คน พิษนิมิตเงา เป็นยาที่ท่านทวดเคยเตือนนางมิให้ใช้ หากไร้เหตุจำเป็น มันไม่ฆ่า ไม่เจ็บ ไม่ปรากฏร่องรอย แต่จะช ักนำผู้ถูกพิษเข้าสู่ห้วงฝันอันสั่นคลอนความจริง

นางพยักหน้า “หกอสรพิษเป็นพิษร้ายแรงที่ไม่มียาถอน ข้าเคยเห็นคนถูกพิษนี้มาก่อน เส้นผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ร่างกายค่อยๆ ซูบซีด ผิวหนังไร้สีเลือด ในกายคล้ายเลือดค่อยๆ หดหาย กำลังภายในถูกทำลาย จนสุดท้ายภายในสามวันกลับมีของเหลวสีขาวใสไหลออกมาจากทวารทั้งห้า เจ็บปวดท รมานจนลมหายใจเฮือกสุดท้าย”

ส่วนหลินเฟิงเมื่อได้ยินชื่อของหมอเทวดาเลี่ยว เขาไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ และกลับยิ้มบางออกมา ยาพิษนี้ ไม่ใช่ว่าหมอเทวดาเลี่ยวคนนั้นจะสามารถแก้พิษได้ เฝิงหลีคนที่อยู่ข้างๆ นี้พูดได้ไม่ผิด ยาพิษนี้เป็นพิษรุนแรงที่เป็นไม้ได้ของสำนักร้อยพิษ ถ้าหากไม่รู้ส่วนประกอบที่แ น่ชัด และเสี่ยงลงมือ อาจจะได้รับความเดือดร้อนโดยตรง แม้แต่เขาก็โดนพิษ

เขาส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะเฉลย “นี่คือยาถอนพิษกร่อนปราณ ข้าให้คนไปสืบแล้ว พิษที่เจ้าได้รับต่อเนื่องมาหลายปีคือ พิษกร่อนปราณ เป็นยาพิษที่ถานซงอวิ้นซื้อมาจากตลาดมืดเพื่อนำมาใช้กับเจ้า ทำให้เจ้าไม่อาจตั้งครรภ์และสุขภาพอ่อนแอ”

ยาพิษชนิดนี้เป็นสูตรเฉพาะที่ค่อย ๆ ทำลายอวัยวะภายในทีละนิด ทีละนิด กว่าจะรู้ตัวว่าถูกยาพิษความตายก็มาเยือนถึงหน้าประตูเรือนเสียแล้ว “ขอประทานอภัยเพคะ พระสนม” เสียงฝีเท้าหยุดลง ตามด้วยเสียงร้อนรนของสาวใช้เอ่ยขึ้น “ว่าไง”

คุณอโณมาที่พากันเดินมาพร้อมสามีพนมมือไหว้ขอบคุณด้วยความดีใจ เมื่อได้ยินว่าลูกชายคนโตปลอดภัยแล้ว แพทย์มองหน้าญาติคนเจ็บ แล้วเอ่ยต่อ “เมื่อครู่เราตรวจเลือดคนเจ็บ พบว่ามีคนเจ็บได้รับยาปลุกเซ็กส์อย่างแรงด้วย ทางเราได้ทำการล้างสารพิษตัวนี้ให้แล้ว ไม่ทราบว่าก่อนหน้านั้นคนเ จ็บไปรับยาตัวนี้มาได้อย่างไร ขออภัยที่ถามเราจะได้เก็บเป็นข้อมูลในการรักษาคนไข้ต่อไปครับ”

32 ผู้ใดเป็นคนผิด มู่หลินเฟิงมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที มารดาเขาเพิ่งดีขึ้นแท้ ๆ เหตุใดจึงถูกพิษได้ ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงมารดากุมมือนางเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับท่านหมอ “ท่านหมอรักษาได้หรือไม่” “เรียนคุณชายตามตรง หากไม่ทราบว่าเป ็นพิษใดก็ยากจะแก้”

ชายหนุ่มผมสีเงินเริ่มฮัมเพลงที่เรย์คาลัสชอบร้องบ่อยๆ ถึงเขาจะไม่รู้ความหมายของมัน เขาตักยาพิษในหม้อและเจือจางมันเพื่อทดสอบกับตัวของเขาเอง โมเบียสดื่มยาพิษสีม่วงลงไป ในไม่ช้าร่างกายของเขาชักเกร็ง เขาลิ้มรสความทรมานที่ตัวเองสร้างขึ้นช้าๆ จนเลือดไหลออกจากปากและจมูก

การแกล้งจัดฉากทำร้ายตนเองด้วยขี้ผึ้งกันความร้อนและผงทาสีแดง สะท้อนให้เห็นถึงกมลสันดานอันดำมืดที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าอันงดงาม มู่อวิ๋นยืนนิ่งสงบ สองมือซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อแพรขาว แววตาคมกริบดุจพญาหงส์จ้องมองเหยื่อที่กำลังดิ้นรน ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้ากัดกินจิตใจของ สองป้าหลาน ฮูหยินเอกกัดริมฝีปากแน่นจนแทบห้อเลือด นางรู้ดีว่าคำวินิจฉัยของหมอหลวงจ้าวเปรียบดั่งประกาศิตที่ไม่สามารถโต้แย้งได้ด้วยคำพูดลอยๆ

ชาลิสาร้องอุทาน เธองงไปหมดทุกอย่างแล้ว ณ จุดๆ นี้ “เมื่อคืนนี้ ด้วยความที่ฉันคิดว่าเธอแค่เมา เลยมีอะไรกัน แต่พอเรามีอะไรกันแล้วสองสามครั้ง ฉันเห็นว่าเธอผิดปกติ ไม่เหมือนคนเมาทั่วไป เธอคึกมาก เอาไม่ยอมหยุด เลยรู้ว่าถูกวางยา แต่นั่นมันก็คือหลังจากที่เรามีอะไรกันไปแล้ว ไง จะพาไปโรงพยาบาลให้มันได้อะไรขึ้นมา ฉันก็เลยปล่อยเลยตามเลย พาเธอไปอาบน้ำเย็นๆ แล้วก็ยังไม่หายคึก เลยจัดให้จนเธอนอนสลบเหมือดนี่แหละ” เขาพูดหน้าซื่อตาใส ชาลิสากัดฟันกรอด เขาบอกว่าเขาเป็นหมอ หมอบ้าอะไรจะดูไม่ออก มีแต่แกล้งตีเนียนเท่านั้นแหละ