หมอพิษ Novels & Stories

หากเป็นยุคนี้คงเรียกว่าดินแดนไกลโพ้นกระมัง พิษชนิดนี้มิได้ร้ายแรงขนาดโดนปุบตายปับ ทว่ามันเป็นพิษที่ออกฤทธิ์ช้า ทำให้เหยื่อรู้สึกตัวชาไร้เรี่ยวแรงไร้ความรู้สึก มีสติบ้างไม่มีสติบ้าง ทว่าหากปล่อยให้พิษอยู่ในร่างกายนานจนแทรกซึมเข้าสู่หัวใจควบคุมให้หัวใจเต้นช้าล งจนมิสามารถสูบฉีดออกซิเจนเลี้ยงร่างกายได้เพียงพอ ถึงคราวนั้นก็จะตายลงอย่างมิต้องสงสัย “ท่านหมอฮุ่ยช่วยข้าพลิกตัวคุณชายได้หรือไม่”

อาเฉินพุ่งเข้ามาประคองร่างเจ้านาย “เกิดอะไรขึ้นขอรับ! หมอหลวงทำไมเป็นแบบนี้” “พิษ... พิษสองอย่างปะทะกัน!” หมอหลวงตอบปากคอสั่น เทียบสมุนไพรที่หมอเทวดาเขียนให้ ล้วนมีพิษร้อนรุนแรงทั้งหมด หากไม่เกิดผลข้างเคียงเลยนี่สิแปลก เขาทูลเตือนรัชทายาทแล้ว แต่อีกฝ่ายยืนยันว่าจะลอง “อ๊ ากกกกกกกกก!”

โมจิที่ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี เธอไม่อาจทนเห็นเขาทรมานแบบนี้ได้ แม้ว่าเธอจะไม่เคยโดนยาประเภทนี้สักครั้งแต่ก็พอมีความรู้มาบ้างว่าถ้าเกิดไม่ถอนพิษมันออกไปอาจทำให้คนที่โดนถึงขนาดช็อคตายได้ " ฉันกำลังอดทนอยู่ อย่ากลัวฉันเลยนะ ฉันไม่มีทางบังคับเธอแน่ " ไวซ์เอาแต ่กอดเธอไว้แน่น น้ำเย็นๆ ในตอนนี้ไม่อาจทำให้เขารู้สึกรู้สาได้เลย เวลาผ่านไปเนิ่นนานแต่ดูเหมือนว่าอาการของเขาจะไม่ดีขึ้นเลยมันกลับแย่ลงไปจนโมจิเองไม่อาจทนเห็นเขาเป็นแบบนี้ได้อีก จึงบดเบียดสะโพกเล็กน้อยลงบนแท่งร้อนของเขาไปมาเพื่อหวังให้เขาสบายตัวขึ้น

“เรื่องนั้นเสด็จพ่อบอกว่าจะจัดการเขาเองมิใช่หรือ หมดหน้าที่ข้าแล้ว หมอหลวงที่ดูแลเรื่องพิษบอกว่าเช่นไรบ้างเรื่องอาการของเขา” “หมอหลวงที่ชำนาญเรื่องพิษในวังหลวงก็ไม่มีหนทางรักษาพิษชนิดนี้พ่ะย่ะค่ะ ท่านหมอบอกว่าพิษนี้ทำขึ้นมาจากส่วนผสมของดอกไม้พิษแปดชนิด และเราต้องทร าบก่อนว่ามันคือดอกไม้ชนิดใด หากว่าไม่ทราบก็ไม่สามารถปรุงยาถอนพิษได้ อีกทั้งการจะใช้เวลาปรุงยาถอนพิษก็ใช้เวลานาน…หากปรุงผิดไปแม้แต่ชนิดเดียว ยานั้นก็ใช้ไม่ได้ผล”

คิรินเอ่ยอย่างรำคาญ “ว้าว ชบาดีใจด้วยนะค่ะหมอราฟล์ คุณรสากำลังตั้งครรภ์แต่ชบาไม่ชัวร์ว่ากี่เดือนแล้วแต่อาการที่สลบไปน่าจะมีส่วนของการตั้งครรภ์ด้วยค่ะ” “…” ทั้งคู่นิ่งเงียบหมอเจ้าของไข้เดินจากไปแล้วเหลือทิ้งไว้สองหน่อที่ยืนอึ้งอยู่ รสาท้อง ? เท่ากับกูเป็นพ่อเด็ก..

ก๊อก! เสียงรบกวนหน้าห้องปลุกให้คนที่กำลังนอนสั่นหนาวในห้องต้องปรือตาตื่นขึ้นมา หนังตาหนักอึ้งเพราะพิษไข้ เธอมาถึงบ้านรู้สึกตัวรุมๆ ก็หายาทานก่อนจะอาบน้ำนอน แต่ไข้ก็ไม่ลดลงอย่างที่คิด องค์อินทร์ดันร่างอ่อนเพลียตัวเองลุกขึ้นจากเตียงเพื่อไปเปิดประตูห้องให้ผู้มารบกวน ที่เคาะดังไม่หยุดตอนนี้

หลินจื่อเยว่เดินเข่าเข้าไปใกล้ ๆ ทว่ามิได้ใช้ปลายนิ้วแตะสัมผัสตรวจชีพจรแต่อย่างใด สายตาของท่านหมอปีศาจทำงานได้ดีชนิดที่ว่าเพียงเห็นสีของเส้นเลือดที่ปรากฏผ่านผิวเนื้อก็วินิจฉัยอาการได้ทันที “พิษในกายยังคงมีอยู่มาก เพียงโอสถบำรุงไม่เพียงพอต้องทำการขับพิษออกด้วยเพคะ” หลินจ ื่อเยว่ถอยกลับมานั่งเคียงข้างเซี่ยวจวิน แล้วเอ่ยบอกตามที่เห็น

หมอตู้พูดพลางก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม “พวกเจ้าไม่มียาถอนพิษเลยหรือ” “งูพิษธรรมดาทางโรงหมอของเราพอมีขอรับ แต่นี่เป็นงูจงอางซึ่งมีพิษร้ายแรง ทางโรงหมอของเรายังไม่มียาถอนพิษขอรับ”

เขายังคงจำสภาพของบัณฑิตหวังอันได้ดี วันที่มารักษาครั้งแรก อาการหนักจนแทบสิ้นหวัง พิษที่ติดตัวเขาเป็นชนิดที่ไม่รู้จัก หาได้ยาก และไม่รู้ว่ามาจากสิ่งใดด้วยซ้ำ แต่การที่ชายหนุ่มฟื้นขึ้นมาได้…ถือเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนัก หลังจากเขาค้นหาอยู่นานจึงรู้ว่าพิษที่บันฑิตหว ังอันได้รับ ชื่อพิษหลับใหล ซึ่งเป็นอันตรายระยะยาว และยารักษาก็ทำยากอย่างยิ่ง ระหว่างทาง ทั้งสองกลับพบคนตระกูลเหอ

“ก็สีเหมือนมือนางมิใช่หรือ” หมอเกาหยิบเอาเข็มอีกอันที่อยู่ถัดไปออกมา แล้ววางลงในถ้วยขาวที่มีเลือดเขียวใบนั้น พลันสีเลือดกลายเป็นสีดำสนิท “ที่หมอหลวงไม่อาจตรวจพิษชนิดนี้เจอเพราะมันเป็นพิษชนิดที่ไม่เป็นพิษเพคะ” “หืม!” ฮ่องเต้มองหมอหญิงด้วยความฉงน