Romans & histoires หวนรักคุณหมอไร้ใจ

จำเป็นต้องมีเหตุผลอะไรทั้งนั้น บวกกับว่าสำหรับฉัน พี่เชนทร์คือรักแรก หึ รักแรกของฉันกับผู้ชายที่ไร้หัวใจ พูดง่ายๆว่ารักข้างเดียวนั่นแหละ เห้อ มันช่างน่าสมเพชเวทนาซะจริงๆ #Lydia End CHAIN “โถ่เว้ย! บ้าชิบ!!!” ผมต้องเตะฝุ่นอีกแล้ว อารมณ์เหมือนตอนวิ่งตามแท็กซี่ลิเดียร์ไม่ทันไม่มีผิด ถ ึงแม้ว่าตอนนี้เธอกับผมจะห่างกันแค่ผนังกั้นก็เถอะ แต่มันก็เหมือนโคตรไกลอยู่ดี ในเมื่อผมเข้าไปหาเธอไม่ได้ แม่งบอกตรงๆนะ ลิเดียร์คือโคตรไวอ่ะ ใครจะคิดว่าเธอจะกระโดดหนีเข้าห้องน้ำ แถมปิดประตูเอาไอ้ตอนจังหวะสำคัญซะด้วย

กรธและเข้าใจสิ่งที่พระนางกระทำ “ตื่นแล้วเพคะไทเฮา บ่าวพึ่งให้คนนำยาไปให้” “อืม เฮ้อเยว่เล่อหนอเยว่เล่อ หลงเอ๋อร์ข้านี่ก็เกินไปรู้ทั้งรู้ว่านางรักจนหัวปักหัวปำยังปฏิเสธนางครั้งแล้วครั้งเล่า เฮ้อ” มือยกชาขึ้นจิบ ก่อนจะส่ายพระพักตร์ช้า ๆ ความรักในวังหลังแห่งนี้ผ ู้ใดมีรักผู้นั้นย่อมมีทุกข์ ไม่รู้ว่าการที่นางส่งเยว่เล่อไปปรนนิบัติบุตรชายคนเล็กจะทำให้เรื่องมันวุ่นวายเช่นนี้

เคยรัก "นะไฟนะไปรับน้องกับแม่หน่อยเดือนหน้าวันไหนแม่จะโทรมานัดอีกทีถ้าลูกเจอน้องแล้วลูกไม่ถูกใจแม่ก็จะไม่ว่า" "ผมกับเขาก็เคยเจอกันแล้วนี่ครับทำไมต้องไปเจออีก"

แค่ฉันที่รักเขา แค่ฉันเองเท่านั้นที่รักเขา เขาไม่เคยรักฉันเลยสักนิด “ทำไมหมอใจร้ายจัง ฮือ” เขาไม่ห่วงสักนิดเลยเหรอว่าฉันจะอยู่อย่างไร ถ้าห่วงก็คงไม่ทิ้งไปสินะ ฉันจะหวังอะไรจากคนไม่รัก เขาแค่สงสาร ตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ทุกอย่างที่เขาทำให้แค่ความสงสาร

'หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอเป็นฝ่ายปล่อยมือ ข้าไม่ขอรักบุรุษไร้ใจผู้นี้อีก ขอให้ข้ามีความสุข สมหวัง และมีชีวิตที่เป็นของข้าเอง มิใช่เพื่อใครคนอื่นอีก'

《เจียงซู่เฟิงหน้าเงิน หน้ามืดตามัว ยอมปล่อยเช่าทั้งเมีย ฮวงซุ้ยบรรพบุรุษ และแม้แต่ชีวิตลูกชายก็ยังเอามาหากิน! 《 ไร้มนุษยธรรม! สั่งหยุดผ่าตัดเปิดทรวงอกลูกชาย เพียงเพื่อถ่ายคลิปใส่ร้ายคนอื่นและเรียกเงินงั้นหรือ?》 ผมมือสั่นกดโทรหา 1669 หวังจะเรียกหมอกจากโรงพยาบาลอื่น มาช่วย

ผ้าแพรเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาของเธอไม่มีร่องรอยของความโกรธ ไม่มีแม้กระทั่งความเสียใจ มันราบเรียบ ว่างเปล่า เหมือนกับบ่อน้ำลึกที่ไม่มีก้นบ่อ "ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรเลยค่ะ หมอเมืองน่าน" คำว่า 'หมอเมืองน่าน' กระแทกเข้ากลางอกของเขาจนหายใจติดขัด

พ่ายแพ้ให้แก่สตรีไร้หัวใจนางนี้อย่างหมดรูปสิ้นลาย รักที่นางเป็นนางหาใช่รักที่นางมีใบหน้าเหมือนพี่สาว แต่ความรักนั้นมันมิได้มากพอให้เขาวางใจช่วงแรกนางก็ไร้เยื่อไยกับจิ่นเหยาอย่างยิ่งเพิ่งมาสามเดือนให้หลังที่นางมักหายไป

ไร้หัวใจ นายโคตรจะไร้หัวใจเลยอคิน ทำเหมือนรักมากเป็นแต่สุดท้าย...นายก็ไม่รักใครเลย นายไม่เคยรักใครเลยใช่ไหม นายไม่เคยรักเลยจริง ๆ นาย...ไม่รักเลยเหรออคิน

ตอนนี้ฉันไม่ต้องการเขาอีกแล้ว ความรักที่มาช้า มันไร้ค่ายิ่งกว่าต้นหญ้าเสียอีก ฉันก้าวกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยงอย่างสง่างามและสงบ โดยสวมรองเท้าส้นสูงปลายแหลม