หลงราช Novels & Stories

มี ลายเซ็นเล็ก ๆ เขียนด้วยหมึกดำ ‘หลงเหมย – ราชครูแห่งราชวงศ์เทียนหลง’ “หืม... ราชครูของราชวงศ์เทียนหลงก็ชื่อหลง... นามสกุลนี่เขาครองจักรวรรดิเลยรึไงกันเนี่ย” ฉันพึมพำเบา ๆ อย่างไม่รู้จะหัวเราะหรือขนลุกดี

รัชทายาทอี้เฟยหลง “ทำไมท่านถึงอยากได้เราเป็นน้องชายเล่า ว่าแต่ท่านคือผู้ใดหรือ” “อุ้ย ขอโทษทีลืมแนะนำตัว เราชื่ออี้เฟยหลง เป็นไท่จื่อหรือรัชทายาทนั่นล่ะ ว่าไง สนใจมาเป็นน้องชายของเราหรือไม่”

มังกรดำตวาดเสียงดัง "แล้วเจ้าเล่าเป็นผู้ใด" ฉีลู่ย้อนถาม "ข้าคือองค์ชายไท่หลง (泰龍) องค์ชายใหญ่ของทะเลซีไห่" "แล้วไง...ข้าต้องสนใจด้วยหรือ"

คิมซูฮยอนกลอกตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายใจ “กูว่าคนที่หลงน่ะมึง มันก็แค่รูปหัวใจ มึงกลายเป็นพวกอ่อนไหวตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

ิมะและน้ำแข็งที่ปกคลุมอยู่ มีเพียงวิหคเพลิงอัคคีเท่านั้นที่จะรู้ว่าอาณาจักรนี้อยู่ที่ใด... ..... อวี้หลง หรือปัจจุบันนี้คือ อวี้เทียนหลงหวงตี้... กำลังค่อยๆ เดินประคองไป๋เฟิ่ง หรือปัจจุบันนี้คือฮองเฮาไป๋ ที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ลัดเลาะตามทางเดินผ่านอุทยานหลวงไปเข้าเฝ้าองค ์ไทเฮา มารดาบังเกิดเกล้าของอวี้หลง ที่วันนี้เรียกพบลูกชายเป็นพิเศษ

แสนหลงว่ายิ้ม ๆ ก่อนจะลูบหัวของมันอย่างเบามือ “ว่าแต่ หลงต้องไปทางไหนต่อละเนี่ย?” “โน่นเลยจ้ะแม่คุณ! ป้ายชานชาลาหมายเลขเจ็ดตัวใหญ่เท่าฝาบ้าน” พนาว่าอย่างอ่อนใจ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งให้เพื่อนสนิท

ซูเม่ยถามขึ้นเมื่อนความทรงจำคลับคล้ายคลับคลาว่ามีเรื่องเช่นนี้อยู่ด้วย “ใช่แล้วพะยะค่ะ ยามนี้องค์ชายใหญ่ในฮ่องเต้หนานเจียชิ่งได้ขึ้นครองราชย์แทนพระราชบิดาที่สละราชบัลลังก์ออกไปใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนกับฮองเฮาผู้เป็นที่รักยิ่งของพระองค์ โดยใช้พระนามว่า � �่องเต้หนานเฉียนหลง”

หญิงสาวตกใจแทนที่จะถามว่าเก้าอี้ตัวนี้ว่างไหม เพราะเหมือนอีกคนกำลังจะมาขอนั่งด้วย แต่ทำไมถึงถามว่ามีแฟนหรือยัง "ล้อเล่นครับ นั่งด้วยคนได้ไหม" "เชิญค่ะ" "ผมชื่อกอล์ฟ เป็นหัวหน้าแผนกประกอบเครื่องยนต์" "ค่ะ" "คุณเป็นผู้ช่วยคุณมิ่งขวัญที่เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ใช่ไหมครับ"

ไทเฮาเสด็จก้าวไปข้างหน้าเป็นคนแรก ทรงยกพระหัตถ์ขึ้นฟ้า เอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ ​"เสด็จแม่...ชื่อนั้นนุ่มนวลเกินไปสำหรับสายเลือดมังกรพะย่ะค่ะ ลูกเตรียมชื่อพระราชทานไว้ตั้งแต่เหยาเอ๋อร์ตั้งครรภ์เดือนแรก สมควรชื่อ หนานกงเฉินหลง (มังกรแห่งรุ่งอรุณ) ยิ่งใหญ่ น่าเกรงขาม สมกับเป็นองค์ชายแห่งแคว้น..." ฮ่องเต้รีบตรัสคัดค้านพร้อมชี้นิ้วขึ้นฟ้าอีกคน

หลินหันขวับไปทางผู้พูดเธอไม่ยักรู้ว่าเขาพูดภาษาอีสานได้ ถ้าอย่างนั้นที่เธออวยเขายกใหญ่เมื่อครู่เขาก็ฟังออกน่ะสิ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะคิดอะไรให้มากความพ่อแม่ของเธอก็พากันตกตะลึงกับของในถุงกระดาษนั่น “ทองแท้บ่ล่ะหลิน คือเส้นใหญ่แท้ ตีโปร่งเบาะ (ทองแท้ไหมล่ะหลิน ทำไมเส้นใหญ่จัง ตีโปร่งเหรอ)” “บ่ เส้นละสิบบาท”