Novel & Cerita หลังปล่อยตัว

ทันทีที่สิ้นสุดคำพูด ก็เท่ากับว่าเป็นการยืนยันตัวตนของท่านชายเป้าโดยสมบูรณ์ เขาคือท่านชายเป้าจริง ๆ ไม่อย่างนั้นจะบังเอิญมีการปล่อยตัวคนออกมาได้ยังไงกัน

“ฉันดีใจนะ ในที่สุดเธอก็ปลดปล่อยความเป็นตัวตนออกมา ชอบจัง” “แต่ว่า... มันก็กระดากปากเหมือนกันนะคะ” “ปล่อยความกระดากออกไปบัว อยู่กับฉันไม่มีอะไรที่ไม่ควรพูด”

เสียงผู้คุมดังขึ้น ทำให้เขากับไอ้ก็อตต้องแยกจากกัน รถตู้โดยสาร… 13 : 00 น. กว่าทางโรงพยาบาลจะปล่อยตัวก็บ่ายไปแล้ว น่าเบื่อ ไม่รู้จะตรวจอะไรกันหนักหนา

"ยังไง เล่ามา" แล้วฉันก็เล่าให้พวกมันฟังสีหน้าพวกมันหลังฟังเรื่องราวจบตลกชะมัดเลย "มิน่าล่ะ ถึงได้ปล่อยแกมาข้างนอกได้” "ฉันไม่ได้โดนขังนะพูดซะแย่เลย”

( ธะ เธอไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ตอนนี้เธอหลุดพ้นจากพี่ติณแล้ว สู้ๆ นะริน ฉันเป็นกำลังใจให้เธอง้อเฮียให้สำเร็จนะ ) หลังจากพูดจบน้ำมนต์เธอก็กดตัดสายไป ทิ้งให้ฉันงุนงงอยู่อย่างนั้น ก่อนที่ฉันจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาเมื่อคิดได้ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นอิสระแล้ว ฉันไม่ต้องกั งวลอะไรอีกแล้ว #เลิกงาน

สีหน้าคนด้านหลังดูหนักใจใช่เล่น เก๋ายังคงไม่ปล่อยกันให้เป็นอิสระจนต้องออกคำสั่งอีกครั้ง “ปล่อยได้รึยัง?” “…” เพราะการตัดบททำให้ในที่สุดอีกฝ่ายจำต้องปล่อยตัวฉันให้เป็นอิสระ ร่างสูงหย่อนกายนั่งลงบนเตียง ทำทีเลื่อนโทรศัพท์เล่นแต่สายตายังคงชำเลืองมองมาทุกระยะ

นี่มึงอย่าบอกนะว่าตั้งแต่คืนนั้น พี่เหนือกักตัวมึงไว้พึ่งจะปล่อยออกมา : กัส "มึงอย่าเรียกว่าปล่อยเลยกัส...กูหนีออกมามากกว่า....แม่ง..เอากูจนร่างแทบจะพัง ไม่รู้อดยากอะไรกันนักหนา

คำถามเรียบง่าย ส่งผลให้เสี่ยวฝู่ที่กำลังบีบนวดบ่าไหล่ชะงักมืออยู่ชั่วครู่ ใบหน้าของนางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “หากเจ้าไม่อยากติดตามข้าก็มิเป็นไร หลังจากที่ข้าได้รับหนังสือปล่อยตัวจะคืนสัญญาซื้อขายตัวให้”

“อืมม..โอยย” “ปลดปล่อยตัวเองสิคะ ..ปล่อยมันออกมา ..ทุกความรู้สึก ..ทุกความต้องการ” “โอววว...”

“เออๆ กู ผม ผม เอ้ย ขะ ข้าอภัยให้เจ้าก็ได้ แต่เจ้าต้องสัญญาก่อนว่าจะปล่อยข้าไป” “ฮ่ะ นายน้อย เด็กๆได้ปล่อยตัวนายน้อยเร็วเข้า” เช่นคำสั่งของขันทีผู้นั้น นักรบก็ถูกปล่อยตัวเป็นอิสระ ครู่ใหญ่ก็กลับออกมาจากห้องมืดแห่งนั้น พร้อมกับถือโถแก้วใบใหญ่ใส่อวัยวะแห่งความเป็น ชายแช่อยู่ในน้ำมันจันทน์ของขันทีผู้นั้นเอาไว้ในมือ