روايات وقصص ضمن หมอพิษ

โมจิที่ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี เธอไม่อาจทนเห็นเขาทรมานแบบนี้ได้ แม้ว่าเธอจะไม่เคยโดนยาประเภทนี้สักครั้งแต่ก็พอมีความรู้มาบ้างว่าถ้าเกิดไม่ถอนพิษมันออกไปอาจทำให้คนที่โดนถึงขนาดช็อคตายได้ " ฉันกำลังอดทนอยู่ อย่ากลัวฉันเลยนะ ฉันไม่มีทางบังคับเธอแน่ " ไวซ์เอาแต ่กอดเธอไว้แน่น น้ำเย็นๆ ในตอนนี้ไม่อาจทำให้เขารู้สึกรู้สาได้เลย เวลาผ่านไปเนิ่นนานแต่ดูเหมือนว่าอาการของเขาจะไม่ดีขึ้นเลยมันกลับแย่ลงไปจนโมจิเองไม่อาจทนเห็นเขาเป็นแบบนี้ได้อีก จึงบดเบียดสะโพกเล็กน้อยลงบนแท่งร้อนของเขาไปมาเพื่อหวังให้เขาสบายตัวขึ้น

“เรื่องนั้นเสด็จพ่อบอกว่าจะจัดการเขาเองมิใช่หรือ หมดหน้าที่ข้าแล้ว หมอหลวงที่ดูแลเรื่องพิษบอกว่าเช่นไรบ้างเรื่องอาการของเขา” “หมอหลวงที่ชำนาญเรื่องพิษในวังหลวงก็ไม่มีหนทางรักษาพิษชนิดนี้พ่ะย่ะค่ะ ท่านหมอบอกว่าพิษนี้ทำขึ้นมาจากส่วนผสมของดอกไม้พิษแปดชนิด และเราต้องทร าบก่อนว่ามันคือดอกไม้ชนิดใด หากว่าไม่ทราบก็ไม่สามารถปรุงยาถอนพิษได้ อีกทั้งการจะใช้เวลาปรุงยาถอนพิษก็ใช้เวลานาน…หากปรุงผิดไปแม้แต่ชนิดเดียว ยานั้นก็ใช้ไม่ได้ผล”

คิรินเอ่ยอย่างรำคาญ “ว้าว ชบาดีใจด้วยนะค่ะหมอราฟล์ คุณรสากำลังตั้งครรภ์แต่ชบาไม่ชัวร์ว่ากี่เดือนแล้วแต่อาการที่สลบไปน่าจะมีส่วนของการตั้งครรภ์ด้วยค่ะ” “…” ทั้งคู่นิ่งเงียบหมอเจ้าของไข้เดินจากไปแล้วเหลือทิ้งไว้สองหน่อที่ยืนอึ้งอยู่ รสาท้อง ? เท่ากับกูเป็นพ่อเด็ก..

ไอ้ผาดลอบกลืนน้ำลาย เสียวสันหลังแทนพวกที่คิดมาท้าทายอำนาจของนายตน โชคดีที่กระสุนของปีแอร์โดนถากๆ เลยไม่มีกระสุนฝังในไม่ต้องผ่าตัดอะไร แค่ให้หมอทำแผลล้างแผลให้เท่านั้น และเมื่อทำแผลเสร็จก็ได้เวลาผ่อนคลายความเครียด เขาถอดเสื้อผ้าตัวเองกองทิ้งหน้าประตูห้องน้ำ เข้าไปในห้องน ้ำแล้วก้าวเท้าเข้าไปในอ่างอาบน้ำที่มีสาวสวยเปลือยผมสีน้ำตาลแช่รอท่าอยู่ก่อนแล้ว เขามองสองเต้าที่จมหายลงไปในน้ำของหล่อนแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ

