หาญเยว่ Novels & Stories

แต่หาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ทูตซีเป่ยกลับรูปร่างใหญ่โตก็จริง หากแต่สง่างามด้วยท่วงท่านักรบ ใบหน้าคมสัน หนวดเครามีน้อยนักจนมองเห็นริมฝีปากและสันจมูกโด่งงุ้ม ดวงตารีดุจเหยี่ยว “ข้าชื่อเย่วชิง เจ้าของหอคณิกาเฟินเย่ว” “ท่านงดงามยิ่ง เพียงแค่สองสาวนี้ก็ทำให้ทราบว่าหอของท่านคง เปี่ยมด้วยสาวงามเป็นแน่ ชินอ๋องคงไม่ขัดข้องกระไร หากข้าอยากให้แม่นางเย่วชิงมาช่วยรินสุราร่วมอีกสักคน”

ส่วนต้นของข้อความที่โชว์หราให้เห็นเพียงไม่กี่คำก็ทำเอายาหยีอดที่จะกดเข้าไปดูไม่ได้ และเมื่อได้กวาดสายตาอ่านข้อความตั้งแต่ใหม่ล่าสุดของเมื่อวานยันข้อความเก่าที่เธอไม่ยอมเปิดอ่านจนจบทุกข้อความแล้วยาหยีถึงขั้นถอนหายใจออกมาพลูใหญ่ YeeWha : ตอนนี้พี่หยีอยู่ไหน

เช้าวันรุ่งขึ้น "ยายออกมาไกลเกินไปแล้ว ถ้าพี่หาญรู้ว่าฉันพายายมาถึงน้ำตกละแย่แน่เลย" เพ้งพูดตามหลังหญิงสูงวัยอายุราวเจ็ดสิบปี ถึงจะอายุมากแล้วอีกคนก็ยังเดินเหินได้เป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นการขัดคำสั่งของเสือหาญก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ ถึงเหนือเสือหาญจะคือยายนวล คนนี้ แต่สุดท้ายเพ้งก็จะโดนด่าอยู่ดีเมื่อไม่มียายนวลคอยปกป้อง "เอ็งอย่าพูดมาก เดินตามข้ามาเถอะ"

[ฉันว่าไม่ใช่ เธอดูเหมือนรู้บางอย่างมากกว่า] [ในคลิปเหมือนมีอะไรแปลกๆ ตอนถือหยก เหมือนแสงดับวูบหนึ่งวินาทีป่ะ? [อาจจะเป็นของที่มีพลังหรือของเก่าจากยุคก่อน?] [เธอชื่อเยว่ซินเหยา นักพยากรณ์ที่กำลังดัง] [อาจารย์ไม่ดูดวงให้ตัวเองก่อนเหรอ]

ไท่หย่งเสียนปิดปากเงียบ ดวงตาไร้ความรู้สึก ขณะแม่ทัพประจิมเหลือบมององค์หญิงเก้าด้วยสายตาหวาดหวั่น เขาไม่เคยเห็นเจินจิ่วหรงที่เหมือนปีศาจสักคราเดียว ปรกติองค์หญิงเก้าอ่อนหวาน ละเอียดรอบคอบ แม้นเด็ดขาดไปบ้าง แต่มิใช่คนโหดเหี้ยมอะไร เจินเซียหยางฮ่องเต้ สหายในวั ยเยาว์ของเขาพลาดแล้ว ผิดพลาดที่ไม่ควรสร้างปีศาจร้ายนามว่าเจินจิ่วหรงขึ้นมา

เห็นทีการมาฮันนีมูนครั้งนี้คงกลายเป็นความขมที่เธอต้องกลืนลงลำคอเสียแล้วสิ ลอเลนซ์เห็นหญิงสาวร่างเล็กบางเดินเหงาหงอยอยู่คนเดียวริมหาดไม่ไกลจากร้านอาหารของเธอเท่าใดนัก จึงไม่รีรอก้าวตามไปเรื่อยๆ ท่าทางของพลับพลึงเหมือนคนโศกเศร้าทั้งที่มาฮันนีมูนกับสามี อาการแบบนี้เป ็นช่องโหว่ให้เธอเข้าไปทำคะแนนอย่างไม่รอช้า

ก้งที่เห็นไม่ใช่เก้งจริงๆ แต่เป็นมนต์ลวงตาเป็นภาพมายา " เอาหล่ะ นับเป็นที่เรียบร้อยแล้วข้าขอประกาศผู้ที่ล่าสัตว์ได้มากสุดในงานเทศกาลล่าสัตว์ครั้งนี้ ผู้ที่ได้ที่1ได้แก่ท่านอ๋องหานซิ่นแห่งแคว้นเยี่ยน ได้รับเงินรางวัลสามแสนตำลึง ยินดีด้วย" เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีจ ากพวกแคว้นเยี่ยน

ฮาร์น คณาธิป วิระโภคิน หรือที่คนพื้นที่รู้จักกันดีในชื่อ ‘เสี่ยฮาร์น’ เจ้าพ่อเงินกู้ดอกมหาโหด รวมทั้งเจ้าของคลับกาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เขาคนนี้มีปากก็เหมือนไม่มี พูดเฉพาะในสิ่งที่จำเป็นเท่านั้น หงุดหงิด ใจร้อน ขี้รำคาญ โหดดิบเถื่อนสมกับเป็นเจ้าพ่อ แต่ความหล่ อความรวยของเขากลับเป็นที่โจษจันให้ผู้คนอยากเข้าใกล้​

คุณชายจากแดนไกลชี้คนอย่างไม่ยอมแพ้ ยังคงเป็นเยี่ยเหยาที่หัวเราะขบขันกับท่าทางของคุณชายเอาแต่ใจก่อนจะตอบคำถามให้ “คนผู้นี้มีนามว่า เซี่ยเหวินเจี๋ย ถ้าเรียกข้าว่าเจ้าสำนักน้อย เขาก็คือเจ้าสำนักน้อยเหมือนกัน” “หา? เจ้าสำนักน้อยจะไปมีถึงสองคนได้อย่างไร?” เจ้าสำนักน้อยก็คือตำแหน่งสืบทอ ดเหมือนกับรัชทายาทนั่นแหละ และผู้สืบทอดต้องมีคนเดียว พฤกษ์ที่ดูซีรีส์จีนมาเยอะ ไม่โดนหลอกง่าย ๆ หรอก

สระหยกมณี ร่างอ้วนป้อมของเด็กหญิงตัวน้อยวัยเพียงหกปีเท่านั้น กำลังเดินลัดเลาะมาจากอุทยานหลวงจนมาถึงสระหยกมณีซึ่งน้ำในสระใสดั่งกระจกจนเห็นตัวปลาแหวกว่ายอยู่ภายใต้สายธารา และเด็กหญิงตัวน้อยก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่นางคือองค์หญิงเย่วเพ่ยเพ่ยจากแคว้นเย่ว พระราชธิดาอ งค์เล็กซึ่งประสูติจากเริ่นฮองเฮา อดีตฮองเฮาแคว้นเย่วนั้นเอง