Novel & Cerita หวนคืนชาติภพ ขอลบท่านออกจากดวงใจ

แต่เขาต้อยต่ำเกินไป ต้อยต่ำเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ยคำว่ารักนี้ให้นางฟัง "เจ้าจงหนีไปซะ รีบหนีไปให้ไกล แล้วอย่ากลับมาที่แคว้นหนานฉีอีก คิดซะว่าเรื่องคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น"

พายุคว้าข้อมือเพลินตาไว้แน่น แววตาของเขาไร้แววล้อเล่น “ถ้าอยากให้ใบพลูมีชีวิตอยู่อย่างสบายที่นี่ ไม่โดนไอ้คิมมันใจร้ายใส่ไปมากกว่านี้ เธอก็ควรจะกลับไปกับฉันดีๆ อย่าให้ฉันต้องเปลี่ยนใจ”

ผมผิดหวังในตัวฟางเหยียนจนถึงขีดสุด จนไม่อยากยุ่งกับเธออีกต่อไป “เราเลิกกันเถอะ!” “ผมจะออกจากวงการและกลับไปที่บ้านเกิด ขอให้คุณกับฉินอวิ๋นประสบความสำเร็จในเร็ววัน!”

มู่หรงเสวี่ยที่กำลังบรรจงทาชาดลงบนริมฝีปากพลันชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของนางไหววูบเพียงชั่วอึดใจก่อนจะกลับมานิ่งสงบดุจผิวน้ำ "เขากลับมาก็ดี ข้าจะได้ปิดบัญชีแค้นที่ค้างคามานานเสียที ครั้งนี้เขาจะไม่ต้องตายอย่างอนาถเพราะความใจอ่อน และข้าจะไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอย่า งผิดหวังอีกต่อไป"

�งหน้าตาของผู้ที่หมายจะพรากยอดดวงใจไปจากตน ฮูหยินของเขางดงาม และแสนดีถึงเพียงนี้หลี่เจี้ยนหย่งมิมีวันยอมให้ผู้ใดพรากนางไปจากเขาได้เด็ดขาด หากคนผู้นั้นคิดพรากลูกเมียไปจากเขาเห็นที่ว่าเราคงอยู่ร่วมแผ่นดินกันไม่ได้ คิดเช่นนั้นแท่งเนื้อร้อนใหญ่พลันโหมกระหน่ำใส่อย่าง หนักหน่วงขึ้นกว่าเก่า

“ถ้าพี่จะกลับพี่ก็อยากได้ของกลับไปด้วย” “ก็เอากลับไปสิคะ ว่าแต่พี่แทนลืมอะไร” “พี่ลืมหัวใจไว้ที่ใบชา” เขาพูดแล้วยิ้มและหวังว่าจะได้รอยยิ้มจากเธอกลับมา

ฮองเฮาไป๋อวิ๋นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาอีกฝ่าย ดวงเนตรที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมากมายกลับนุ่มนวลลงเล็กน้อย ฮองเฮาไป๋อวิ๋น “ในวันที่ทุกสิ่งพรากเขาไปจากข้าข้าเหลือเพียงลูก ข้าไม่ต้องการให้เขาเผชิญความเดียวดายเช่นที่ข้าเคยประสบ”

"เซี่ยอวี้เหิง ความเลอะเลือนของท่านช่างทำให้ข้ายิ่งรู้สึกสมเพชนัก" "วันนี้ข้าจะขอพูดกับท่านให้กระจ่าง นับจากนี้ไป ท่านกับข้าไร้ซึ่งความเกี่ยวพันใด ๆ ต่อกัน และข้าจะไม่มีวันหวนกลับไปหาท่านเด็ดขาด หากข้าหวนคืน ก็ขอให้ฟ้าผ่าตายเถิด!"

“จะทำโทษพี่ยังไงก็ว่ามาเลยค่ะ พี่ยอมทุกอย่าง ขออย่างเดียวเท่านั้น คือขอโอกาสให้พี่ได้กลับไปยืนที่เดิมในหัวใจของจันทร์” “คุณยังคิดว่าตัวเองมีโอกาสนั้นอยู่อีกเหรอ เหอะ! ฉันละเชื่อคุณจริงๆ เลย อย่าลืมสิว่าคุณเป็นคนลบร่องรอยของคุณในใจฉันออกไปเองกับมือ คงจะมีแต่ผู้หญิงป ัญญาอ่อนเท่านั้น ที่จะยอมให้โอกาสคุณกลับมายืนที่เดิมในหัวใจของเธอ”

นนทภพรอให้นิภาลัยกลับมาในสภาพแบบนี้ และเมื่อถึงเวลานิภาลัยจะได้รู้ว่า…การที่กล้าทิ้งนนทภพไปมันมีราคาที่ต้องจ่าย อยากได้คืน…แต่ไม่มีวันได้ครอบครอง เพราะหัวใจของนนทภพไม่ได้อยู่ที่เธออีกแล้ว เจ้าของหัวใจของนนทภพ…ก็คือคนที่นิภาลัยไม่อาจเอื้อม แบบที่เทียบไม่ติดไม่เห็น� �ุ่นเลยทีเดียว