หลินจื่อเยว่เดินเข่าเข้าไปใกล้ ๆ ทว่ามิได้ใช้ปลายนิ้วแตะสัมผัสตรวจชีพจรแต่อย่างใด สายตาของท่านหมอปีศาจทำงานได้ดีชนิดที่ว่าเพียงเห็นสีของเส้นเลือดที่ปรากฏผ่านผิวเนื้อก็วินิจฉัยอาการได้ทันที “พิษในกายยังคงมีอยู่มาก เพียงโอสถบำรุงไม่เพียงพอต้องทำการขับพิษออกด้วยเพคะ” หลินจ ื่อเยว่ถอยกลับมานั่งเคียงข้างเซี่ยวจวิน แล้วเอ่ยบอกตามที่เห็น

หมอตู้พูดพลางก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม “พวกเจ้าไม่มียาถอนพิษเลยหรือ” “งูพิษธรรมดาทางโรงหมอของเราพอมีขอรับ แต่นี่เป็นงูจงอางซึ่งมีพิษร้ายแรง ทางโรงหมอของเรายังไม่มียาถอนพิษขอรับ”

เขายังคงจำสภาพของบัณฑิตหวังอันได้ดี วันที่มารักษาครั้งแรก อาการหนักจนแทบสิ้นหวัง พิษที่ติดตัวเขาเป็นชนิดที่ไม่รู้จัก หาได้ยาก และไม่รู้ว่ามาจากสิ่งใดด้วยซ้ำ แต่การที่ชายหนุ่มฟื้นขึ้นมาได้…ถือเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนัก หลังจากเขาค้นหาอยู่นานจึงรู้ว่าพิษที่บันฑิตหว ังอันได้รับ ชื่อพิษหลับใหล ซึ่งเป็นอันตรายระยะยาว และยารักษาก็ทำยากอย่างยิ่ง ระหว่างทาง ทั้งสองกลับพบคนตระกูลเหอ

“ก็สีเหมือนมือนางมิใช่หรือ” หมอเกาหยิบเอาเข็มอีกอันที่อยู่ถัดไปออกมา แล้ววางลงในถ้วยขาวที่มีเลือดเขียวใบนั้น พลันสีเลือดกลายเป็นสีดำสนิท “ที่หมอหลวงไม่อาจตรวจพิษชนิดนี้เจอเพราะมันเป็นพิษชนิดที่ไม่เป็นพิษเพคะ” “หืม!” ฮ่องเต้มองหมอหญิงด้วยความฉงน

เพราะเจ้า! เจ้าจะต้องการทุกอย่างให้เรียบร้อยโดยเร็ว” “เจ้าพูดถึงอะไร” “เจ้ามักจะแสดงตัวว่าฉลาดหลักแหลม แต่ที่จริงก็โง่เง่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ดูนี่!” พูดจบนางก็วางของสิ่งหนึ่งกระแทกบนโต๊ะ มันคือตลับแป้งธรรมดาๆ ชิ้นเล็กๆ ไม่มีค่างวดอะไร อู๋ซานเหนียงหยิบขึ้นมาพิจารณา ดู ในใจคิดไปร้อยแปดว่าของสิ่งนี้คือยาพิษ? แต่ความจริงแล้วเป็นของที่ใช้ตบตา ภายในตลับแป้งมีกลไกช่องลับ เมื่อเปิดออกก็จะเจอม้วนกระดาษเล็กๆ เขียนบันทึกข้อมูลรายละเอียดการหลอมเหล็กซึ่งเป็นความลับภายใน

“ใช่เจ้าค่ะ ครั้งนั้นข้าถูกหลอกไปเพียงเพราะเขาบอกว่ารู้จักกับพี่ชายข้าและรู้ว่าข้ามีวิชาแพทย์จึงให้ข้าปรุงยาให้พวกเขา” “ยาหรือ ยาอะไรกัน” “ยาที่เอาไว้แช่อาวุธเพื่อใช้สังหารศัตรู พิษมันทำมาจากแมลงร้ายเจ็ดชนิดของอานฉวน ชื่อของมันคือยาพิษ…. เจ็ดไฟกัลป์”